WEEK 7-8

Dag 39 La Trinite - Ile de Glenan (zondag 16 juli 2006)

We verlaten La Trinite om exact 8 uur, eerst natuurlijk een verse baguette = café aux lait gehaald. En zowaar, de Telegraaf van zaterdag !!, heerlijke vakantiekrant met uitgebreid weerkatern. Er staat een lekker briesje en met een knikje in de schoot varen we richting onbestemd, we zien wel hoe iedereen het vindt. Het is al meteen warm en terwijl de kids nog slapen gaan bij ons de zwembroek en bikini al aan. Tegen de tijd dat we in de buurt van Ile de Groix komen, kakt de wind helemaal in. Dus helaas moet de motor aan. Na een half uurtje begint de motor rare geluiden te maken en hij begint erg te roken. Het gebakje, een Volvo Penta met maar liefst 13 Pk, is al ruim 28 jaar oud en zal natuurlijk ooit de geest gaan geve, MAAR NIET NU !!! Dus motor uit en al drijvend op een nagenoeg vlakke zee, maar alles checken wat er te checken valt, oliepeil carter, oliepeil keerkoppeling, een keer slim kijken en nog maar een keer slim kijken. Aan de oliepeilen is niets te zien, alles prima in orde, misschien hoor ik wel het tikken van de kleppen. Dus kleppendeksel eraf gehaald, let wel dat alles in een tropische temperatuur boven een hete motor,en de klepspeling nagemeten. Vanzelf met het werkplaatsboek in de hand, mocht iemand denken eindelijk een handige motor-reparateur gevonden te hebben. Er bleken 2 kleppen niet helemaal juist te staan, dus afgesteld en starten dat ding. En ja hoor, hij liep weer als een zonnetje, zonder tikken en zonder zwarte rook, ik wordt meteen verheven door de held van de dag.

Rond een uurtje of 5 komen we aan op Ile de Glenan, alles ging goed en de kids vermaakten zich goed, dus maar doorgevaren. Ile de Glenan, waar we al eerder met Jeroen en Marleen waren, is en blijft een paradijsje op aarde. Enig nadeel was dat het zondag was en er dus, naast de vele zeilbootjes, ook erg veel speedgerei aangemeerd lag, het witte strandje was dus enigzins druk. Gelukkig waren wij laat en begon iedereen zo'n beetje terug te gaan naar het continent. Het toeristenpontje was al verdwenen en in dit windstille weer, was het geen straf om op het witte zandstrandje met haar kraakheldere water van een graadje of 21 te vertoeven. Genieten optima forma dus, Heineken was erbij getuige de foto.

Eenmaal op het een van de 2 eilandterrasje zijn aangekomen, voor het dagelijkse ijsje, bleek dat ze best een behoorlijke menukaart hadden. Dus rond een uur of half negen schoven wij aan de gedekte tafel in het avondzonnetje. We hebben heerijk gegeten en een ijsje werden er twee, evenals de roseetjes en Bierre du Pression's. Vol goede zin gingen we met de dingy terug naar de boot om de dag af te sluiten met een vers kopje thee en koffie, voorzien van een likeurtje. Het is mij niet gelukt een pagina verder te komen in mijn boek (geleend van Dorothe), de bootje schommelde zacht en mijn oogleden kregen in de gaten dat ze daar gebruik van moesten maken, hetgeen direct lukte.

Dag 40 Ile de Glenan - Loctudy

We werden om 10 uur gewekt door een opgewekte havenmeester die mooringgeld kwam innen, maar liefst 10 euro. In Europa is het dus zo dat je voor 10 euro per nacht aan een prachtig eiland kunt overnachten, als je zelf ankert kost het niets, maar de zekerheid van een mooring (enigzins schijn natuurlijk) vinden wij toch wel prettiger. Met mijn duffe kop zet ik snel een kop koffie en erwijl iedereen nog n katzwijm ligt, duik ik in het frisse zeewater. Resultaat, meteen wakker en topfit, ff het zout eraf spoelen onder de kuipdouche (gewoon zo'n zwarte plastic zak met een slang hoor) en lekker aan de koffie. 2 Afbak baquettejes in de oven en de familie kan opstaan, eitje erbij, wat hebben we het weer goed. Na het ontbijt gaan de kids en ik even met de dingy naar het strandje waar zich de eerste gezinnen al op hebben genesteld. Heerlijk zwemwater en prachtig om te snorkelen. Na een uurtje of wat gaan we terug naar de boot en vertrekken richting Loctudy. We nemen gepast afscheid van de prachtige archipel en kiezen wederom het ruime sop.

Halverwege Loctudy (maar 3uurtjes varen) wordt het erg warm, ik zet de motor uit en spring direct in het zeewater. "Zwemmen hier haaien" vraagt Lotje met haar zwembandjes aan, "nee, die zijn bang voor ons en zijn al lang weg" antwoord ik haar. We zitten weer in het gebied van de Basking Whale, die plankton eet, maar die gedachte houd me wel bezig, het wordt dus even afspoelen en weer terug aan boord. Wel lekker hoor. Inmiddels liggen we in Loctudy, is verder niets speciaal, behalve dat er een grote tonijnvisvloot ligt. We beschikken over een digitale temperatuurmeter en meten op dit moment, half 5, een temperatuur van 53 graden in de zon en 37 graden in de schaduw, Bon Tempi !!

Het is niet te filmen zo warm is het !!! Jos en Marianne bellen net (17.30 uur) ze komen net aan in Dover, zijn vol tuig overgestoken van nieuwpoort naar Dover.

Na een middag en avond vertoefd te hebben in Loctudy, komen we tot de conclusie dat Loctudy een haven is die zondermeer overgeslagen kan worden. Dit komt natuurlijk mede door het feit dat het snik en snik heet was en er in de directe omgeving geen leuke terrasjes waren. Wat ons betreft mag deze haven uit de pilots worden verwijderd. Morgen maar snel vertrekken.

Dag 41 Loctudy - Ile de Sein - Camaret

Om 6 uur is het licht en gooi ik los, de hele familie ligt nog op een oor en ik vaar als enige de haven uit. Het is windstil en nog steeds warm. Dag Loctudy, tot nooit meer! Met een lekkere verse bak koffie en eigen gebakken baguette geniet ik van de vroege ochtend en de schitterende zonsopgang. We gaan naar Camaret en willen eigenlijk Ile de Sein nog aandoen. We moeten daarvoor door de Raz de Sein, een beruchte stroomversnelling. Maar het is bladstil en het zal dus wel meevallen, we hebben echter wel de volle stroom tegen, we zijn een uurtje te laat. Dus motortje volop aan en tegen de stroming inbeuken. Ik maak nog gebruik van een zogenaamde eddy (een neerstroming die tegengesteld gaat aan de hoofdstroming), in de buurt van de vuurtoren La Vieille. Toch doen we over de laatste 3 mijl bijna 1,5 uur.

En dan gebeurt het, Ilona zit lekker te fluiten in het gangboord en opeens schrikt ze op, 2 levensgrote dolfijnen naast de boot. De kid's slapen nog en Ilona gaat ze vlug wakker maken, Lot springt meteen uit bed, maar Daan draait een keer om en slaapt verder. Helas zijn de dolfijnen net zo snel weg als dat ze er waren, Ilona kan nog net een foto maken van een rugvin. Een mooi moment, zeker als lid van de broederschap der Dolfijnen, dat MO, Jeroen, onze Rob en ik hebben opgericht tijdens de afgelopen Engelandtocht. Wij hebben toen een half uur langs een stuk of 3 spelende dolfijnen lans de boot gehad en Rob vond dat dit een soort verbintenis voor het leven betekende: De Broederschap der Dolfijnen. Ilona is helemaal enhousiast en probeert ze met fluiten terug te lokken en dat houdt ze heel lang vol. Het is net de Flip Fluitketelshow hier aan boord, Ilona blijft fluiten, de hele dag, tot ergernis toe. Verder geen dolfijn op het fluitje afgekomen.

Ile de Sein blijkt wederom een verademing, er vaart maar een pontje en dat levert hooguit 100 toeristen op, die zich allemaal verspreiden over het eiland. Het is er dus lekker rustig, geen autoverkeer en hele leuke smalle straatjes. De Seinerianen hebben allemaal iets met varen en ook met jutten, in iedere tuin liggen spullen die ooit zijn aangespoeld op het strand na de zoveelste storm., supergaaf. We liggen op 2 ankers in de havenbaai en daar hebben we het nog niet zo op. Ons ankergerei is, ondanks het perfecte Fortress anker met loodlijn (wij noemen dit voortaan het damesanker, want Ilona kan heb eenvoudig ophalen), niet perfect. Mocht e naar deze wateren gaan, dan moet je echt beschikken over een ploegschaaranker en een Fortressanker met de nodige ketting en een ankerlier. Ons voorloopstukje ankerketting doet werkelijk niets. DUs overnachten op dit fraaie eiland zit er niet in. We wandelen lekker wat op het eiland, nemen een terrasje en de kid's gaan even lekker zwemmen aan het strand. Ook kopen we de plaatselijke kruidenier even leeg. Een aardig vrouwtje helpt ons en dan valt ons de enigzins Keltische taalklank ons op, het is een mix van Engels en Frans, erg grappig om te horen, maar geen woord is ervan herkenbaar.

Na een paar uur varen we weer naar onze boot met de dingy door water waar heel veel mooie planten groeien, zie foto. In deze planten moet je het anker uitgooien, met als gevolg dat je de halve Intratuin aan boord tilt bij het ophalen. Het water is hier 16 graden, dat komt doordat het hard stroomt rondom het eiland en het water du geenkans krijgt om op te warmen. Toch plons ik er nog even snel in samen met Daan, het is een actie van derin en meteen deruit !

Rond een uur of 5 vertrekken we naar Camaret, onderweg start de Flip Fluitketelshow weer, dus ik ga maar even wat slaap inhalen. Na een uurtje is Flip nog steeds bezig en er is nog geen dolfijn gespot. Er wordt vandaag op zee gegeten, biefstuk met spaghetti in een heerlik roomsausje. Lotje moet er niets van hebben en haalt zo het bloed,dat toch al dun is van de hitte, onder onze nagels vandaag dat ze vandaag extra vroeg naar bed mag. In Camaret vinden we mooi een vrij plekje, we reedden een Fransman om om zijn boot iets op te schuiven, zodat wij ertussen kunnen, geweldige actie van Pearle ! Camaret, alwaar we een week of 3 geleden ook waren is in die korte tijd wel enigzins veranderd. Het in juni nog vredige Franse dorpje is nu een levendige stad, waar volop vakantiegangers op de 'boulevard' lopen te flaneren. En met de vele terrasjes aan de haven, weten wij er ons ook we te vermaken. Morgen voorspellen ze regen en het tij door het Chanel du Four begint al om 5 uur te lopen, da doen w dus mooi nie..... we gaan een dagje schoon schip maken.

Dag 42 Camaret

Ik heb het al eerder gehad over hoe leuk het is om mailtjes in het gastenboek te ontvangen. Gisteren stond er een berichtje in van een schoolvriend van mij, toen ik op de basisschool zat, Vitek v/d Meerendonk. Schijnbaar heeft hij contact gehad met onze toenmalige schooljuf, juffrouw Linie, die hem vertelde over onze trip. Zo zie je waar het bijhouden van zo'n site allemaal toe kan leiden. Behalve dan van diegene die een berichtje achterlaten, lezen blijkbaar veel mensen de site. Helaas kunnen we de berichtjes vanaf hier niet bepersoonlijk beantwoorden, de mailadressen zijn niet zomaar uit het gastenboek op te maken. Thuis gaan we dat alsnog doen en zal ik zeker contact gaan leggen met mijn oude schoolvriend, 30 jaar niet gezien of gesproken !!! Dus blijf mailen allemaal, bijkomend voordeel is dat het motiveert om de site weer bij te gaan werken. En Vitek, als je dit leest, stuur nog even een berichtje naar kochanka@planet.nl met je mailadres svp.

Als we wakker worden regent het inderdaad pijpenstelen, dus lopen we lekker uit en gaan we op ons gemak doen. Voor de verandering haalt Ilona met Lotje het brood en neemt en passent een overheerlijk taartje mee. De koffie is inmiddels bruin en we gaan nu eerst een lekker taart eten, Bon Journee !

Na het heerlijke taartje, met aardbeien, zijn we een stuk gaan wandelen en hebben we en passant boodschappen gedaan. We zouden gaan uit eten, maar we kwamen een winke tegen met heerljke verse vis en gamba's van wel 20 cm lang. Dus hebben we een lekker potje vis ingeslagen en zitten we 's avonds aan de paella. Een beetje van de traitteur en een beetje van Jan. Na het excuise diner, natuurlijk een lekkere cappucino met de nodige glaces gehaald op een van de terrasjes, het was weer geweldig.

Dag 43 Camaret - l'Aber Wrac'h

Bij het krieken van de dag zijn we vertrokken om weer door het cenal du Four te gaan. Dit is een route die langs de eilanden Moene en ouessant voert. 'qui voit Molene boit sa peine, qui voit Ussant boit son sang', zeggen de Bretonners. Het betekend zoiets als 'wie Molene ziet, drinkt zijn pijn, wie Ouessant ziet, drinkt zijn eigen bloed', ofwel op zijn Bosch 'daor motte nie komme !'. Als we vertrekken lijkt het zicht iets tegen te vallen, echter binnen een uur zitten we in de potdichte mist, zicht een kleine 50 meter. We zaten net in de aanloopgeul voor Brest en alhoewel het niet er druk is daar, kun je er toch de nodige scheepvaart tegenkomen, met name de marine basis die in Brest is gelegen vaart vaak af en aan met fregatten. Het is dan een soortgelijk gevoel als op een stikdonkere nacht zonder licht aan op de snelweg gaan rijden, ofwel doodeng. Gelukkig hebben we een goed navigatiesysteem en een radar. Dus Ilona zat in de navigatiehoek op het radarscherm te kijken en ik stond buiten in de mist rond te turen. Telkens maar weer een rondje van 360 graden om ons heen kijken en natuurlijk goed luisteren. In de mist draagt geluid erg ver en een schip kun je dan horen aankomen, je weet dan nog niet waar het geluid vandaan komt, maar je weet wel dat je op dat moment niet alleen bent. Bij Pointe de St. Matthieu klaarde de mist langzaam op en kwam er een dun zonnetje door het wolkendek heen, de Fip FLuitketelshow begon weer (zonder resultaat van dolfijnen). We zijn geen schepen tegengekomen, tenminste niet dat we weten....

Vanaf de Phare du Four (hele grote vuurtoren op een rots), kiezen we om een route te varen tussen alle rotspartijen door. De route staat goed beschreven in de pilot en het is rustig weer. Even later varen we vlak langs grote rotspartijen, alwaar de golven op kapot beuken. Prachtig om dit natuurgeweld van dichtbij te zien. We moeten goed uitkijken en regelmatig de koers wijzigen om de route te volgen, het is spannend en prachtig tegelijk (zie plaatje, oranje lijn is gevolgde route, alle sterretjes zijn rotsen, kleur 'groen' is droogvallend, 'beige' is land). Omdat we de volle stroming mee hebben, leggen we de tocht van 35 mijl in nog geen 5 uur af, rond een uur of 11 lopen we de haven binnen. We liggen aan de kop van de steiger aan en hebben daar fantastisch uitzicht over de baai.

De kid's gaan meteen krabben vangen en maken kennis, op hun manier, met een paar Franse kinderen. Ilona gaat verder in haar boek en ik besluit even naar de zeischool te lopen, want daar hebben ze een vrije wifi-connectie en dan kan ik even internetten zonder kosten te maken. Ik ga tegenover de zeilschool op het terras zitten en heb een prima internetverbinding op de Smartphone van Hevo (prima apparaatje !!!). Het valt direct op dat er enkel dure Franse auto's bij de zeilschool staan geparkeerd en overal lopen dikke bewakingsgorilla's met koptelefoontjes in hun oren. Er moet iets aan de hand zijn, of er moet een belangrijk persoon in de conferentiezaal van de zeilschool aanwezig zijn. Iets later zie ik allerlei persfotograven verschijnen en strijkt de gendarmerie met zo'n 20 politieagenten neer. Ik zit daar nog steeds op het terras, eerste rang alles te bewonderen, nog maar een Bierre de Pression dan maar. Ik vraag aan de bareigenaar wat er aan de hand is, hij geeft te kennen dat ene Villepa er is, maar hij vind dat niet zo bijzonder, zegt hij. Ik heb geen idee wie de Villepa is, pas later blijkt dat wij in Nederland de naam van deze persoon toch iets anders uitspreken dan hier in Bretagne. Na een klein half uur wordt iedereen zenuwachtig, de dikke auto's worden gestart en verplaatst naar de zijkant van het gebouw. Meemaken, dur bij zijn, dus ik ga ook maar naar de zijkant van het gebouw. Weer een half uurtje later, er staan inmiddels een 50-tal mensen te kijken, starten de beveiligingsmensen de auto's weer. Ik sta op dat moment direct naast de dikste auto en een van de gorilla's positioneert zich naast de auto en houdt de deur alvast open, zodat de celeb in kan stappen. Nog steeds heb ik niet begrepen wie of wat er gaat gebeuren. Er verschijnt een lange grijze man, met een bruine kop en mensen beginnen te klappen. De man begint handen te schudden met de toeschouwers en fototoestellen beginnen druk plaatjes te knippen. Ik moet het toch weten en loop naar de beveiligingsagent die naast de auto de deur open staat te houden. Ik leg hem uit dat ik Nederlander ben en vraag hem wie er in godsnaam handen staat te schudden. Hij kijkt mij nogal vreemd aan, begrijpelijk denk ik later, en vertelt mij dat meneer de Villepa is, de eerste minister van Frankrijk. Op dat moment kom de Villepa richting de auto gelopen, ziet mij staan met ongeschoren kop en korte broek, geeft mij een hand en zegt "Bon Vakance", het enige dat hij van mij als antwoord krijgt is "Bonjour", hetgeen natuurlijk nergens op slaat. Dan stapt hij de auto in en wordt hij als een speer afgevoerd naar zijn volgende optreden. De eerste minister van Frankrijk, maar die naam de Villepa zegt mij niets. Ik loop naar de havenmeester en vraag hem om de naam van de eerste minister op te schrijven. Dan pas kan ik de link leggen, hij schrijft op 'Dominic de Villepin' in Frankrijk spreken ze dat dus uit als de Villepa. De naam de Villepin heb ik vaker gehoord, eerlijkheid gebiedt mij te zegen, dat ik niet wist dat dit de eerste minister van Frankrijk was.

Het was heel grappig om dit mee te maken, al hoewel ik de man niet herkende, bij de naam de Villepin ging er pas een klein belletje rinkelen. Aan boord natuurlijk direct aan Ilona vertelt en natuurlijk een sms-je aan broer Rob, die zijn hele leven lang al iets heeft met ontmoetingen van celeb's. Gelukkig weten Rob en Door ook niet wie de Villepin is en ik voel me niet meer helemaal dom.

We maken plannen om over te steken naar Engeland, Falmouth, een tocht van 95 zeemijl. Onze buren, uit Wales, willen ook oversteken en zo kunnen we samen weerberichten uitwisselen. Zoals het er nu naar uitziet, is er morgen weer kans op mist, dus morgenochtend het weerbericht van 06.20 uur maar eerst uitluisteren.

Dag 44 l' Aber Wrac'h

's Ochtends blijkt al meteen dat het mistig is, radio BBC 4 belooft ook al niet veel beters, windkracht 3-4 met uitschieters naar 5 en in de avond mist en 'thundery showers'. Lekker omdraaien dus en verder knorren. Rond 9 uur worden we wakker door een hoop herrie op de steiger, een hele meute Engelsen is aangekomen en dirigeren elkaar naar de beste ligplaatsen. Ze hebben de hele nacht op zee gezeten en hebben niet echt rekenschap van het feit dat het nog heel vroeg in de ochtend is. Met de Engelandtocht zijn we echter zelf geen haar beter en we staan dan ook maar op. Krantje halen, kopje koffie, ff internet checken en een vers Baguette-tje, de dag begint goed. Rond een uur of 11 breekt het zonnetje door en wordt het weer heerlijk warm. We blijven wat aan boord prullen, ik re-organiseer de 1200 digitale foto's die Ilona al heeft gemaakt en brand 4 schijven vol, voor later... Ilona loopt met de kid's het dorpje in en ontdekt een open markt nabij de haven, of ik daar ook maar naar toe wil komen. Even later wordt er op de boot geklopt en staat Daan lachend in de opening, dat menneke begint allerlei ongeintjes uit te halen en vanzelfsprekend herken ik daar wel wat in. Het marktje blijkt niet veel soeps, alleen Lotje en Ilona hebben weer brandend geld in hun zakken en ieder kraam wordt te uit en te na bestudeerd. Overal ligt wel iets wat ze in Nederland echt niet hebben ...

Op het terras van de jachtclub kan ik zowaar ook op internet en we bestellen een drankje en pa gaat eens lekker de bankrekening checken. Dat blijkt wel goed te zitten en de administratie klopt helemaal, wat is internet toch een prachtig medium, vooral als je gebruik maakt van vrije wifi hotspots. Heel de wereld op de Smartphone, nog even www.nu.nl doornemen en de laatste stand van de tour checken. Rasmussen gaat voor de bolletjes-trui, fraaie prestatie ! Na het diner, bij onze favoriete pizzeria in het dorp, lekker aan de koffie in de kuip. De wind is helemaal gaan liggen, achteraf zou het een prachtige oversteek zijn geweest, alhoewel we natuurlijk niet weten hoe het weer in Engeland is. Omdat we buitenop de steiger liggen hebben we prachtig uitzicht over de kleine baai, alwaar enkele 10-tallen bootjes aan moorings liggen. Al genietend van het uitzicht sluiten we de dag in de kuip af met een borrel. Het weerbericht voor Engeland is nog steeds niet goed en we laten Jos, Marianne, Ivo en Ria per sms weten dat de geplande rendez vous in Dartmouth van de baan gaat. Wij besluiten om morgen lekker langs de Franse kust te blijven varen, hier is het weer prima en we hebben een hoop haventjes tussen hier en Cherbourgh nog niet gehad.

Dag 45 l' Aber Wrac'h - Trebeurden

Om half 7 zijn we vertrokken naar Trebeurden, we zitten nu op zee ter hoogte van Morlaix. Het is 21 graden en af en toe valt er wat miezer regen. De wind laat het helemaal afweten en we knorren dus met de Volvo Penta langs de Franse Cote d'Armor. Het fluitje van Ilona staat weer aan en een half uur geleden heeft het als resultaat gehad dat we een zonnevis zagen (dat denken we tenminste, er kwam steeds een grote vin boven water die elke keer plat op het water sloeg, het kan ook een zogenaamde maanvis zijn geweest).

Er bleek weer een korte route te zijn die ons ou voeren tussen Ile de Batz en het vast land door. Een onbetond zgn. fietspaadje met een breedte van maximaal 100 m en een diepgang bij laagwater van 80 cm. Het was een uurtje of 2 na laagwater en er zou nu zo'n 3 meter water moeten staan, moet kunnen dus ! Het was erg gaaf en zowel spannend om deze route te nemen, de 3 meter klopte exact en het uitzicht was weer fabuleus, getuige de foto. Zo'n route is niet betond en in de pilot staat exact beschreven hoe je er doorheen moet varen, eerst een kerktorentje op 70 graden aanouden, dan een vuurtoren op op 106 graden, totdat je op 200 graden een wite rots ziet, enzovoort. Met de digitale kaartplotter wordt het natuurlijk nog eenvoudiger, mar het blijft spannend.

Inmiddels liggen we in Trebeurden in een kunstmatig gemaakte haven, maar wel in een prachtige omgeving. Je waant je hier echt midden in de Carieb, enkele eilandjes omgeven de haven, begroeit met pijnbomen en omgeven door de rose granieten rotsblokken. Deze granietrotsen hebben allerlei vormen en hier kenmerkt zich er een weer doordat het net een gezicht is, zoals op Paaseiland voorkomen. Rondom de aven zijn er enkele prachtige stranden met heel fijn zand, het is wel enorm druk op de stranden, mensen liggen er zij aan zij, net 2 a 3 meter zand ertussenin vrij. Lotje vindt dit geweldig, Daan heeft net zoals wij, ook zoiets van laat maar. We lopen wat rond in het dorpje en komen erachter dat het morgen Le fete de a mer is, het feest van de zee. Met allerlei leuke dingen, dus blijven we maar een dagje liggen. De rest van de dag wordt gevuld met lekker luieren en natuurlijk krabben vangen. Tussendoor heeft Daan eindelijk zijn assiette fruit de mer gegeten, alleen de grote slakken lust hij niet, wij overigens ook niet. Ook Lotje eet vol enthousiasme mee van de uilekrieken, ze verbaasd ons daar enorm mee. O ja, Moepie, het baardje heb ik vandaag afgeschoren, maak je geen zorgen !!

Dag 46 Trebeurden (zondag 23 juli 2006)

We zin door onze cash heen en moeten dus naarstig op zoek naar een pinapparaat. Er is er schijnbaar een in het dorp een km of 2 verderop, dus na ontbijt spullen gepakt en hiken maar, 2 km bergop. Het is een prachtige omgeving en we genieten volop. In Le Bourg is inderdaad een pinapparaat bij een plaatselijk tankstation. Volgens de kaart is er een mooie route langs het strand en de kustlijn terug naar de haven, het is wel een km verder en dat vertel ik de family nog maar even niet. In de zinderende hitte genieten we van prachtige vergezichten langs de cote de granito rose (ofwel cote d'armor). Langs de rotspartijen loopt een paadje, erg ongelijk en vol met oneffenheden, maar supergaaf. Het duurde net een half uurtje te lang en we streken dus snel eer op het eerste het beste terras, wat kan een koud drankje dan heerlijk zijn.

We konden het de kid's natuurlijk niet ontnemen, dus we moesten even naar het overvolle strand, met genieten heeft dat niets te maken. Aan het strand staan vakantiehuisjes en we bedenken ons dat die vakantiegangers waarschijnlijk iedere dag aan dit strand liggen. Het is overigens een prachtig strand met een fantastisch uitzicht, maar in een veeverver vrachtwagen heb je meer ruimte. Morgen maar weer een ander stekje gaan zoeken, dat niet zo eenvoudig toegankelijk is. Het fete de la mer is wel grappig, Bretonse chansoniers en zelfs een live band die het hele reportoire van de Buena Vista Social Club speelt.

Het is nu bijna zeven uur en we gaan ons opmaken voor het diner, aan de wal ! Juist op dat moment wordt Daan voor de eerste keer in 7 weken tot havenmeester gebombardeerd, hij valt tijdens het visjes vangen voorover in het water. Huilend en zeiknat komt hij aan boord met de woorden "ik ben mijn schepnet kwijt". Dit is namelijk het belangrijkste bezit van Daan en daar wordt je dus verdrietig van. Met laag water vissen we het wel weer uit het water. Net voordat hij havenmeester werd (zo noemen ze dat als je in het water valt op de steiger, vraag maar aan Joris Grever), had hij nog een enorm grote krab gevangen. Pas na een half uur bestuderen durfde hij hem vastte pakken met zijn handen, hetgeen uiteindelijk ook Lotje heeft gedaan.

Opvallend is dat het nu voor zo'n beetje iedereen, behalve mijn collega Geert, vakantie is. Dat merken wij goed aan het ontbreken van mailtjes, we doen het er echter maar mee.

Dagje later; Grappig zo'n half uitgesproken oproep, spontaan kregen wij vandaag maar liefst 8 nieuwe berichten, bedankt erg leuk om te lezen. Vooral goed om te leen dat het bij Hevo allemaal erg goed gaat, dan hoeven wij ons niet druk te maken over continuïteit van onze bankrekening in augustus ...

Het fete de la mer beperkte zich tot het hoogtepunt van de Bueno Vista Social Club imitatoren, de chansoniers die daarna optraden waren om te huilen, dat kunnen ze op Ile de Groix vele malen beter. Bij vertrek ben ik nog vlug even bij Heinen in Den Bosch binnengelopen en heb daar de ANWB gids van de Atlantische kust en Bretagne gekocht. Ieder plaatsje staat hierin beschreven met ale hoogte- en laagtepunten erbij, echt een aanrader dus. Ook staan er in iedere plaats diverse restaurants beschreven, nou lopen wij niet met het boek in de hand Bretagne door, maar vandaag hebben wij er ons eens door laten leiden. Restaurant Le Tournelle werd erin aangeraden en zonder naar het menubord te kijken gingen we er naar binnen. Daar troffen we een saai ingericht restaurant aan met een fabuleus uitzicht over de baai. zowel de eigenaresse als de 2 serveersters keken niet erg gelukkig en al direct hadden we bedenkingen bij onze keus. Een menukaart in het Engels hadden ze niet, wel kregen we een vertaalboekje Engels-Frans, ook daarmee kwamen niet veel verder da dat ik op gegeven moment herkende dat angouille (of iets dergelijks) lamsvlees is en daar houden wij alle 4 niet van. Dus op goede gok maar iets gekozen. De kid's namen mosselen, Ilona iets met zalm en ik Cote de Bouef. Nou hebben wij daar een partij lekker zitten eten, dat wil je niet weten. Dit is de Franse keuken zoals wij Nederlanders die overal in Frankrijk zouden willen aantreffen. Het was formidabel en helemaal passend binnen de door Hevo zo vaak gehanteerde juiste prijs-kwaliteit verhouding. Onthouden dus, als je ooit in Treurden komt. Rond een uurtje of 12 ging de familie in de kooien.

Dag 47 Trebeurden - St. Malo

Opnieuw bij het krieken van de dag, om 6 uur dus, vertrokken wij uit de haven. Het was nog volop aan het schemeren en er stond een onaangename deining op de zee, terwijl het niet waaide. In het begin leek het erop alsof er zich achter ons mist aan het opbouwen was, deze gleed zo mooi van de rotshellingen af, zie foto. Maar vervolgens werden we getrakteerd op een ongelooflijk mooie zonsopkomst en ook Flip kon zich weer niet inhouden (resultaat : 0 dolfijnen en een schrale stem van het fluiten). Doel was om naar Ile de Brehat te varen, we hadden 2 uur stroom mee en daarna een uurtje of 6 tegen. Eenmaal bij Ile de Brehat aangekomen, hadden we het zo naar onze zin, dat we besloten maar verder te tuffen naar St. Malo. De laatste 3 uur ging zowar de wind iets harder waaien, dit kwam doordat de stroming mee meer wind in de zeilen blies. In deze wateren dreven hele velden met zeewier, waarschijnlijk losgelaten door de sterke getijdestromingen die hier staan. Eerst hebben we er nog een paar ontweken, maar op gegeven moment geloof je het wel en betrapten wij onszelf erop dat we menig zeewierveld overvoeren. Met als resultaat dat we op gegeven moment nietmeer goed konden sturen en de motor kwam ook niet meer op toeren. In het heldere water keek ik wat er aan de hand was, wederom waren we goede klant van de Intratuin geweest en er hing zo'n 5 Kg zeewier aan schroef en roer. We hadden net een panpan bericht gehoord van een Engels schip dat stuurloos was nadat hij door een visnet was gevaren en hoopten dus dat dat niet aan de hand was bij ons. Gelukkig was het water zo'n 19 graden, dus duikbril op, lijn overboord, zeil strijken en te water. Met een duikbril midden op zee onder je boot, flitsen direct alle films van Jaws weer door mijn hoofd. Onzin natuurlijk, maar toch was ik blij dat ik er snel alles vanaf had gepeuterd, ik moet er niet aan denken dat dat fluitje van Ilona juist dan resultaat oplevert.

Verder heerlijk zeilend we richting St. Malo gevaren. St. Malo is een voormalig zeeroversnest, waarschijnlijk iedereen wel bekend. Het is hevig toeristisch, maar kenmerkt zich door een prachtig stadje geheel ommuurt met een hoge stadswal. Doelbewust kozen we ervoor om even geen eiland aan te doen waar pontje van af- en aan varen, maar zochten we de massa op. Eenmaal in de overvolle jachthaven aangekomen, krijgen we een eersterangs ligplaats, gewoon zeggen dat je meerder nachten blijft heeft dus echt effect. Al hoewel Ilona het vermoeden heeft dat het aan haar korte rokje heeft gelegen, desalniettemin (spellingcontrole ??) liggen we zonder buren aan de steiger.

Eenmaal in het stadje lopen direct in een bruisende trekpleister, allemaal quasi kunstenaars en overal terrasjes. Het heeft wel iets met al die smalle straatjes en al die mensen die lopen te flaneren. Je weet dat je hier geen lege stranden tegenkomt en niet die ene Boulangerie en niet die en Boulanger, dus missen wij het ook niet. We gaan lekker 1,5 dag mee in de massa, flaneren langs de winkeltjes, misschien wel met de bus naar Mont St. Michel en lekker op het terras mensen kijken, "VAKANTIEMAN...GEZELLIG HOOR !!!".

Omdat we op zee al gesnackt hebben, nemen we genoegen met een snelle pizza, crêpe hap op een terrasje. Uit een ooghoek zie ik een winkeltje dat nog open is en waar echte crêpe-pannen buiten hangen. Ilona is al jaren op zoek naar zo'n ding, "blijven zitten, bestel voor mij maar een bierre de la pression en niet kijken waar ik naar toe ga". 10 minuten later kom ik terug met een groot ingepakt pakket en ik wordt voor malloot uitgemaakt, de dankbaarheid van tegenwoordig. Maar als de crêpe-pan is uitgepakt, wordt alles snel in orde gemaakt, zelfs de eigenaar van de crêperie moet lachen om deze actie. Het is dat ik het in het Frans niet uitgelegd krijg, maar lijkt me fantastisch als Ilona even in de keuken een spoedcursus crêpes bakken zou krijgen. Al met al, weer een prima dagje geweest, veel gevaren, totaal 70 zeemijl, waarvan we er van moeder natuur 3 kado hebben gekregen, 10 zeemijl stroming mee en 7 tegen.

Dag 48 St. Malo

Lekker uitgeslapen was er niet bij. Rond een uurtje of 6 vond een Fransman, die voor ons lag 3 dik, het nodig om te vertrekken. Zijn buren kwamen toen maar naast ons liggen, geen probleem natuurlijk, maar Fransen zijn alleen op de wereld en houden niet altijd rekening met anderen. Met als gevolg dat het verkassen met de nodige herrie gepaard ging en wij wakker werden. Gelukkig konden we de slaap weer te pakken krijgen, totdat de Franse buren besloten dat ze allemaal tegelijk naar de douches moesten, maar ochtendstond heeft ..... ( ze worden aan boord gek van mijn spreekwoorden). Dus lekker baguetjes gehaald en een verse Telegraaf, het stadje was al weer helemaal klaar voor een nieuwe dag. Even bij het Bureau de Toerisme geïnformeerd of er een bus gaat naar Mont St. Michel. We gaan vandaag namelijk de toerist uithangen en daar hebben we zin in. Bus heen en terug naar Mont St. Michel kost maar liefst 64 euro voor zijn 4-en, dus maar een fraaie Seat Ibiza Hatchback gehuurd, was bijna net zo duur. We zijn prachtig langs de baai van Mont St. Michel naar het klooster gereden. Het verhaal doet zich de rond dat je bij opkomend water de vloedlijn op het strand in de baai niet lopend voor kunt bijven. Dit strand is op het breedste punt dan ook 9 km breed en het ligt vol met oester en mosselbedden. Deze worden geoogst met een soort amphibievoertuigen, waarschijnlijk omdat ook die overvallen kunnen worden door het wassende water. Overal langs de weg zijn dan ook huitres en moule a vendre, met als gevolg dat we rond een uur of 12 aan een bord verse moules zitten, dit was echter meer het gevolg dat ze op dat terrasje niets anders verkochten.

Het is snikheet en we zijn blijk met onze auto met airco. Op de weg naar Mont St. Michel blijkt een alligator-farm te zitten en dat kunnen we met onze reptielen gek Daan natuurlijk niet zonder bezoek links laten liggen. In de alligator-farm is het ook snikheet en na een kort bezoek en een meer dan tevreden Daan en Lot, gingen we weer onze koele voiture in. Op naar Mont St. Michel, een plaatje als je ernaartoe rijdt. De parkeerplaats staat afgeladen vol en ook de touringcars hebben zich in grote getalen naar dit oord verplaatst. Als sardientjes opeengepakt in een blik lopen we de stadspoort door, het is er werkelijk hoogseizoen. Ilona past met petje en fototoestel goed in dit plaatje. Toch hebben we het prima naar onze zin in de smalle straatjes van dit stadje dat in zee lijkt te staan. We schieten vlug een heel smal zijstraatje in dat omhoog leidt,dit schijnt de meeste mensen af te schrikken en even ervaren we Mont St. Michel zoals het ooit geweest moet zijn. Eenmaal boven aangekomen mengen we ons weer in de massa. Na een uurtje strijken we even op een terrasje

neer, dat geheel bezet is door andere Nederlanders. Inmiddels stapelen zich donkere wolken bijeen boven zee en we besluiten de voiture maar weer op te zoeken. Net op tijd voor een fikse regenbui draaien we de snelweg op retour St. Malo. We gaan nog even naar le Barrage de la Rance, een getijdekrachtcentrale die ze in de monding van de rivier de Rance hebben gebouwd. Een dertigtal grote schroefvormige generatoren wekken daar elektriciteit op door gebruik te maken van de sterke getijdestroming die er staat, erg indrukwekkend. Kan natuurlijk niet tippen aan de Oosterscheldekering, maar heeft er iets van weg. Al hoewel wij Nederlanders toen nog niet slim genoeg waren om hier gratis stroom op te wekken, dat streepje hebben de Fransozen dan weer voor op ons.

Ik rijd nog even na het pompstation met de auto en vul de dieseltank aan boord weer met verse peut. Dan gaan Daan en ik de auto inleveren en gaat Ilona met Lotje de winkels van St. Malo onveilig maken en dat lukt ze vrij aardig. Rond een uur of 8 gaan we eten in een restaurantje. Helaas treffen we daar een Franse bedienster die ons op haar beste Frans het eten voorschotelt. Je raadt het al, de tip was nihil, wat een sjagrijnig mens was dat. Ze smeet zowat de borden op tafel en toen ze ons nog een kop koffie wilde aftroggelen heben we vriendelijk de decision gevraagd en die gepast betaald. Ik kon het niet nalaten om een soort meneer en mevrouw de Bok, die voor het terras stonden te spelen met een draaiorgel terwijl hij Franse chansons zong, in het zicht van de bedienster een vette tip te geven. Slaat natuurlijk nergens op, maar ik wordt er erg onvriendelijk van als ik in een restaurant, waar de prijs niet al te scherp is, op een onbeschofte manier wordt behandeld.

Al lopend door de straten van St. Malo kom je allerlei artiesten tegen, de een beter dan de ander. Op gegeven moment kwamen we 2 jonge gasten tegen die zich de Flantatisen noemden. Ze begonnen met veel kabaal publiek te trekken en begonnen met een betoog, waar wij natuurlijk geen touw aan vast konden knopen. De een had een of ander strak geel pak aan met een badmuts op, waarop een plastic 'toetje'-achtig geval was bevestigd. De ander zag er uit als een macho, met hetzelfde zware lachje als Frank Janssen. Hij deed iedere keer net alsof hij met een onzichtbaar tennisracket een balletje het publiek in sloeg, wees daarna naar een mooie vrouw en zijn op een een macho-achtige manier "Pour Toi...". Toen begon de voorstelling, waarbij de een op allerlei manieren Flans (een soort Frans Mona-toetje) voerde aan de ander, die de toetjes met smakelijke geluiden in een teug inslikte. Op het hoogtepunt van de voorstelling werd er een Flan hoog de lucht in geschoten door de een en ving de ander hem in een hap op. Superact, geweldig gevonden en natuurlijk rijkelijk beloond door het publiek, een mooie afsluiting van deze geweldige dag.

Dag 49 St. Malo - Jersey

Toen we vertrokken uit de haven was het mistig, eenmaal op zee trok de mist gelukkig snel weg. We wilden naar Carteret varen vandaag, echter na een uur varen stak wederom de mist op. Op de marifoon gaf Jersey radio aan dat er onweer op komst was, dus plannen bijstellen en heading Jersey gekozen. Onderweg heerlijk stuk kunnen zeilen, behalve in de mist natuurlijk. Toen iedereen binnen in de boot zat, begon ik als vanzelf liedjes te fluiten. Met als resultaat dat we na een uurtje een hele kudde dolfijnen tegenkwamen, wel 5 stuks. Ze zwommen op een meter of 50 naast de boot, gelukkig konden de kid's ze nu ook zien en ze staan goed op film. Jammergenoeg gingen ze niet in de boeggolf van de boot varen, maar toch we hebben ze gezien.

Rond een uur of 4 kwamen we aan op Jersey, zonder cash, want ik heb mijn restant Jersey pounds in Trebeurden gewisseld tegen euro's met een man ie uit Geurnsey kwam. We liggen nu te wachten om het dok in te mogen gaan. Een paar weken geleden lagen we hier nog alleen te wachten om binnen te mogen, nu ligt het 8 rijen dik voor het dok, leve de bouwvak !!! We krijgen net een sms-je dat Arthur en Lonneke in Dover zijn aangekomen, prachtprestatie met de Panna Wodna.

Het is nu bijna 9 uur, het foto opmaakbureau is nog niet gereed, jullie zullen het dus even zonders nieuwe foto'moeten doen, behalve die van meneer en mevrouw de Bok (foto is gemaakt met telefoon, das niet van beste kwaliteit). Have a nice Evening ! Foto's zijn inmiddels toegevoegd. Het is jullie waarschijnlijk al op gevallen dat er op een aantal foto's boven in links steeds een vlekje zit, ik krijg het niet weg. Alles geprobeerd, maar krijg het niet weg, we zijn nog steeds geen fotograaf tegen gekomen die de camera goed kan schoonmaken dus blijft het voorlopig met een vlekje, baal er wel ontzettend van, maar met de computer kan je veel. Dat wordt thuis poetsen.

Toen er boven de drempel eenmaal voldoende water stond, werden we per rij door de havenmeester de haven in gedirigeerd. Natuurlijk waren de voorste rijen inmiddels aangedikt met boten, wat erin resulteerde dat de boten die als laatste waren aangekomen, nu het eerste de haven in mochten. "You win some and you loose some". We kregen een prachtige box aangewezen, naast een Nederlands gepensioneerd echtpaar, zij hoog blond lolita type, hij had een broer van Joop v/d Ende kunnen zijn. Ze hadden een nieuwe Bavaria 42 en we kwamen al snel in gesprek. Ze hadden erg veel problemen met het nieuwe schip gehad, kapotte versnellingsbak en het roer was op zee ineens vast gaan zitten. De reddingsbrigade heeft ze de haven in moeten slepen, wij beseffen dat ons bootje van ruim 25 jaar oud, dan een prima scheepje is. De, iets te gezette, lolita praat voor tien en lijkt me een gezellige tante. Echter zodra een Fransoos zijn boot naast die van hen wil afmeren, ziet zij dat de Franse boot te breed is om in de box te passen. Vervolgens zet de lolita een keel op, die ze waarschijnljik aan de andere kant van Jersey hebben kunnen horen. Waarschijnlijk heeft zij de lagere school over kunnen slaan, want ze begon in het Duits tegen de Fransoos te kafferen. Kostelijk om te zien, maar je krijgt wel direct een ander beeld van iemand, de conversatie stokten dit incident dan ook. In Jersey zijn we eigenlijk niet van boord geweest, alleen onze Daan heeft met een Nederlands, een Belgisch en 2 Franse kinderen krabben gevangen.

Dag 50 Jersey - Cherbourgh

Om 7 uur gaat de drempel weer omlaag, het is een soort klapmechanisme dat bij 2 meter water naar beneden gaat. Om 7 uur varen we uit en gaan we richting Cherbourgh. Dat moet net kunnen met de stroom mee door de Race of Alderney, daarna krijgen we stroom tegen. Langs de kust loopt echter een baai en in die baai kunnen we een neerstroming oppakken. Uit eindelijk zijn we precies op tijd om door de Race of Alderney te gaan. Met ruim 9 knopen over de grond worden we er doorheen geschoten. Direct daarna is het afgelopen en gaan we met 3 knopen de baai in op zoek naar de neerstroming. Die pikken we op en na een uurtje of wat, komen we rond 4 uur in Cherbourgh aan. Dit is een hele grote haven, met enorm veel ligplaatsen en maar liefst 3 lange steigers voor gasten. Echter de beroemde zeilwedstrijd Le Figaro gaat komende week van start, met als gevolg dat heel de haven vol ligt. We vinden nog een stekje, ietwat ongelukkig voor een Nederlandse 57 voet !! Benetau, we krijgen onze boot net tussen de boeg van dit schip en de steiger geparkeerd. De Benetau blijkt ook uit Den Bosch te komen, er is echter niemand aan boord. Zowel Arthur als Il Commodore weten niet wie de eigenaar van de Fartouche (zo heet de boot) is.

We gaan lekker in de jachtclub eten en dat blijkt daar prima te zijn. Rond een uur of 10 gaan we terug naar de boot. De zoon van de eigenaar van de Fartouche vraag ik of hij het ermee eens is hoe wij liggen afgemeerd en passant meld ik dat wij ook uit Den Bosch komen, zoonlief vind alles best. Als we later in de kuip zitten komt de eigenaar even vragen of wij goed liggen en we knopen een gesprek aan. Zijn vrouw komt erbij staan en we staan lekker te babbelen over Den Bosch, heerlijk om het weer even over 'onze' stad te hebben. We nodigen ze aan boord uit voor een borrel en ze stellen zich voor, Paul en Esther van Pelt, "never heard off". Het wordt erg gezellig in de kuip en rond een uurtje of 12 gaan ze terug naar hun comfortabele 57 voeter. Het was weer een mooi dagje en sluiten af met een welgemeend "tot in Den Bosch".

Dag 51 Cherbourgh - Gosport (Portmouth)

Midden in de nacht worden we meerdere malen gewekt door veel te hard varende visserboten die enorme golven trekken. De hele boot gaat dan op en neer en snukt hard aan de meerlijnen. Om 3 uur worden we wederom wakker en blijkt dat er bij onze achterburen, een stel luidruchtige Engelsen, iemand van de trap is gevallen. Om 8 uur staan we op en we willen zo snel mogelijk weg uit Cherbourgh. Eerst gaan we de tank maar eens vullen met verse diesel en om precies 9 uur varen we de zee weer op. We gaan de oversteek maken naar Engeland, richting the Isle of Wight, het liefst naar Cowes. De eerste uren is het prachtig bezeild en met een forse stroom mee vliegen we naar Engeland. Eenmaal door de shippinglanes heen, zien we al snel WiIght liggen, we zijn er bijna, denken we... We blijven het eiland maar zien en ondanks dat we goed de snelheid hebben, omt het maar nauwelijks dichterbij. Hetgeen we zien lijkt St. Catherines Point te zijn, een grote hoge klif op het eiland. Inmiddels is de wind toegenomen tot een dikke 5 neigend naar 6 en begint het tij te kenteren. Ondanks dat we dik 7 knopen door het water lopen, gaan we nog amper 4 knopen over de grond, dik vet balen dus, want dit kan nog lang gaan duren. De ETA (Established Tinme of Arrival) loopt op van 7 uur naar 9 uur. Ook de zee bouwt zich langzaam op en we krijgen flinke golven te verwerken. Ondanks dat ze van schuin achter komen, moeten we met alle macht sturen om er goed overheen gezet te worden. Om beurten nemen we het roer een uur, de kid's spelen zoals gewoonljik heerlijk door in de kajuit. Uiteindelijk besluit ik de genua te strijken en de motor bij te zetten, dan ligt de boot rustiger in de golven. Maar de motor doet helemaal niets, hij start niet. Waarschijnlijk heeft hij tijdens het starten een luchtbel opgezogen en dan loopt de diesel niet door, normaal kan dit niet met volle tank. Dus op volle zee, met een heftig schommelende Kochanka, ga ik sleutelen. Vanaf de dieselpomp alle ontluchtingspunten opendraaien, totdat je de verstuivers hebt bereikt. Gelukkig gaat het in een ronde meteen goed en start de motor weer. We willen er nu zijn, want dit is niet leuk !

Op zee besluit ik Hans Bouwens te bellen, die liggen hier misschien nog in de buurt. Ze zijn op weg naar Brighton, vandaag vertrokken uit Wight, jammer maar helaas geen rendez vous. Hans zegt dat de Cowes week dit weekend van start gaat en ik bel dus ook maar even de jachthaven. Helemaal vol, geen ligplaats te bemachtigen, dan maar naar Portmouth. Volgens de pilot hebben ze hier maar liefst 5 haven en we besluiten naar Gosport te gaan, dat ligt aan de overkant van de rivier. Rond 9 uur 's avonds meren we met hongerige magen af in Gosport, helemaal bekaf. Vlug omkeden en de wal op om een restaurantje te zoeken, alwaar we redelijk hebben gegeten. Al direct blijkt dat we toch wel erg aan Frankrijk zijn gewend, simpele bedankjes worden door ons afgedaan met "merci". Even wennen weer, ook aan het eten want de Engelse keuken kan niet tippen aan de Franse, dat blijkt direct. Om 11 uur vallen we om op de banken in de boot, morgen even niets !

Dag 52 Gosport - Portmouth - Gosport

Vandaag lekker uitgeslapen en we gaan uit ontbijten, want alle proviant aan boord is op. We lopen naar de Main Street in Gosport alwaar het markt is, de dames vermaken zich dus opperbest. Heerlijk Engels ontbijtje gescoord, met bonen, vette bacon, nog vettere toast en een klef gebakken champignon, fantastisch. Geen wonder dat veel Engelsen geen kleur hebben en te dik zijn. Typerend voor alle Engelsen die we die dag zien is dat ze bijna allemaal in 4 categorien in te delen zijn, velen daarvan zelfs in meerdere of zelfs in alle 4 de categorien. Dit zijn (don't mind my language... en ik hoop dat er geen Engelse lezers van de site zijn, alvast vooraf excuses, het is enigzins overtrokken, maar we hebben wel gelachen) te dik, te wit, te lelijk of te ordinair. Daarbij dragen ze dan allemaal foute kleding. Let wel, de hele dag zijn we niet anders tegengekomen en we hebben elkaar dan ook regelmatig aangestoten en voorzichtig duidelijk gemaakt in welke richting gekeken moest worden. Ik hoop voor Engeland dat wij dit beeld alleen kunnen staven in Portmouth, want het is niet best... Overigens wel allemaal, stuk voor stuk, even aardig en vriendelijk. Dat kan dan in Frankrijk wel eens anders zijn, getuige ons eetfestijn in St. Malo.

We zouden naar Portmouth gaan om daar de Historic Dockyards te gaan bekijken. Voor iedereen die ooit in Portmouth komt, daar moet je geweest zijn !, prachtig gedaan. Het was een speciale dag en er liepen allerlei Engelsen in klederdracht rond van rond 1800, de Charles Dickens tijd (denk ik, het leek tenminste op de film Oliver Twist kledij). Kun je je voorstellen dat wij moesten grinniken als we zo'n Oliver Twist figuur tegenkwamen die in alle 4 de categorien bleek te passen, sorry we weten dat het leedvermaak is, maar het was echt komisch. In de dockyards lag het gerestaureerde vlaggeschip van admiraal Nelson, de Victory. Hierop heeft hij commando gevoerd in de slag bij Travalgar (Gribaltar) en heeft daarbij zelf het leven gelaten. Neergeschoten door een scherpschutter vanaf een Frans schip. De Engelsen hebben Trafalgar wel gewonnen en zijn daar nogal trots op, over de overwinning in de 17e eeuw van de Hollanders bij Chatham (Queensborough), alwaar de hele Engelse vloot in de pan werd gehakt door Michiel de Ruiter, wordt met geen woord gerept. Wie kent het liedje nog "witte zwanen, zwarte zwanen ...", nog geleerd van juffrouw Liny (bedankt voor het leuke mailtje nog), dat gaat indirect over deze overwinning en de ketting die werd doorbroken. Maar, terug naar Nelson, op zijn vlaggeschip, schitterend gerestaureerd, is een plaquette aangebracht in het dek, daar waar hij is neergeschoten. Ook is er een gedenkplaat aangebracht in het schip zelf, daar waar hij 3 uur na het schot is overleden. De Engelsen zijn bezeten van Nelson en jaarlijks wordt deze zeeheld nog geeerd voor zijn heldendaden. Op zo'n moment denk ik, waarom zijn wij Nederlanders zo bang om chauvinistisch te zijn. Onze Michiel de Ruiter was vele malen grootser dan heel die Nelson en wij doen daar amper iets mee. Het zou echt eens tijd worden dat er in bijvoorbeeld Vlissingen een soortgelijk museum achtige plaats wordt gemaakt van de oude scheepswerven aldaar met alle toeters en bellen erbij, van VOC tot de huidige marine. Die Engelsen hebben gewoon het vlaggeschip nog, helemaal kompleet en tot in de puntjes gerestaureerd en wat hebben wij, een replica van de Batavia en over 20 jaar misschien de Zeven Provincien (die wordt door vrijwilligers gebouwd in Lelystad).

Genoeg gezeurd, wij hebben ons de hele dag vermaakt in de Dockyards. Daarna, onze voeten waren stuk van al het geslenter moest er natuurlijk nog even een bezoek gebracht worden aan Gunwarf Quay, een gigantisch winkelcomplex met alle bekende merken. En ja hoor, overal stond Soldes op de ramen, waardoor de oogjes van de dames begonnen te glinsteren. Vluchten kon nog en Daan en ik gingen naar de Spinnaker Tower, een 150 meter hoge toren speciaal gebouwd voor het millenium. De toren heeft verder geen functie dan uitzicht te bieden aan haar bezoekers. Met een snelle lift wordt je tot halverwege de toren gebrcht alwaar je op 3 verschillende verdiepingen van et uitzicht kunt genieten, door gigantische raampartijen. Het was erg helder weer en het uitzicht was phenomenaal. Op 100 meter hoogte hebben ze in de vloer een glazen deel gemaakt, daaronder kijk je 00 meter naar beneden. Zonder schoenen aan mag je over die glazen vloer heen lopen. Geweldig om te zien hoe iedereen dat doet en natuurlijk konden wij niet achter blijven. Op blote voeten (sokken dragen we al 8 weken niet meer) gingen Daan en ik over de glazen plaat. Helden als we zijn, keken we recht naar voren. De glazen plaat in het stadskantoor van Den Bosch is al een hele uitdaging, maar hier op 100 meter hoogte lijkt het wel een opdracht van Fear Factor. Vanuit de toren zie je heel Wight liggen en tot mijn verbazing zie ik dat de Pirates of the Carribean (een van de Volvo Ocean deelnemers) vlak bij onze boot op de wal staat. Ook de Sunergie, of hoe de boot uiteindelijk ook is gaan heten, ligt er gestalt. Straks maar even langslopen.

Om 19.30 uur hebben we met de meisjes afgesproken en met een volle tas en nog lang niet uitgewinkeld, komen we ze in een van de straatjes tegen. We zoeken eerst maar een restaurantje op, want we hebben trek. We komen terecht in een disneyland Parijs achtige Italiaan, te weten Frankie en Bennies. Maar liefst 3 kwartier wachten, winkels nog open, in Engeland is het immers een uurtje vroeger, dus niemand heeft er een probleem mee. We krijgen een soort pieper mee, die afgaat zodra onze tafel gereed is, goed geregeld !!! We kunnen dus nog even naar het terras, bij de Tigger een prachtig Grand Cafe helemaal opgeleukt met tijger figuren. Zelfs de wastafels in het toilet zijn van glas gemaakt en het verdiepte gedeelte is in de vorm van een tijgerpoot afdruk. Ilona besteld een heerlijke cocktail, genaamd 'sex on the beach' (buiten is het afgekoeld tot 18 graden, dat wordt een desillusie dus !), te laat zie ik dat ze ook Corona's hebben. Dan gaat ineens de pieper, de tafel is klaar. Prima gegeten, echter het is nog steeds geen Frankrijk en dat zal het gelukkig ook nooit worden. Het was wel goed verzorgd en prima geregeld.

We gingen terug naar de boot, nou moet je weten dat wij dus de rivier over zin gestoken met een heus pontje. Tijdens de overtocht krijgen we een idee van hoe het gevoel van de eilandgangers bij de Franse eilanden moet zijn, zie enkele weken geleden. Heftig fotograferend en filmend steken we de draak tijdens de terugtocht met het pontje. Bij terugkomst gaat de hele familie nog even douchen en rond een uur of 12 liggen we in onze kooien. Schandalig, maar vandaag zijn de kippen tegelijk met ons op stok gegaan. "Shame on You !!!".