WEEK 9-10

Dag 52 Gosport - Brighton (zondag 30 juli 2006)

Onze laatste 2 weken zijn vandaag begonnen .... Het heeft vannacht erg hard gewaaid en we hebben meerder optie's bekeken gisteren als doelstelling voor vandaag. Een en ander afhankelijk van weer en wind. Als ik wakker wordt staat er windkracht 3 en het is zonnig, ik sta snel op en loop naar het havenkantoor voor het laatste weerbericht. Geen baguette-je en dat mis ik wel !! Oplopend naar windkracht 5 en zonnig met een enkele bui in de ochtend. "Ilona, we gaan !", roep ik. Om 9 uur zitten we op zee en we zien wel tot waar we komen, Chichester, Littlehampton, Shoreham of Brighton. Op zee gaat het inderdaad steeds harder waaien, het blijft met een zonnetje echter prachtig zeilweer. Onderweg hebben de was die we gisteren niet konden buiten hangen, vandaag maar binnen opgehangen. Dat zag er erg grappig uit. Uiteindelijk komen we met een dikke windkracht 5 om 14.00 uur Brighton binnen, het leek wel een hulliegullie ritje (waarschijnlijk iets uit Gestel, want ik had er nog nooit van gehoord, maar we gingen van: voor naar achter van links naar rechts en van voor naar.........enz.) en liggen we inmiddels afgemeerd in een box en gaan we zometeen Brighton verkennen en boodschappen doen. "See you later".

s' Avonds gaan we eerst eten in Tapas bar, gevolgd door een exquise diner in de locale McDonalds. Die Tapas blijken geweldig, de Engelse toko wordt gerund door een Spanjaard en zijn vrouw en die snappen het echt. Kom je in Brighton, eerste restaurant aan de Marina Office steiger en bestel daar Gamba's al Ajillo, je weet niet wt je meemaakt !!! Jullie kunnen raden hoe veel Ilona en ik genoten hebben van het daarop volgende diner, maar ja belofte maakt schuld. De kid's vonden het geweldig om weer eens bij Mc Donalds te komen.

Het getij is ons niet gunstig, deze keer, ofwel je vertrekt halverwege de dag en komt 's avonds aan, ofwel je vertrek midden in de nacht en komt 's ochtends aan, beide niet onze favoriet. We overwegen nog even om dan maar om 01.00 uur in de ochtend naar Dover te gaan, echter om 23.00 uur begint het stevig door te poeieren, Change plans !


Dag 53 Brighton

Ook vanmorgen weer veel wind, we willen nog even langs wat zandkunstwerken lopen, vanboven af zien we al illegaal een stukje, mooi maar niet overweldigend. Beneden aangekomen zien we de prijzen staan 6 pond pp. Nee, als echte nederlanders lopen we door. Dat is echt te veel voor wat hoopjes zand.
De Marina van Brighton ligt een half uur lopen vanaf het stadje, maar er loopt een grappig treintje. Ik kan me herinneren dat we dit treintje ook namen toen wij, vroeger, met de familie Aben in Brighton waren. Verder weet ik maar weinig te herinneren van Brighton, behalve dat het een hele grote haven was waarvoor je eerst door een sluisje moest. In 1979 hebben ze echter een grote voorhaven gebouwd en ligt de Marina dus voor de sluis, ja zeker, zo lang is het al geleden dat ik in Brigton ben geweest. Het boemeltreintje brengt ons in het stadje, dat vergelijkbaar is met Scheveningen, een grote pier steekt de zee in en er is iets van een boulevard. De pier is een en al kermisachtige attracties, goedkoopste ritje maar liefst 6 euro, gelukkig begrijpen de kid's dit (waar zakgeld al niet goed voor is). Overal op de pier hangt een hele vette frietlucht, dit is niks !, we gaan naar het centrum. Het centrumpje van Brighton blijkt een alleraardigst stukje nostaligisch Engels plaatje te bieden, met leuke straatjes en vakwerkhuisjes. Leuke winkeltjes en leuke terrasjes, die pakken we dan maar een, we hebben toch geen verder programma voor de dag. Op het eerste terras vraagt Daan, die altijd honger heeft en geen gram aankomt "is dit ochtendeten ?". Bij het volgende terras, een paar uur later "is dit middageten ?". Als ik aan het eind van de middag een bierte met Daan drink, nadat we wat boodschappen hebben gedaan, vraagt hij "is dit avondeten ?". We moeten er kostelijk om lachen en Daan kijkt ons aan met een gezicht van, dat mag ik toch wel vragen ....

's Avonds eten we in het Tapas restaurant, fantastisch !!!

Dag 54 Brighton

Jawel, ze geven een storm met windkracht 8 af op het weerbericht, we hebben heel de hele nacht bijna geen oog dicht gedaan van het huilen van de wind. Dat wordt dan onze eerste echte dag die we verwaaid (zo noemt men dat) liggen, we zijn wel eens niet vertrokken voor het onweer, maar echt harde wind hebben we tot op heden niet gehad. Dus nog maar een dagje Brighton, joepie. We verheugen ons er echt op nog een dag in deze Engelse, vergane glorie, te mogen vertoeven. We luieren de dag door, wandelen een keer de pier op om naar het golvengeweld te kijken. Het blijkt enorm te keer te gaan op zee en de golven sproeien meterhoge fonteinen over de pieren heen, heel spektakulair om te zien en we beseffen dat we hier niet in terecht willen komen met de Kochanka. We besluiten om 's middags naar de film te gaan, Garfield 2 is net uit. Ondanks dat, vooral Lotje, de teksten niet kan verstaan, is de film hilarisch en hebben we veel lol.

Tussendoor wordt er een wasje gedraaid en gaan we douchen, het blijft een dag die we ons niet lang zullen heugen, helaas. Ook verlangen we sterk terug naar Frankrijk, alwaar het leven toch gemoedelijker is. Het valt ons ook op dat je hier nauwelijks Fransen tegenkomt, terwijl Frankrijk wordt overspoelt van de Engelsen, die ontvluchten dus hun eigen land. Hier in Engeland wordt je weer overspoeld van de Nederlanders, wij begrijpen niet goed wat hen hier zo enorm trekt. Morgen maar weer een weerberichtje halen, het beloofd echter weinig goeds.

Dag 55 Brighton - Eastbourne

's Ochtends blijkt de wind afgenomen te zijn, het weerbericht is echter nog niet erg betrouwbaar is. De weerberichten lopen uiteen van windkracht 3 tot windkracht 7, in de haven staat er een dikke 4. We besluiten om rond 12 uur te vertrekken, naar ofwel Newhaven, ofwel Eastbourne, ofwel Dover. Eenmaal volgetankt, maar liefst 14 liter gaan we om 12 uur de haven uit. Op zee staat er een enorme deining, een restantje van de storm van gisteren. Maar met gereefd tuig en een goede stroming mee, zien we al snel Beachy Head liggen. Het begint wel steeds harder te waaien en als we Eastbourne zien liggen staat er al windkracht 6. Het hoeft allemaal niet en de 40 mijl richting Dover laten we nog maar even zitten, we gaan Eastbourne in. Er staan erg grote golven en het is echt trekken aan het roer. Af en toe komt het zonnetje tussen de wolken door en is het best lekker, jammer van die harde wind. Af en toe surfen we met een dikke 8 knopen door het water, dat overigens niet meer helder is, maar een beetje bruin groen van al het zand dat erin zit van alle Engelse zandbanken.
Inmiddels liggen we met nog zo'n 20 Nederlanders keurig afgemeerd in een prachtige Port Sealande achtige Marina, Jeroentje van Berkel zou het geweldig vinden hier !!! ;-). Eigenlijk willen vanaf hier in een keer terug naar Frankrijk, Boulogne wel te verstaan. Hopelijk zit de wind ons mee, dat zien we morgen wel weer, Toedeloe.
We zijn nu net terug van het dineren en hebben er weer een wereldtip bij. We zijn bij Italiaans restaurant Si geweest aan de haven. Wederom een ultiem restaurant met een geweldige keuken, probeer daar vooral de Tiramisu, homemade. Het restaurant wordt gerund door een iets te populair Italiaantje, die met harde hand de gehele tent bestiert, hij zou zou weggelopen kunnen zijn uit de set van The Untouchables. Cheers

Daan heeft nog 2 uurtjes geprobeerd een paling uit het water te krijgen, het was bijna gelukt! Hij had steeds beet, maar kreeg ze niet uit het water (eentje had ie bijna).

Dag 56 Eastbourne

Ze geven weer eens zwaar weer aan in Engeland en daar hebben we geen zin in. Vanaf Gosport komen we al een Nederlands gezin tegen met een Winner 1120, genaamd Oostewinde. Zij hebben ook een zoon en een dochter, exact een jaar jonger dan die van ons. In iedere haven zien we elkaar en spreken we even vluchtig over zeekoetjes en zeekalfjes. Vanochtend liep i echter samen met Rob naar de supermarkt om brood te halen, ja Boulangerie´s kennen ze hier niet. Ik nodigde hen uit voor een kop koffie en als het iets begit te miezeren komt Rob ons halen om bij hun aan boord koffie te komen drinken. Zij hebben iets meer ruimte binnen. Ze blijken uit Son te komen en het is heel gezellig om even lekker te kletsen en voor het eerst Flapjacks te eten, een Engelse lekkernij. Rob en Riet willen wel nog gaan vertrekken vandaag, Rob moet maandag weer op zijn werk zijn. Rond een uur of 2 vertrekken ze, om een goed half uur later weer binnen te komen varen. Het was echt niet te doen op zee, zelfs met een 11,2 m lang schip niet, wijs besluit. We nodigen ze uit om na het eten een borrel te komen drinken. Op dat moment komen Rene en Brigit van der Hoeven uit Engelen binnen varen met hun SIgma Vuilbaard. Even lijntje aangepakt en maar meteen een biertje genuttigd.
Dan gaan we eerst boodschappen doen, want we zijn leeg. In een overvol gelaen Asda hypermarket, gaan we de nodige groceries halen. Ze hebben er werkelijk alles, maar na 5 minuten ben ik heel de winkel en al het winkelende gepeupel helemaal zat. Iedereen krioelt door de winkel, de kid´s zeuren om speelgoed in de speelgoedgang, en met het karretje is het filerijden op de A-2. We doen er snel ons ding, rekenen veel te veel af en vluchten weg. Op terugweg nog even gezellig op een terras gezeten en staan kletsen met 2 Engelse sailies, echt gelachen, een van de 2 was zelfs in Durdrekt (Dordrecht denk ik) geweest. Terug aan boord keken we op een appartementencomplex wat ze hier in de haven aan het bouwen zijn. Het was schitterend om te zien, ik heb zo'n vermoeden dat ze "dat" (wat wij zagen) bij ons anders doen. Er zaten gaten in het plastic om het gebouw, en in 6 van deze gaten, kwamen onder elkaar mannen te staan met mooie gele vestjes en een witte helm. Toen ze op hun plek stonden kwam er van alles naar beneden, planken, steigerpijpen enz. Ze lieten dit van boven naar beneden door de handen van deze mannen zakken, zo gaven ze het aan elkaar door. Erg grappig om te zien, benieuwd wat de Engelse Arbo wethandhaver hier van vindt, als die uberhaupt al bestaat.
Toen de boodschappen waren uitgeladen Rene en Brigit uitgenodigd voor een borrel, dat was rond 5 uur in de middag. Het werd erg gezellig en de fles Whisky kwam al snel op tafel. Toen we net hadden besloten te gaan eten, kwamen Rob en Riet aan boord en toen hebben we het eten maar geskipt- Het werd gezelliger en gezelliger. De 4 kid´s waren op de steiger aan het ravotten en de ouders zaten gezellig te borrelen. Op gegeven moment vroeg Ilona aan Daan of hij niet een boterham met een stukje gerookte zalm wilde, dat lust onze Daan namelijk erg graag. Hierop riep Rene `Ge zult hier kind zijn aan boord, dan motte botterhammuh met zallum ete`, hilarisch natuurlijk.
Rond een uur of 10 ging het mis en kukkelde Rens, het zoontje van Rob en Riet, in het water. Daan wilde hem helpen en viel toen ook in het water. Rob en ik rende naar de mannekes, ondertussen was Daan uit het water geklommen en hield Rens vast, zodat die niet verder kopje onder ging. Beiden kunnen goed zwemmen, dus het was meer de schrik, dan dat er iets ergs aan de hand was. Na een warme douche en verse kleren zaten ze beiden al weer vlug met een glimlach te spelen. De bodem van de fles whisky kwam in zicht en toen besloten we maar naar bed te gaan. Rene kon niet meer rechtdoor praten en ik had hem zelf ook te goed geraakt. We vielen dan ook meteen in een diepe slaap, How lovely can England be !!

Dag 57 Eastbourne - Dover

Met een houten kop opgetaan en maar even staan weken in de douche. Na het ontbijt vertrokken we richting ofwel Frankrijk ofwel Dover. We werden uitgezwaaid door Rene, Brigit, Rob, Riet, Rens en Maud een hele delegatie. Rene en Brigit zouden met de trein naar Rye gaan en de Oostewinde zou een paar uur later naar Dover vertrekken. Op zee werd al snel duidelijk dat Boulogne niet haalbaar was, het was erg onstabiel het weer, met vlagen en buien. Dus ook maar op Dover aangelegd. We hebben hebben inmiddels een mooi zeiltochtje achter de rug. Wel brak er een harpsluiting af van de rolgenua en brak er een boutje af van de stuurautomaat. Beiden zijn al weer hersteld door onze technische dienst.
We lagen nog maar net en toen kwam de Vuilbaard aanvaren, toch andere plannen gemaakt dus. De Oostewinde komt ook net binnen, het zou dus zomaar weer gezellig kunnen worden., cheers !!

Vandaag niet een foto gemaakt !!! We waren rond 18.30 uur in Dover, waar we alles wat we nog konden vinden in de pan en oven hebben gegooid om een lekker maaltje klaar te maken, het is geworden: rijst, met een soort bieflapjes, mini loempia's, stukjes kip, sate saus en snijboontjes, het was heerlijk. Na de nog gevonden en gedeelde toetjes nog een bakje thee en koffie gezet. Jan heeft met de kids afgewassen en zijn we op zoek gegaan naar de Oostewinde. We wilde ze nogmaals gedag zeggen. Op dat moment hadden zij hetzelfde idee, en we werden uitgenodigd om bij hen aan boord nog iets te drinken. Het was erg gezellig, maar toen de tijd daar was om afscheid te nemen en de kids naar bed te brengen, moest Maud huilen. De kinderen konden heel leuk met elkaar spelen. We hadden gisteren nog adressen uitgewisseld, dus kunnen we nog eens afspreken, ze wonen dan ook dichtbij, in Son.

Dag 58 Dover - Duinkerken

Om 8 uur voeren we de haven van Dover uit, kompleet met nog een hele batterij Nederlande jachten, het was net flottielje varen. De Vuilbaard en de Oostwinde waren al eerder vertroken en de zouden dus al midden in de shipping lane zitten. Op kanaal 16 van de marifoon was het een kakofonie van allerlei Nederlanders die met hete aardappels in de keel aan elkaar vroegen hoe hard ze wel niet gingen en waar ze zich bevonden. De een liep nog harder dan de ander volgens de marifoonberichten, alleen haalden wij met onze 6,5 knoopjes op het log, de een na de ander in. Zeiljacht 'Mariken' loopt zelfs 8 knopen volgens de kapiteinse, maar volgens mij moet ze toch echt naar de dieptemeter hebben gekeken, want we lopen ze zo voorij. Er moeten dus hoognodig enkele logmeters opnieuw gecalibreerd worden.
Het was heerlijk zeilweer, boven Engeland zelf in geheel blauwe luchten, echter de donkere luchten kwamen ons snel tegemoet. Met vol tuig en een knikje in de schoot, staken we de shipping lane over. Op dit drukste stukje water van de hele wereld varen de ferries van en naar Engeland, zeilden 20 Nederlandse jachten de een nog sneller dan de ander en gingen grote mammoettankers en containerkastelen naar hun bestemmingen elders op de wereld. Goed uitkijken was dus echt noodzakelijk en met de donkere lucht in aankomst zeker geen stukje vaarwater om te onderschatten. Zo haaks mogelijk overgestoken dus, buiten de vaargeul van de ferries en radar en AIS decoder standby. Het ging allemaal voortreffelijk en al snel lagen we voor Calais, nog steeds met vol tuig en alleen maar andere Nederlandse jachten inhalend.....
Gelukkig, we zijn weer in Frankrijk, Engelse gastenvlaggetje vervangen voor het Franse en de Franse dictionaire weer ingeschakeld in de bovenkamer. Het water is inmiddels helemaal bruin gekleurd door alle zandplaten waar we nu langs varen en helaas biedt de kustlijn geen spektaculaire rotspartijen, kapen of falaises meer. Een heel smerig fabriekscompex voor de kust van Duinkerken komt hiervoor in de plaats. Gelukkig staat er aanlandige wind, anders stinkt het er ook nog eens, maar ons hoor je niet want we zjn weer in het land met flair, Frankrijk.
Rond een uur of 2 zijn meren we aan, in de voorhaven worden we tegemoet gezwaaid door Rene en Brigit. Wij gaan door naar de jachthaven nabij het stadje, daar kun je namelijk heerlijk eten en het ligt niet zo ver van het centrum. Nou zijn we al vaker in Duinkerken geweest, alleen het centrum hebben we nooit echt goed bezocht. Dus we zouden daar maar een naar te gaan en het blijkt best leuk te zijn in Duinkerken. Een leuke winkelstraat, kompleet met promenade, een prachtige kerk en er zit zelfs een prachtig scheepvaartmuseum (kwamen we helaas te laat achter). Duinkerken krijgt voor ons ineens ook de status leuk, in plaats van alleen maar een overnachtingsgelegenheid.
's Avonds besluiten we ons Franse avontuur goed af te sluiten en gaan we lekker eten in de jachtclub. En voortreffelijk blijkt het te zijn, aanrader, bestel en 'un piece de boeuf avec sauce bearnaise', voor 12 euro .... jawel. Echt fantastisch, de kids krijgen voor maar 5 euro een hoofdgerecht en mogen daarna nog een Ola ijsje naar keus uitzoeken. "Nous Hollandais sont encore avec beaucoup de plaisier dans la France !", zouden de legendarische woorden van Rijk de Gooyer zijn geweest (oude Paturain reclame).
Als we het dessert net achter de kiezen hebben, komt Bob Soethoudt binnengewandeld, met zijn vriendin. We kletsen even wat, zij zijn vandaag overgestoken vanuit Ramsgate. We spreken af na het eten nog even een borrel te drinken bij ons aan boord, het komt er echter niet meer van want om half elf vallen wij beide om. We gaan dus vroeg naar de mand.

Dag 59 Duinkerken - Blankenberghe (zondag 6 augustus 2006)

Om 8 uur haal ik snel even het bestelde baguette-je bij de jachtclub en vertrekken we naar Belgie. Met pijn in ons hart nemen we afscheid van Frankrijk, merci et au revoir !! Inmiddels is het bijna een uur en varen we zo meteen de haven vn Blankenberghe in, ook daar is het leven heel plesant en we zullen er wel een dagje blijven liggen, Salut !
Op zee krijgen we contact, via SMS, met Ries en Rita Lievens, ze blijken net voorbij Zeebrugge te varen samen met de Sayonara (Jos, Mieke en Charlotte Kuenen). We varen ze tegemoet om even te zwaaien, Ries vertelt ons dat ze onderweg zijn naar Oostende. Eenmaal elkaar getroffen op zee, worden de plannen al snel bijgesteld en de Sayonara en All for One besluiten met ons mee te gaan naar Blankenberghe, dat wordt weer leuk dus. Na uitbundige begroetingskussen trekken we de fel koude rose open en slaan de laatste voorraad koude pilsjes aan. Het is een mengeling van alle restjes die er aan boord nog zijn, Kronenbourgh, Stella Artois, Budweiser, Grolsch en Heineken. Het zonnetje schijnt heerlijk en het is dan ook erg gezellig in onze kuip. Charlotte neemt de kid's mee voor een ijsje en we kletsen elkaar helemaal bij van alle avonturen en laatste nieuwtjes. Dan lopen Rene en Birgit langs van de Vuibaard en ook zij vinden snel een plekje in onze kuip. Rene wil niet herinnert worden aan d naar zijn mening overigens uitstekende, fles whiskey. Hij houdt het op rose. Jos stelt voor om gezamenlijk te eten in de kuip, hetgeen door iedereen natuurlijk met open armen wordt ontvangen, Jos is in de keuken een echte prinses. Hij loopt even snel naar de plaatselijke visboer en slaat daar Nijlbaars en Lotte in.
Rond een uurtje of 7 starten de koks en hun maatjes met de voorbereidingen, op iedere boot wordt druk gebakken en gesneden. Ik bouw de kuip om tot een terras en dan kan Ilona eindelijk haar komplete serviesgoed showen. Jawel we blijken voor iedereen borden, messen en vorken aan boord te hebben. De kid's eten samen met Charlotte op de All for One en verbouwen en passant het interieur een beetje, vliegende vis taferelen en zo, je kent dat wel. Ries en Rita vinden het niet erg, de boot is toch niet van hen. We eten voortrefelijk en alles gaat op. Het is dus echt weer genieten op zijn Bosch, overgoten met een sausje van Belgische flamboyance.
Na het eten gaan we met zijn allen nog een strandwandeling maken en worden we verrast door een prachtige zonsondergang. Uiteindelijk belanden we uiteraard bij het Kapiteintje, we sluiten veel te laat en veel te veel biertjes later af. Het was een geweldige dag, met veel leuke mensen en prachtig weer, jammer dat we naar huis moeten.

Dag 60 Blankenberghe - Vlissingen
We waren van plan om een dagje te blijven liggen hier, maar het weer wordt slechter en we hebben geen zin om verwaaid te moeten liggen in Blankenberghe. Dus rond een uur of 12 nemen we weer afscheid van iedereen en gaan we ons laatste zeetochtje maken, voorlopig althans. Als we los willen gooien, start de motor wederom niet, ik denk dat er weer lucht in de diesel leiding zit. Dus alles weer ontluchte, maar dan start hij nog niet. Als professor dokter Kuenen zijn hoofd in het motorruim steekt en ik wat morrel aan de stopknop van de motor, start hij ineens weer goed. We geven de professor dokter natuurlijk al de credits.
Het is heerlijk weer en met ruim 6 knopen zeilen gaan we op weg naar Vlissingen. Dit is bekend terrein !, we roepen de Portcontrol Zeebrugge aan of we voor de havenmonding langs mogen en al snel komt de rade van Vlissingen in zicht. Hetzelfde gevoel als Michiel de Ruyter, ergens in 1600 zoveel, waarschijnlijk had toen hij van zijn lange reizen terugkwam, bekruipt ons. Zijn horizon zag er natuurlijk heel anders uit, de geul naar de Westerschelde was nog niet betond en er moest met peilloden vastgesteld worden, waar de zandbanken nu dan weer eens lagen. Ook de loodsboten die af en aan naar de gigantisch grote zeeschepen varen, waren toen nog niet van de partij. Wel zullen er ook toen mensen op de kade hebben gestaan om ofwel van het uitzicht te genieten, ofwel om hem binnen te zwaaien. Maar het gevoel is waarschijnlijk identiek, we komen weer thuis, het zicht van de rade van Vlissingen betekend: dat je niet meer van de zeewind afhankelijk bent, dat je niet meer dagelijks gewekt wordt door krijsende meeuwen, dat je afscheid gaat nemen van die fantastische zonsopkomsten en ondergangen, dat de boot weer stilligt in het water, dat je niet meer hoeft te navigeren en dat het kompas niet langer je beste vriend meer is. Ik weet zeker dat iedere Nederlandse zeevaarder die de rade van Vlissingen in zicht krijgt een soortgelijk gevoel herkend, dus ook Michiel de Ruyter, Piet Hein, Henk de Velde, Connie van Rietschoten en al die anderen die op zee varen. Ondanks dat we nog bijna een week hebben nemen we stil toch afscheid van de zee, die wij ruim 9 weken als thuisbasis hebben gehad. Op zee begint het te miezeren, wat wel in de sfeer van ons afscheid van de zee past. We zijn weer zeenomaden af en gaan ons langzaam weer transformeren in echte nette Nederlandse burgers, met een agenda, met allerlei verplichtingen en gaan we ons weer houden aan allerlei fantastische regeltjes die de overheid voor ons heeft verzonnen. We genieten nog even door, voordat je het weet is het zover. We overwegen nog even om 180 graden om te draaien, maar beseffen ons direct dat de bankrekening dat niet kan trekken, er moet weer brood op de plank !
In nog geen 4 uur varen we naar Vlissingen, alwaar we net na drie uur aankomen. We krijgen een mooie ligplaats en steeds donkerdere wolken stapelen zich op. We lopen het stadje in om onze boodvoorraad aan te vullen. De kid's hebben weer zakgeld gehad en dat brandt weer in hun zakken, een half uur hebben ze in de speelgoedwinkel gestaan. We komen tot de conclusie we andere afspraken over zakgeld moeten gaan maken, want dit bevorderd alleen maar materialistisch gedrag. Na het boodschappen doen bij de vertrouwde Albert Heijn gaan we heerlijk ouderwets een frietje eten, kompleet met een vette fricandel speciaal. Niet dat we dit gemist hebben, maar het was wel errug lekker !! Morgen gaan we maar door het kanaal van Walcheren, via het Veerse meer naar .... zien we morgen wel. Het weer gaat bepalen hoe we onze laatste dagen afgaan sluiten, niet de wind maar de regen zal hierin de bepalende factor zijn.

Dag 61 Vlissingen - Middelburg

Lekker uitgeslapen, gedoucht, vers brood gehaald (baguette kennen ze hier niet) en een overheerlijke cappuccino gescoord, het leven is zo gek nog niet in Nederland. Wel maf hoor, iedereen verstaat je en ik betrap mezelf erop telkens merci, au revoir e.d. te willen te zeggen. Het weergaat wel, een heel dun zonnetje en geen regen. Ik ga na het ontbijt naar het muZEEum in Vlissingen met de kid's. Ik kan het niet nalaten de kid's ook even kennis te laten maken met Michiel de Ruyter, Piet Hein, Willem Barentz, Tromp en andere zeehelden die Nederland heeft gekend. Ik krijg ze overtuigd dat die Nelson uit Engeland eigenlijk niet veel voorstelde en ook zij snappen niet dat ze niet eerder van die zeehelden hebben gehoord. Als ik tegen Daan vertel dat Michiel de Ruyter de Engelse vloot bij Chatham de pan in heeft gehakt, kijk hij mij aan en zegt: "Pap, als ik toen geleefd had, zou ik dat ook gedaan hebben", "natuurlijk zoon" is het schamele antwoord van mij. Het muZEEum is echt leuk, niet alleen voor de Nederlande maritieme geschiedenis, maar zeker ook voor het pand dat heel fraai is gerestaureert. Ondertussen hangt Ilona in het stadje rond, op zoek naar nieuwe winkeltjes waar ze dingen hebben die echt niet in Den Bosch te koop zijn !!
Rond een uur of 1 vertrekken we uit Vlissingen, nog een laatste keer kijken we vanaf de Westerschelde om naar de zee. Sluisje door en kanaal van Walcheren in, maar liefst 4 uur later komen we Middelburg in varen, dat is maar liefst 10 km verderop. Iedere brug en ieder sluis zat tegen, het begint weer goed. Ondertussen krijgen we een mailtje dat Ivo, Ria, Jos en Marianne weer op weg naar Weymouth zijn, de Scilly's blijft helaas een onontdekt stukje Engeland voor hen, ze hebben wel volop zon.
In Middelburg is het overvol en we liggen nu 3 dik in het stadje langs een doorgaande weg, ook leuk maar toch niet vergelijkbaar met bijvoorbeeld Ile de Glenan. Op de kade staat Peter Hoffslag te zwaaien en even later zitten we gezellig met Peter en Wil in het clubhuis van WV de Arne. Er komen bitterballen en kaas op tafel, we drinken Amstelbier en het is alsof we niet weg zijn geweest. Het is wel erg gezellig en het blijft wederom niet bij een biertje. Om een uurtje of 8 gaan we toch maar eens op zoek naar een restaurantje.
Prima gegeten in een of ander steakhouse en jawel er is kermis in Middelburg. Dus de kid's in de achtbaan, jawel ook Daan. Lotje vindt achtbanen geweldig, maar onze Daan was er met geen stok in te krijgen tot op heden. Daarna met een plakkerige suikerspin terug naar de boot. Morgen St. Annaland alwaar wij onze reis formeel gaan afsluiten, Rob, Doortje en onze Moepie komen daarheen, erg leuk !!!. Daarna wordt het routine, een stukje vaarwater met weinig inhoud, boot poetsen, spullen alvast langzaam inpakken, bah ik wil er nog niet over denken. De eerste vlieg is ook al weer aan boord gesignaleerd en weldra zullen er ook wel weer muggen de kop opsteken. In het gastenboek beginnen Jacques, Rob en Gertrude ook al stilletjes af te haken, het einde is in zicht en we zijn nog niet klaar .....

Dag 62 Middelburg - St. Annaland

Zo, we leggen net aan in Sint Ananasland, het is nu half 4 in de middag. Het zit er bijna op, qua weer zit het er al helemaal op, de hele dag regen gehad. Daan en Lot zijn hun laatste krabben aan het vangen en we gaan ons dadelijk opmaken voor een afsluitend diner in de jachtclub. Ook met het bijhouden van deze site zal het gebeurd zijn, geen dagelijkse update meer van de Kochanka en voor ons geen smeuïge verhalen meer opstellen, voorzien van foto's. Morgen varen we van hier terug naar Den Bosch en dat is een saai stuk, waarover waarschijnlijk niets te verhalen valt. Vandaag hebben we wel een heerlijk stuk kunnen zeilen, weliswaar in de regen, maar het ging wel hard. We kwamen er achter dat een Maxi 1010 sneller is dan een Sigma en da's niet best. Het was wel enorm druk op het Veerse meer en in de sluizen. Wederom kwamen we 2 boten tegen, met hele sterke motoren, die zich telkens weer van achteraan naar geheel vooraan in de sluis wisten te manoeuvreren, enige asocialiteit was hen niet onbekend. Ook zien we weer de vele schippers die te beroert zijn om hun stootkussens in te halen tijdens het varen, dekken staan volgeladen met fietsen, surfplanken, tuinsets hetgeen overkomt als varende pakhuizen. Gelukkig merken we ook op dat de meesten hier wel goed kunnen manoeuvreren en Fransen koen we hier niet veel tegen.
Home sweet home, maar waarom eigenlijk. Daan en Lot willen nog wel 40 Kg krabben, 10 Kg garnalen, 35 zeesterren, 5 kreeften, 20 spinkrabben en allerlei ander levend spul vangen. Wij willen best nog wel 1400 zeemijl met een gangetje van gemiddeld 5,5 knopen afleggen, of ankeren aan baaitjes met witte stranden en helder water. Ik wil best nog 62 baguetjes halen 's ochtends. Wij willen ook best nog vaker zelf de afwas doen of kilometers sjouwen met boodschappen, juffrouw Hanny en meneer Frans nadoen, de zon in zee zien verdwijnen en zien opkomen. Ilona wil met alle plezier nog uren de Flip Fluitketel show doen, nog eens 1600 foto's maken, koffie zonder koffiezetapparaat maken. De gevleugelde tekst van iedereen die ons logboek leest zal ongetwijfeld zijn "dat zal wel weer wennen worden" en natuurlijk dat zal het wel weer worden. Wat overblijft zijn een stel hele mooie herinneringen, een aantal nieuwe mensen die we mogen hebben leren kennen, een fraai logboek, een sterk verlangen naar meer van hetzelfde, een nog betere band met onze kid's, o ja en 6 zakken met was ! Wat hebben we dan allemaal gemist: alle vrienden, bekenden en familieleden, een bed waar je omheen kunt lopen, een eigen douche, de krant en verder eigenlijk niet veel. Al met al een reis die we zo over zouden willen doen, we hebben er super van genoten en kunnen iedereen een dergelijke trip aanraden. Of het nou met een zeilboot, rugzak, auto, camper of vliegtuig is een belevenis die je nooit meer vergeet en die erg waardevol is.
Nou, dit was het dan echt. Als je nog redactionele opmerkingen wil maken, wij blijven het gastenboek uitlezen, dus houdt je vooral niet in. Wij willen iedereen bedanken die ons een mailtje heeft gestuurd, daar hebben we erg van genoten. Tot binnenkort en tot ziens !!!

O ja, mocht je willen zien hoe bruin wij zijn geworden of hoe lang onze haren zijn gegroeid, of gewoon om ons gezellig te begroeten, wij varen morgenmiddag tussen 5 en 6 de Koornwaard bij Empel binnen. Neem wel je eigen drankje mee, want wij zijn helemaal leeg !

Dag 63 St. Annaland - Den Bosch

Toch nog even een klein verslagje van de laatste dag, we krijgen er geen genoeg van. Om 6 uur opgestaan en gaan varen. Na een uurtje gingen we van het zoute water af. Op het Volkerak heerlijk lopen sparren met een Dehler 34, die zijn te hoge zeil verwachtingen van zijn boot helaas niet waar kon maken, we zeilden hem de snot voor zijn ogen. Vervolgens het gebruikelijke verhaal, mast strijken voor Moerdijkburg, bij de Amercentrale, Heusden, Hedel en uiteindelijk Empel. We konden het niet nalaten om op het terras bij Bokhoven (het Veerhuis) nog even iets te gaan drinken. Bij invaart van de Koornwaard hebben we de fles champagne van Ivo en ria opengetrokken, Ilona hield het niet droog op dat, moment. Ja en dan leg je de boot aan, je ziet je vrienden weer staan, je drinkt een borrel op de thuiskomst en het leven lijkt al weer meteen normaal. Verhalen hebben we niet veel, want iedereen heeft deze al gelezen op de site, dan maar lekker klets verkopen. Het is reuze gezellig en ron deen uur of 10 gaan we naar huis.
Daar was ook niets veranderd, dus zijn we maar snel onze eigen bedje in gekropen, heerlijk !!!
Nou dit was het dan echt. We gaan het verslag nog eens goed screenen op taalgebruik en dan uitprinten in boekformaat. We hebben ook een naam bedacht voor ons boek, gerelateerd aan een uitspraak die onze Daan dagelijks wel 5 keer bezigt en wij heel toepasselijk vinden voor ons avontuur. Ons boekje gaat heten :

Wat bedoel je ??

Groeten van de Kochanka, over en uit !