Vakantie 2007 week 1

Hallo Allemaal,

Daar zijn we weer. Na meer dan een jaar gaan we onze site weer lekker vullen met smeuïge verhalen van onze trip naar Denemarken. Op 14 juli gaan we vertrekken samen met de familie Bouwens en hun schip de Prion. Dus voor iedereen die er zin in heeft, Kochanka gaat weer een paar weekjes digitaal !!

Hier al vast een mooie foto van de Prion.

Dag 1

Zo eindelijk weg, om 18.30 uur hebben we losgegooid in de Koornwaard, op naar Tiel. Met volle stroom tegen zijn we de Waal opgebokst (ed??), nog een keer vol op de keine gebutst.. Gelukkig kwamen we net voor het donker aan in een geheel vernieuwd jachthaven van Tiel. Prachtige nieuwe steigers en een zeer vriendelijk en behulpzame havenmeester. Verder alleen geborreld... ook vervelend.
Morgen naar Amsterdamned.

Dag 2

One day not to remember. Maar liefst 8 uur Amsterdam Rijnkanaal en een herrie makende Volvo onder je. Niet leuk, wel mooi weer. We meren om 18.00 uur af in Durgerdam,leuk plekje. Toen we aankwamen gaf de havenmeester ons een plekje in een mooie box.. De box moest echter met snoeiharde wind op de zijkant ingevaren worden. Zo'n box met 2 palen in het begin. Nu is onze boot ietwat bol en heeft geen stootlijst, dus is het altijd wat voorzichtig invaren. Omdat de wind ook iets de box inwaaide, wilde ik in eerste instantie achteruit de box invaren, maar al snel had ik door dat dat niet ging lukken. Dus nog maar een rondje gevaren en vooruit inparkeren. Tijdens mijn manouvre gaf onze buurvrouw aan Hans de opmerking: 'Ja, je moet wel weten hoe je een box in moet varen', Nou heeft zowel Hans als ik daar nooit problemen mee, we hadden er dus direct een nieuwe vriendin bij. Tijdens ons inmanouvreren, bleef madam keurig staan op haar boot en stak geen hand uit. Ze gaf alleen onduidelijke en overbodige tips, zoals 'Doe dat lijntje maar daarop' en 'de achterste lijn is het meest belangrijk'. Wat een takkentrol, dachten wij.
Een uur nadien kwam er een oud stel aanvaren die aan de andere kant naast de takkentrol wilden afmeren. Natuurlijk stond de neuroot direct aan dek om erg kritisch te bekijken wat het oude stel deed. Na enkele pogingen, die allen mislukten, begon manlief zich er mee te bemoeien. 'Meneer, deze lijn aan de paal vastnopen .... nu hard achteruit ... laat de boot maar komen' en de klapper 'de wind is je vriend'. Direct begonnen we hard te lachen en Wilna zei meteen 'die houden we er in deze vakantie'. En zo ontstond de titel voor deze vakantie:
DE WIND IS JE VRIEND !
Na de verplichte borrel na zo'n lange tocht hebben we heerlijk gegeten bij Hans en Wilna (macaroni a la Wil) en hebben we op de Kochanka koffie gedronken Na de overheerlijke koffie zijn we nog even het mondaine Durgerdam een bezoek gebracht. Vanzelfsprekend op een terras met fantastisch uitzicht op IJburg een biertje gedronken en daarna de kooi in gekropen.

Dag 3

We zijn weer bij tijds vertrokken, op naar Lemmer over het IJsselmeer. Heerlijk gezeild, de wind was vandaag inderdaad onze vriend. Nabij Lelystad werden we getrakteerd op een stevige regenbui met onweer. Ik had van Louis Willekens al telefonisch gehoord dat het in Zeeland al de hele ochtend krent was met het weer, we waren dus voorbereid. Bij de sluizen van Lelystad ligt de Bataviawerf en daar zag je de prachtige 'Zeven Provincien' op stapel liggen. Het is een replica van het vlaggenschip van Michiel de Ruiter dat geheel volgens originele bouwwijze gebouwd wordt door vrijwilligers. Erg leuk om te zien, o ja, ook de Batavia lag bij de werf.
Na Lelystad hebben we nog maar weinig kunnen zeilen en kwam de motor aardig van pas. In Lemmer aangekomen zijn we eerst maar gaan tanken bij het tankstation van de eerste jachthaven. De tankbaas werd even boos op Hans omdat een Duitser schijnbaar eerder aan kwam varen. Alleen die Duitser wilde helemaal niet tanken. Na de eerste 40 liter diesel te hebben getankt, wilden de kids nog een ijsje. Maar de vrouw van de tankbaas reageerde direct met een fel 'ijsjes of friet kan niet, want er omen nieuwe tank klanten'. Welkom in Friesland, wegwezen ier dus, op naar de volgende jachthaven.
Daar werden we door de havenmeester naar een mooie box gedirigeerd, waar we prima lagen. Daan vroeg of er hier al krabben zaten, hij had zelf tijdens het zeilen met zijn mond wagewijd open buiswater zitten opvangen om te proeven of het zout was. Maar helaas er zitten hier nog geen krabben, maar vast wel ander spul. Een uur later kwam meneer helemaal onder de modder terug met een emmer vol kwakbollen (kikkervisjes voor de niet Brabanders) en zelfs 2 salamanders. Alles keurig terug gebracht naar de sloot natuurlijk.
In Lemmer zijn we na het eten nog heerlijke Italiaanse ijsjes gaan kopen, het was een prachtige dag !

Dag 4

Om 7 uur vertrokken we het kanaal op, heerlijk zo 's-ochtends vertrekken. Het was heerlijk weer, en het Friesse landschap was prachtig. Wel 10 keer de mast laten zakken en weer omhoog getrokken, ik had er later spierpijn van.... Eenmaal in de provincie Groningen werd het landschap heel anders, veel industrie en saaie weilanden. Rond een uur of 3 kwamen we in de stad Groningen aan. Meerder mensen hebben ons onderweg erg raar aan staan kijken met die gestreken masten (op gegeven moment hebben we ze gestreken laten staan). Een man in een platbodem klapte zelfs toen Ilona aan het roer met gestreken mast langs vaarde. In de sluis in Groningen vroeg een schipper hoe dat wij in die sluis beland waren, normaal kan dat namelijk helemaal niet, want het is geen staande mastroute die wij hebben gedaan. De sluiswachter kwam ook even kijken en informeerde waar wij dachten met die masten naar toe te gaan .... rare jongens die Brabanders.
Inmiddels was de temperatuur omgelopen tot ruim 30 graden en gingen we op zoek naar een terras. Tijdens die speurtocht vonden we een leuk uitziend Italiaans restaurant, waar ik het telefoonnummer van noteerde, kon wel eens van pas komen. En na 2 biertjes op het terras besloten we dan ook daar te gaan eten. Arthur en Mieke (zus van Hans) zouden ook komen. Daan en Lot hebben van hun 'oma'vakantiegeld respectievelijk Lego en Pet Shop pet's gekocht. Daan moest op het terras op de grond de Lego koets in elkaar zetten, met als gevolg dat alles onder gesmolten kauwgomresten zat, goed gedaan Daan.
Het Italiaanse restaurant met Toscaanse keuken was fantastisch. Echt een aanrader voor als je in Groningen komt. We hebben zelfs buiten gegeten en daar enorm van genoten, de Tiramisu was werkelijk een traktatie. Het was werkelijk een feestje daar en erg gezellig.
Eenmaal terug op de boot was het vrij snel over met de pret. Een enorme hoosbui trof ons, vol met onweer.

Dag 5

Na een heerijke ochtend geluierd te hebben, hebben we om 2 uur de motoren weer gestart, op naar Delfzijl, het laatste stuk kanaal. Dit was ook echt het meest saaie stuk van Nederland. Niets aan en weer veel te veel bruggen op een stuk van 20 km. We hadden ze wel redelijk mee en hebben maar een keer zelf gestreken bij een snelweg.
En toen ging de sluis in Delfzijl open en lagen we eindelijk na 5 dagen op zout water, wat een genot. Direct krijsten de meeuwen anders en snoven we de zoute zilte lucht op. Het water was ook niet langer bruin , maar een beetje licht groenig getint. We meerden af bij zeilvereniging Neptunus, jawel een echte zusterhaven. Dit moest gevierd met een oorlam, je moet maar telkens weer een reden bedenken nietwaar. En prompt zagen we het eerste zeehondje in de havenkom. Met zijn kopje net boven water kwam hij even kijken naar die rare Brabanders.
De volgende dag zouden we naar Norderney gaan en dat werd dus rekenen, want we zouden over een wantij gaan, de kortste route. Het rekenwerk leverde op dat we om 8 uur zouden moeten gaan varen, een zogenaamde herentijd dus.
's avonds nog een klein borreltje en bij tijds de kooi in, morgen een lange dag, maar wel op zout en op zeil !!!! dat dan weer wel !

Dag 6

De eerste dag op zee en zout, altijd een goed gevoel ! We vertrokken om 8 uur samen met 5 andere jachten. Een van de jachten gaf aan dat zij al na een week vakantie op de terugweg waren. Vrienden van hen hadden afgelopen week een ongelukje gehad, de rug kwam naar beneden terwijl zij eronder door vaarden met staande mast. De mast werd geraakt door de brug met als gevolg dat er een hele knik in de mast zat. De kapiteinse aan boord was kompleet over de 'rooie'en wilde alleen nog mar naar huis. De meevarende vrienden waren sociaal genoeg om dan ook maar terug te varen. Dat hopen wij dus nooit mee te maken, maar je hebt er aparte brugwachters bij, vaak in de vorm van studenten.
Maar we gingen de zee op en waren helemal gelukkig, het zonnetje stond er prachtig bij en eenmaal op de Eems konden we zeilen. Het waaide stevig door en we zaten tegen een reef aan. Onder andere een Bavaria 37 vaarde met ons mee op. Moest geen probleem zijn voor een Sigma en al snel haalde we hem inderdaad in. Maar toen we op gegeven moment halve wind gingen varen en het iets begon door te waaien kwam hij zowaar over ons heen gevaren. Stevig balen dus .... ingehaald worden door een Bavaria. Maar al rap daarna draaide de Eems ietwat in de juiste richting en moesten we aan de wind gaan varen, en weg was de Bavaria. Onderlangs erop en erover, zo hoort het.
Nou .... en toen ging het gebeuren, het eerste wantij voer ons. Langzaam vaarden we de trechter van het wantij op. Voor de niet varenden, een wantij is een ophoging van zand en sediment direct achter een waddeneiland. Het opkomende water spoelt van 2 zijden langs het eiland om, zand op het wad en er ontstaat een ondiepe plek. Het leuke is dat je met opkomend tij de bult met stroom mee op kunt varen en als je dan op het juiste moment (bij exact hoog water) op de ondiepte bent, dan kentert het tij en vaar je met de ebstroming weer van het wantij af. Dit betekend dus precies berekenen wanneer het hoog water is.
We wisten dat wede eerste ondiepte over de zogenaamde Memmert, met iets stroom tegen konden bevaren, volgens onze duitse buurman moesten we wellicht een uurtje wachten om genoeg water onder de kiel te houden. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en dus probeerden we tot het uiterste te gaan. Eerst zouden we omdraaien als we nog 1,5 meter onder de kiel zouden hebben, al snel bijgesteld en bij 1 meter zou het ook nog wel kunnen. Maar de Bavaria en nog een ander bootje vaarden langzaam gewoon door, niets wachten gewoon doorvaren dus. We gingen steeds verder en verder, wat een Bavaria kan, kunnen wij ook. Overigens geheel niet wetende hoe diep zo'n Bavaria nou eigenlijk is (later bleek dat wij 15 cm dieper steken dan de Bavaria met zijn 1,6 meter). Uiteindelijk schoven we heel voorzichtig me 10 cm water onder de kiel over de ondiepte en achter de Bavaria aan. We hebben gelukkig nooit de bodem geraakt, spannend was het wel.
Na de eerste ondiepte konden we weer gaan zeilen, alleen onze rolreefinstallatie deed het niet meer. Hij zat muurvast en met de verrekijker inspecterend bleek dat de wartel bovenin de mast stuk was. Dus eerst de genua (het voorzeil) naar beneden en de wartel repareren, dat kon gelukkig nog. Toch ook maar meteen een reef in het grootzeil gestoken, want het was aan de wind toch hard te halen voor onze Sigma. Met dik 7 knopen schoven we over de waddenzee, met een prachtig zonnetje op onze hoofden. De kids zaten binnen in de kajuit met de petshops van Lotje te spelen en hele verhalen aanlekaar af te steken. Iedereen dus helemaal gelukkig aan boord. En toen kwam het eerste wantij er aan en we liepen maar liefst dik 7 knopen en dat vond ik te veel om over het ondiepe wantij te knallen. Dus in het steeds smaller wordende geultje de kop in wind en in een biksemactie het grootzeil laten vallen en opgedoekt. Verder gingen we op alleen de genua.
De betonning van het geultje hield op en de eerste boomstaken doemden op. Deze staken geven de vaargeul aan en staan, in dit geval, maar aan een zijde van het vaarwater. Dus vaarden we van staakje naar staakje terwijl het water onder de kiel steeds minder werd. We hielden toch dik 1 meter onder kiel over, had dus achteraf makkelijk gekunt met vol tuig.
Na een prachtige tocht over het wad kwamen we in Norderney aan, we hadden de laatste 2 vrije boxen. Of eigenlijk een grote box waar we samen precies in pasten. Met wind op de kop toch beiden acheruit tussen de palen in geparkeerd, naast elkaar. We kregen complimenten van onze Duitse buurman. Deze buurman had ook allerlei tips over onze trip naar de Oostzee en het Kielerkanaal, een erg aardige Duitser. Daar kwam bij dat hij stevig zijn best deed Nederlands erbij te praten, chapeux !, een Duitser die in eigen land Nederlans probeert te spreken. Een prima welkom dus op de Duitse waddeneiland. DIt moest gevierd worden en gelukkig hadden we 2 volle koelkasten.
In het clubhuis aan de haven zijn we gaan dineren, ook prima. Emma had een geheel eigen gerecht genaamd 'Snoetzel', ze vergiste zich even in de uitspraak van Schnitzel en vervolgens gebruiken we al geruime tijd dit nieuwe woord voor de lekkernij.

Dag 7

Zoals het echte zeenomaden betuigd gooiden we om 7 uur los, onze Duitse buurman was al weg richting Helgoland. 'Es duurt ongefeer seben uhren naar Cuxhaven' zei hij daags ervoor, 'ongefeer eben lang als naar Helgoland'. De man had ons precies voorgereken hoe laat we moesten vertrekken en vanzelf sprekend hadden we dat nog even geverifieerd in onze almanakken. Met '0' wind en goed zicht gingen we de vertrouwde Noorzee op via het beruchte zeegat genaamd Dovetief tussen Norderney en Juist door. Net daarbuiten stonden ineens stevige brekers die op de banken kapot sloegen, maar gelukkig was er een betonde geul die ons mooi om tussen de banken heen loodste.
Geen wind, dus motorren en dat is saai, maar ja je moet er iets voor over hebben om ergens te komen. De bevestiging van de stuurautomaat had het begeven, dus moest ik de geheleroute zelf sturen. En ik kan je vertellen dat dat op de motor erg saai is, ik ben schijnbaar nog steeds niet toe aan een motorboot ... Ilona had buikpijn en was iets misselijk, iets verkeerd gegeten gisteren want zeeziekte en IIona kennen elkaar niet. Dus zelf sturen en de tijd uitzitten, ik ben denk ik wel 100 keer anders gaan zitten. Wat kan het dan op zee saai zijn. Die 'seben uhren' van de Duitser klopte ook al niet, het werden er NEUN !. Op de horizon verscheen eerst het Duitse waddeneiland Baltrum, toen Langeoog (inderdaad veel te lang), daarna Spiekeroog en we vingen nog net een glimp op van Wangeroog. Uiteindelijk doemde Cuxhaven op en omdat dit tevens de toegang tot zeehaven Hamburg is en het Kieler kanaal, vaarden er veel grote zeeschepen die ons inhaalden. De enorme stroming die de Elbe zou hebben bleef ook uit, we hebben heel even 9 knopen op de GPS gezien, dus net geen 3 knopen mee. In de almanak staan waarschuwingen dat je goed moet opletten omdat je de haven van Cuxhaven zo voorbij zou worden gezet door de stroming, lijkt me overtrokken !
Ook nu weer prachtig weer en we hadden een goed ligplaats. We zijn nog even het stadje in geweest, naar een zogenaamde 'Bauernmarkt'. En natuurlijk de eerste bratwurst gescoord, jummie. 's avonds ging de pit snel uit en we lagen vroeg in de kooi met toch wel een voldaan gevoel. De Oostzee licht nu binnen handbereik.

Dag 8

Dit zou ons eerste luierdagje worden. We stonden pas laat op en gingen op het gemakje ontbijten met verse Deutsche Brotchen. Verder hebben we die dag gebruikt om wat klusjes uit te voeren en rond 13.00 uur vertrokken we richting Brunsbuttel. De stroming op de Elbe stond nog niet erg door, met als gevolg dat we pas 3 uur later in Brunsbuttel voor de sluis lagen. Nadat we alle kleuren niet te interpreteren licht signalen hadden gezien gingen we met een 10 tal boten de sluizen in. Eindelijk op het Kieler kanaal. Gigantische zeeschepen lagen in de sluiskolken naast ons, dat beloofde wat voor de volgende dag.
Na een tankbeurt sloten we aan naast een Engelsman in de volle jachthaven direct naast de sluizen. De kids gingen even het dorpje verkennen en wij namen maar weer een borrel op deze gigantische prestatie, hierna zou het immers een peulenschil worden. Na het eten hebben we op de wal in de regen onder een luifel met zijn alle nog een kopje koffie genomen en vervolgen werden de kogels van het Kieler kanaal. Maar 4 uur leek ons veel beter.

Dag 9

Om half 4 ging het wekkertje en stond ik op, het was nog donker buiten, maar heel zwak ontstond het ochtendgloren aan de horizon. Hans kwam ook naar buiten, we starten de motoren en jaagden onze buren weg. Die waren overigens heel vriendelijk en gaven ons nog allerlei tips mee voor Denemarken. Zoals altijd in het hele vroege ochtendritueel zette ik eerste een ketel water op voor de koffie en zette de navigatieverlichting aan. En wat bleek, het bak-/stuurboordlicht was kapot. Terwijl dit afgelopen week nog volop brandde. Maar de buren hadden al losgegooid, en die wilde n terug op de ligplaats die wij gingen veraten, dus ik kon niet op mijn gemak even dat lampje vervangen. Dus helaas Ilona werd toch opgetrommeld. Vlug verwisselde i het lampje en we konden op pad. Ilona ging weer liggen en viel direct in slaap. Dus stuurautomaat erin en genieten van de opkomende zon, het was strak blauw !
Overal zagen we grote zeeschepen langs ons heenvaren, ook die gigantische containerbakken. Het kanaal was lang, recht, zonnig, maar vooral indrukwekkend. Rond een uur of 13.00 waren we er doorheen en lagen we in de sluis in Kiel. Een machtig gevoel als die sluis vervolgens opengaat en je ligt op de Oostzee (heet nog wel even Kieler Bucht, maar ik vond dat het de Oostzee was). Direct werden we begroet door honderden kwallen en helder water, daar staat de Oostzee bekend om. We zouden naar Laboe varen zo'n 3 mijl na de sluizen. Daar waren we rond een uurtje of 2.
Een collega van mij, Peter Mensingh zat in de buurt. Hij en zijn vriendin Esther waren op de tergres naar Nederland en kwamen even een borrel drinken. Het was erg gezellig en het we hebben het nauwelijks over Hevo gehad. Alleen de Hevo vlag was even nodig om hen te wijzen waar de boot lag. We hadden een gezellig middagje en tegen de avond trokken Peter en Esther weer verder met hun prachtige camper.

Dag 10

We zouden een dagje rustig aan gaan doen, dus weinig mijlen maken. Vertrek vroeg in de ochtend zodat we nog een lekkere middag over zouden houden. Toen we opstonden regende het pijpenstelen, recht naar beneden erg treurig. Onder het motto 'je moet varen als het slecht weer is' zijn we toch maar vertrokken, geheel gehesen in regenpakken. We zouden naar Schleimunde gaan.
Tijdens het enigzins saaie tochtje hebben we diverse malen bruinvissen gezien. In Duitsland noemen ze die Kleine Schweinewahle, ofwel kleine varkenswalvis. Rond het middaguur kwamen we aan bij Schleimunde, maar dat was vol, dus zijn we doorgevaren naar Maasholm. Een pittoresk Duits vissersplaatsje met leuke huisjes en een viskade. Na de borrel zijn we het dorpje ingelopen en hebben lekkere bratwursten met pommes gesnackt. De bratwurst werd hier in een soort hakselaar kort gesneden alvorens je hem opgediend kreeg, erg apart. De kids kregen een nieuw schepnetje, want de eerste serie was al naar zijn grootje. Aan het einde van de dag werden we getrakteerd op een prachtige avond in het zonnetje en met later een mooie sterrenhemel. Nooit geweten dat Duitsland zo mooi kon zijn.

Dag 11

De dag dat we naar Denemarken zouden gaan. Een prachtig zonnetje en een lekker windje bijna in onze richting. De vertrektijd werd niet helemaal gehaald, omdat er geknoei was met de wasmachine, de was kwam er niet uit. We vertrokken om half 10 met nog een hele meute de Oostzee op, doel het eiland Aero, stadje Aeroskobing. Nadat we de Oostzee op draaiden en de juiste koers voorhadden, bleek dat we net konden spinnakeren. Het waaide 4 beaufort en de wind kwam iets achterlijker dan dwars in, mooier kon dus niet. Dus schoten aangeslagen, val erop, boom erin en hijsen dat ding. Direct sloeg de Kochanka aan en spoedig liepen we een dikke 7 knopen, met een uitschieter van 7,5 knopen. Het verbaasde ons dat wij het enige schip waren met een spi, terwijl het zo'n mooie dag ervoor was.
In de verte zagen we eiland al de hele tijd liggen, alleen we moesten er helemaal omheen om in Aeroskobing te komen. Eenmaal bij de zuidelijke kaap van het eiland Aero, moest de spi eraf. We gingen door een kanaaltje eerst richting het dorp Marstal, alwaar we om een rotsformatie moesten. Dit haalden we net niet dus moest de motor even bij staan om de uiterste punt te halen (kruisen kon in het smalle geultje niet). Daarna moesten we een mijltje of 3 richting het zuiden en daar haalden we een hele colonne Duitse schepen op alleen de genua in. Het was een soort flottieljeclub, die allemaal dezelfde vlag voeren. Na de 3 mijl, moesten we over een ondiep stuk water onder betonning. wederom na een mijl of 3 begon de betonning weer, alleen lag de route recht in de wind, helaas. Na heel wat gezigzag kregen we na 30 mijl eindelijk Aeroskobing in zicht. De laatste 4 mijl konden we weer zeilen, al hoewel de wind wel stevig was aangetrokken, toch een leuke afsluiting van de tocht. Na 35 zeemijlen kwamen we aan in Denemarken, dat moest gevierd worden. Na het afmeren in de oude haven, nodigde Hans en Wilna ons uit voor de borrel.
Wilna had de dag ervoor Tiramisu gemaakt en had speciaal voor de gelegenheid een fles Prosecco koud gelegd. Nou, dat ging er beide wel in, de Tiramisu was in een mum op. De kids waren even gaan zwemmen en zo had iedereen het naar zijn zin.
Het dorpje is nog echt authentiek Deens, met prachtige vakwerkhuisje en hele mooie stokrozen in alle straatjes. Er waren zelf 2 supermarkten, dus verhongeren zouden we hier niet. Tijdens de wandeling door het fantastische dorpje liepen we langs diverse plekken aar mensen aan het BBQ-en waren. Dat rook fantastisch en de winkel bleek nog open te zijn. De spaghettisaus van Wilna kon nog wel een nachtje in de koeling, dus er werd vlees ingeslagen.
Op een prachtig gelegen veldje met een mooie vaste BBQ hebben we vervolgens zitten qeuen. Ik had een halve ingevroren zalm de kocht in de winkel en nadat deze een half uur tot drie kwartier op de que te hebben gelegen, bleek deze super te smaken. Je kon de zalm zuigen, zo mals was deze en gelukkig totaal niet uitgedroogd.
Aan boord natuurlijk nog een koffie met borrel en voldaan van een prachtige dag en het bereiken van ons doel, zochten we de kooien op.

Hieronder de kaart met onze route vanaf Delfzijl. Ten tijde van het opmaken van deze kaart liggen we al iets verder dan Aero, maar ik wil jullie deze routekaart niet onthouden bij het verhaal.

Dag 12

We hebben vandaag eens lekker rustig aan gedaan, lekker verse broodjes gehaald bij de bakker in het dorpje. Een kopje koffie op een terras was er helaas niet bij, want zo die gaan pas tegen 11 uur open, da's in Frankrijk beter geregeld. Het dorpje is heel puur, echt zoals Denemarken ooit geweest is. Vooral 's ochtends is het dorp op zijn mooist. Je komt er alleen de locals tegen en een enkele mede jachteigenaar, verder weinig toeristen. Die komen pas met het eerste pontje van een uur of 10.
Tegen de middag zijn we fietsen gaan huren, we gingen op weg naar Marstal. We hadden allemaal een eigen fiets, ook onze Lot ! We waren enigzins argwanend toe we Lot op de fiets zagen, Lot heeft namelijk nog maar weinig fietservaring. En al helemaal geen 24 km die we in totaal zouden gaan fietsen. Maar onze juffie moest en zou een eigen fiets, dus vooruit we zien wel waar het schip strand. Op naar Marstal aan de Zuidzijde van het eiland.
Het eerste stuk kregen we het al meteen voor de kiezen, als ware Alpe 'd Huez renners streden we de maar liefst 90 meter hoge berghelling op. O wat kreeg ik weer een respect voor mannen als Dekker, Boogaart en de vele anderen die deze bergtoppen bedwongen hebben. Voor ons zit er echt niet meer in, waarschijnlijk krijgen wij al problemen met de Trierbrug in Den Bosch. Onze Daan niet, die had een soort strijdersdrang en wilde overal als eerste de top bereikt hebben, dat hield hij wonder boven wonder de hele dag vol, bleek later.
Op de eerste top die we bedwongen hadden, na een km of 5, was het tijd voor een rustpauze. In de verte zagen we 2 windhozen op de horizon. Erg gaaf gezicht, Hans heeft foto's voor de ongelovigen. Vervolgens een heel stuk bergafwaarts, alwaar onze Lot de angst in de benen sloeg. Remmen ging nog niet zo best, met als gevolg een spoedcursus remmen en een apetrotse Lot.
Eenmaal in Marstal aangekomen, kon de winkelstraat natuurlijk niet vermeden worden. Iedereen schoot een winkel in en keek er naar hartelust op los. Schoppen heeft duidelijk een ieders voorkeur, op de tekstschrijver na, die beperkt zich tot het functionele inkopen. Marstal blijkt een leuk stadje, ze hebben er zelfs Belgische wafels, erg leker, maar was dat niet een Deense lekkernij ? Na een terras, stegen we weer op onze ijzeren rossen en begonnen weer aan de terugtocht. Tegen de wind in, want die was gedraaid inmiddels (is overigens met zeilen niet anders, ook altijd wind tegen). Ik had de kaart en wist een andere route terug, teninste dat stond op de kaart. Dit resulteerde in een soort mountain biken, erg leuk als je dan ook zo'n bike hebt. Maar dat was natuurlijk niet het geval. Ik zelf had een apparaat met 3 versnellingen, die ik met een hand moest vasthouden om niet continu in de zwaarste versnelling te fietsen. DUs hup, door het gras en diepe plassen gingen we over een landweggetje terug. Wederom lof voor Lotje, die als kleinste, minst ervaren en met minst stevige spierbundels, alleen maar zei: 'Mamma komt er zo aan, ik fiets vast door'.
Daarna gingen we bergop en dat trokken de dames Bonnemaijers niet, overigens had iedereen er moeite mee, behalve Daan. DIe was al boven en vroeg aan Hans die uitgepeigerd (maar wel als eerste volwassene) als 2e boven kwam: 'waar blijft de rest'. Hans keek hem aan met lede ogen en zei verder maar niets. Het laatste stuk bergaf ging voorspoedig en al snel zaten we weer met een borrel in de kuip bij te komen. We hadden een mooie fietsdag gehad.
De kids zijn nog even wezen midgetgolfen en na het eten hebben we de reis van de volgende dag gepland. Er zou wel stevige wind staan, maar het terkersbloed kruip waar het niet gaan kan, we moesten weg dus !!

Dag 13

Om 7 uur palaver en losgooien om half acht. Een stevige wind (dikke 5) joeg door de masten. We waren zo'n beetje de enigen die aan het vertrekken waren. Eenmaal koffie gezet en losgegooid, tuigden we buiten de haven de boot op. Met het grootzeil zonder en de genua met reef vlogen we richting Svendborg, een tocht van maar liefst 2 en een half uur. Dit kwam vooral omdat we stroom tegen hadden. De stroming in de Oostzee wordt overigen niet bepaald door verval van water, maar door de windrichting. Westenwind op de Noordzee stuwt het water door het Kattegat de Oostzee op, en dat was het geval die dag. 3 Knopen stroom tegen was het gevolg. Rond een uur of 10 kwamen we in Svendborg aan, waar we een prima plek tegen de steiger vonden, dit kwam omdat op dat tijdstip iedereen vertrok en er dus plek vrij kwam.
Na aankomst was het weer winkeltijd in het leuke stadje. Maar eerst hebben we eens uitgebreid schoon schip gemaakt, er werd druk gepoetst op zowel de Prion als de Kochanka en na de noeste arbeid blonken beide boten als vanouds. Rond een uur of 2 zouden we het stadje ingaan en juist op dit moment voer de Oostewinde de haven in. Met de Oostewinde hebben we vorig jaar een dag of 4 gezelligheid gehad toen we in Engeland voeren. Dat was toeval en er werd druk heen en weer gezwaaid en begroet. Nadat ze hadden aangelegd kwamen Riet, Rob, Rens en Maud bij ons een kop koffie drinken, die ze overigens zelf meebrachten. Voor ons was het namelij al borrelweer in de zon. Ze vertelden ronduit waar ze allemaal waren geweest en hoe ze op zagen tegen de terugtocht met al die harde wind die voorspeld werd. Na een uurtje bijkletsen toch maar het stadje ingelopen. 's Avonds hebben we een lekker vismaaltje gehaald en aan boord opgegeten, was erg lekker.
"s Avonds bij de koffie hebben we Rob en Riet ook uitgenodigd en met zijn zessen in de kuip van de Kochanka hebben we het erg gezellig gehad. De borrels vlogen over tafel en sterke verhalen deden de ronde. De mooiste uitspraak was van Riet, die aangaf dat ze alleen maar gevaren hebben van en naar eilanden die 'we aan konden piesen'. Geweldig ! Ook leuk was om te horen dat Rob en Riet ook de knoop hebben doorgehakt en volgend jaar 4 maanden gaan zeilen. Ze willen dan richting Noorwegen, lijkt ons in ieder geval fantastisch. Direct spelen wij ook weer met de gedachte hoe we iets dergelijks van de grond kunnen krijgen en op wat voor een termijn. Rond een uur of 1 gingen we allen voldaan en enigzins beschonken naar onze kooien. Op dat moment was het al doodse stilte in de overgag zo rumoerige haven. Een superdag, met een superbe afsluiting.

Dag 14 (donderdag 26 juli)

In verband met de buikpijn die de fotograaf enkele dagen had, helaas geen foto's van de komende dagen.
Om 9.30 uur zagen we het daglicht en gingen we op pad. We zwaaiden nog eens uitgebreid naar de Oostewinde, onder toezegging dat we elkaar snel eens op land zouden treffen in het Brabantse. Met een stevige wind gingen we door de prachtige Svendborg Sund en op gegeven moment zagen we het eiland Langeand voor ons opdoemen. Daar moesten we helemaal omheen om op Ømo te komen, een klein eilandje ten NoordOosten van Langeland. Eenmaal langs Langeland varend bleek dat we een voordewindse koers hadden. Al hoewel we daar altijd naar smachten, was het deze keer net te veel wind voor onze spinnaker, dus op grootzeil het water afgekruist. Door de gezelligheid van de vorige avond, kregen we smaak van het zeilen maar niet te pakken. Gelukkig duurde de reis niet al te lang, zodat we ergens in de middag op het eiland aankwamen. We hadden nog mooie boxen die vrij waren.
In het haventje lagen nog een dertigtal andere jachten, groter was het ook niet. Er was geen dorpje in de buurt, dus geld uitgeven ging hier niet lukken. Wel kon je er fietsen huren, mar die waren te gammel om een leuke tocht mee te maken. Dus lekker kuipen en hangen en maar weer eens een borrel gepakt. In de avond begon het te regenen, we begrijpen steeds beter waarom al die Duitser en Denen met zogenaamde Duitse buiskappen varen. Dat verruimd je kuip enorm, alleen het blijft er niet uit zien.


Dag 15

Weer een dag Ømo en we hebben die dag helemaal niets gedaan. Ik ben 's ochtends even naar de bakker (de plaatselijke Spar) gefietst en heb verder wat klusjes gedaan en wat geluierd. De kids vermaakten zich prima in het speeltuintje en met het krabben vangen. Helaas was Ilona niet helemaal lekker en ben ik dus met de kids een wandeling naar het hoogste punt op het eiland (47m hoog) gaan maken. Midden in een wieiland hadden ze een zuiltje geplaatst om het hoogste punt te duiden. Daar hebben we midden tussen de korenbloemen een sapje gedronken en zijn vervolgens weer afgedaald. Helemaal bepakt met veldbloemen voor Ilona en Wilna kwamen de kids terug.
Ondertussen beginnen we de Denen steeds beter te begrijpen, niet qua taal, maar wel qua levensstijl. Van de taal kun je echt helemaal iets maken, ooi Engels, Duits, Fries en Nederlands in een bak, schud deze goed door elkaar en er rolt Deens uit. We weten wel waar de uitspraak 'in de olie zitten' vandaan komt: Øl is namelijk Deens voor bier. De Denen zijn erg behoudend en zeer aardig. Zij leven volgens ons het liefste in absolute rust en zijn zeker geen levensgenieters (lees Bourgondiërs). Eten en drinken is er relatief duur, terrassen zijn er schaars en restaurantjes vind je al helemaal sporadisch. Wat je wel ziet is dat er in de middag op de stoep voor het huis een lekkere Carlsberg of Tuborg wordt gedonken, de Denen blijken echte bierdrinkers te zijn. In Denemarken heerts het minste criminaliteit van Europa en ook dat merk je, niemand is opgefokt. Denen in leggings en trainingspakken kom je ook nauwelijks tegen, dat wil niet zeggen dat ze modieus zijn en dat herken ik dan wel weer. O ja, het typerende beeld dat de Deense (Scandinavische) vrouwen blond en goed geproportioneerd zijn, klopt helemaal.
Verder is het dus niets op Ømo, meerdere regenbuien en de rust in combinatie daarmee maken ons helemal murf, we willen weg van dit eiland ! 's Avonds besluiten Ilona en ik dat we niet naar Kopenhagen gaan varen, dat is nog zo'n 80 mijl verderop en nog 130 mijl terug, voor ons wordt het Kopenhagen by train. In dit weer en met deze wind hebben we daar geen zin in. Hans en Wil overleggen met de kids en nemen deelfde beslissing. De plannen worden bijgesteld en morgen wort het KorsØr of Nyborg.

Dag 16

Om wederom 8 uur varen we weg van Ømo, op naar Nyborg. DIt in verband met de steeds maar Westelijke wind. Dan zijn we tenminste aan de hoge wal van de Grote Belt. Het was een rustig tochtje, wel helemaal kunnen zeilen. Met grootzeil dubbel gereefd en genua ietswat gedraaid liepen we naar Nyborg. Op de golven dik 7 knopen surfend. IN Nyborg kwamen we naast een aardige Deen te liggen die eigenlijk geen bren wilde. Hij wist niet goed hoe hij hier mee om moesst gaan en verzon allerlei ideeën om ons elders te krijgen. Heel aardig en beleefd overigens. Toen er eenmaal een plekje vrij kwam, zijn we daar maar naar toe verkast.
In het stadje vonden we zowaar een terras, zonder bediening (net zoals in Engeland). Daar hebben we een Tuborg Classic op met Nachos en Guacomole, jummie. Ilona was nog steeds niet lekker en zij sloeg de avond maaltijd bestaande uit visjes en pizza over (wat een combi he, jawel als pappa kookt is het feest). 's Avonds mieerde het weer en gingen Hans en ik kijken wanneer de trein naar Kopenhagen zou vertrekken. Te slecht voorbereid liepen we het station weg, gelonkt door muziek die in de verte klonk. We kwamen op een terrein met een openlucht theater, alwaar ze de generale repetitie op aan het voeren waren. En daar kon je zo naar binnen lopen en gaan kijken, dat hebben we dus gedaan. Dan hoor je daar in het Deens door een stel amateurs het nummer 'money makes te world go round' uit 'my fair lady'en dan wil je weg. Het klinkt zoiets als 'pinge, ula ielala lie' en dat wil je echt niet meemaken. De acteurs deden er hun best en de kostuums waren prachtig, maar het amateurisme droop er van af.
Toen zijn we maar naar het kroegje van de middag gelopen en daar zou om 23.30 uur een live band gaan optreden. Wat een tijd om daar mee te beginnen, maar in Denemarken schijnbaar heel normaal. Hans bood spontaan het eerste biertje aan, maar bleek helemaal geen portemonnee bij zich te hebben, en dan stuur je zo'n jongen niet in de regen terug naar de boot. Genietend van de ølen werd het later en later en begon de band inderdaad pas om half 1e te spelen. En ook toen zijn we gevlucht, wat een kattengejank was dat zeg. Niets Deens folklore in Nyborg, nee ze proberen Engelse hits vertaald in het Deens ten gehore te brengen door amateurs, dat moeten ze niet doen ! De weinige cultuur die we tot nu toe hebben meegekregen, is dus uitermate dun en stelt niets voor. Morgen naar Kopenhagen, dat beloofd tenminste wat.

Dag 17

Alweer vroeg op, want we zouden de trein van 08.02 uur pakken. De gehele familie moest dus gewassen en gesteven om 07.30 uur vertrekken, met de loopafstand en wat speling voor het kopen van de treinkaartjes zouden we het dan wel halen. We zorgden dat de met name de kids gereed waren en niet te druk, zodat Ilona en ik onze eigen gang kon gaan. Keurig om 07.30 uur vertrokken we richting station. Kaartjes kopen, net zo'n crime als in Nederland. Geen meneer of juffrouw die je uitlegt wat je het beste kunt doen, maar een achterlijk apparaat zonder Engelse of Duitse vertaling. Dus net zo lang op de knoppen gedrukt totat er iets enigzins herkenbaars staat en dan maar betalen.
Eenmaal op het perron aangekomen, bleek dat we gisteren gekeken hadden naar doordeweekse dagen (ofwel iets als hvorige dagn) in plaats van aan søntag og helligdagn. De trein ging dus dik een half uur later.
Rond half elf waren we in Kopenhagen en scheidde de wegen van de bemanning van de Prion en Kochanka. Ieder wil de stad op zijn eigen wijze en met eigen wensenbekijken. Bij de borrel 's avonds blijktdat we zo'n beetje hetzelfde hebben gedaan en gezien, enkele uitzonderingen daar gelaten. De hele riedel hebben we gezien de dure winkelstraat (net de Kalverstraat overigens), Het Kastelet, de kleine zeemeermin, het operagebouw, de mooie kerken, het rathûs.Voor ons waren de klappers de Nyhavn en Tivoli. Op een terras aan de Nyhavn heerlijk geluncht , met de waterbus door de havens gevaren. Ook kwamen we op het rathûsplein de WK straatvoetbal wedstrijden tegen. Groots opgezet en met allerlei teams van over de hele wereld. Tijdens een regenbui schuilden we bij het Deense wassenbeeldenmuseum in de lobby en pardoes kwam daar het Nederlandse team ook schuilen. De jongens bleken van ale Nederlandse gemeentes de winnaars te zijn en ze kwamen uit Den Bosch, wat een toeval weer. Ze vroegen of we kwamen supporteren en dat hebben we dan ook gedaan. We hadden toevallig oranje regenjacks bij en die hebben we aangetrokken. Het heeft echter niet mogen helpen. Ze verloren van Gambia met 4-5.
Daarna stoomden we op naar Tivoli wat de klapper van de dag moest zijn. In een groot stadspark hebben de Denen een attractiepark aangelegd. Buiten de entree die je moet afrekenen is iedere attractie ook nog eens tussen de 5 en 8 euro waard, je moet dus een fortuin hebben of een duur passe partout kopen. Het geld vliegt mijn zak uit in Tivoli en al snelgooi ik de knip dicht, dit wordt te gek. Wat een commerciële bedoeling blijkt Tivoli te zijn. Het is er dan ook niet voor toeristen, maar voor de stadbewoners, die voor een redelijke prijs een abonnement kunnen kopen en vervolgens van alle activiteiten en attracties gebruik kunnen maken. Maar we zijn er wel geweest !
Om 8 uur namen we moe maar voldaan de trein terug. Nadat de Bouwensjes een uurtje later ook arriveerden hebben we nog even een napraatborrel genomen en gingen we naar de kooi.

Dag 18

Om 7 uur vertrokken we weer, want in de middag zou het harder gaan waaien, we gingen naar Kerteminde.Al snelbegon het stevig te waaien en met dik 7,5 knoop vlogen we onder het lage deel van de brug tussen Funen en Sjaelland door, met maar 2 meter speling. Na de brug was de door zuidwestelijke wind aangedreven golfslag als een toverkunst grotendeels verdwenen en na een uurtje of 3 meerden we af in Kerteminde. De kids wilden graag naar het zoologisch centrum genaamd Fjord en Baelt. Met aquaria, zeehonden en Schweinewahlen (bruinvissen). Daan mocht er voor niets in omdat hij in het jubileumjaar 1997 was geboren. Het bleek een leuk, kleinschalig parkje te zijn alwaar 2 keer per dag een krabbenrace werd gehouden, echt iets voor Daan zou je zeggen. Maar de eerste wedstrijd had hij verloren, maar om 4 uur was er een herkansing. Glorieus heeft hij de Deense en Duitse jongens en meisjes verslagen door 14 krabben te vangen in 2 minuten tijd. Als prijs ontving hij het krabbenmeister certificaat en een gratis ijsje. Bij de huldiging vond Daan het maar niets dat hij zo in de picture stond, alhoewel hij er trots was op de overwinning.
Ook hebben we de bruinvissenshow gezien, dat blijken toch nog behoorlijke beesten te zijn, een soort dolfijnen met een platte snuit. Tijdens het varen hebben we er al veelvuldig exemplaren gespot en nu zien we dan eens hoe ze er eigenlijk uit zien. Verder brengt de dag ons weinig en Kerteminde ook niet. Het is een stil stadje met wel een grote vissersvloot. Dus denk ik, dan gaan we vanavond lekker visjes eten. En denk je dan dat je in dat dorp een viswinkel vind, nee dus, ergens op een visterrein vinden we wel een rokerij. Waarschijnlijk is heel het dorp visser en zorgt zo voor zijn eigen maaltje, maar wij konden gewoon in de plaatselijke super ingevroren vis kopen. Overigens vriezen de Denen bijna de halve winkelvoorraad in, verse vis kun je op je buik schrijven, is niet aan te komen.

Dag 19

Dag 20

Om 6 uur zouden we los gooien. Echter ik besefte dat de bakker ook om 6 uur open zou gaan en ik ging dus nog snel even vers brood halen voor de Prion en Kochanka. We vertrokken uiteindelijk om 6.15 uur, uitgewaaid door de fantastische Duitse buurman die de Prion had, een zenuwkikker met een snor, zo uit 'Allo Allo' gestapt met een nieuw schip die dacht dat Hans niet kon varen. Bij aankomst begon hij de Prion vervolgens af te duwen aan de scepters en dat moet je niet doen, gewoon een stootwil (fender voor de sjieken onder ons) er tussen houden daar waar de boten elkaar dreigen te raken, werkt altijd en is de beste methode. Een prima zeiltocht totdat we bij de kaap van het eiland Funen kwamen, ik had al aangegeven dat de golfslag daar wat hoger kon zijn en dat bleek ook. We stonden steil overeind en een reef in het grootzeil was nodig ook zeilpakken kwamen uit de garderobe. Het bleek dat de wind steeds sterker werd en we moesten er nog zeker 10 mijl recht tegenin. Dat zou dus geen Bogense worden, maar Otterup, een gehucht aan de Odense See. Snel route anders geplot en de koers bijgelegd, om 11 uur voeren we Otterup binnen. Een piepklein pittoresk gelegen haventje met enkel vrije ligplaatsen. Na een verkassing van de Prion, lagen we praktisch naast elkaar, de zon brak door en we lagen heerlijk beschut achter enkele bomen. Er was een speeltuintje en zelfs een havenmeester die zei Engels te kunnen spreken, maar niet verder kwam dan 'yes' en 'no'. De buurman van de Prion vroeg hoe we dit stekje in godsnaam hadden gevonden, gasten krijgen ze dus niet vaak.
Toen we aan kwamen varen leek het net asof we in Kerkdriel waren, vlak, mooie oevers met bomen en golfloos water. Zowel Hans als ik hadden aan boord gezegd, ´net alsof we op de Maas zitten´ en zo was het ook. Alleen zwommen hier kwallen en was het water dus zout. Direct achter de bomenrij waren enkele bankjes opgesteld, de ideale gelegenheid om te BBQ-en dus. Maar bij zowel de Prion als bij de Kochanka was geen vlees of vis meer aan boord te bekennen. We moesten dus inkopen gaan doen, Hans en ik zouden wel even vervoer naar het op 4 km verderop gelegen dorp regelen. De havenmeester kwam niet verder dan in een Deens accent uit te leggen dat de fietsen die ze hadden wel erg gaar waren. We dachten dat hij zei dat hij andere fietsen zou regelen, of we met een uurtje terug wilden komen. Ik zei nog tegen Hans ´dit was wel een erg zwaar accent, want meestal kan ik het wel volgen dat Deens´, klets natuurlijk, maar wel lachen. Het was inderdaad of we bij Neptunus in Den Bosch beland waren, iedereen even aardig en behulpzaam. Na inderdaad een uur stonden er 2 fantastische fietsen met wel 7 versnellingen klaar, we konden op pad naar het dorp Otterup. De inkopen zouden gedaan worden door Wilna en Jan, dus gingen zij op pad met de rugzakken. Tegen de wind in schoven we door het landschap. Bij iedere boerderij die we passeerden hingen wimpels van de Deense vlag in de vlaggemasten. Dit is heel gebruikelijk in Denemarken, alle Denen hebben een vlag.
De legende achter de Deense vlag (vaandel van origine) is dat na een veldstrijd bij Estland, ergens rond 1200 na Christus, een wit kruis op een rode doek verscheen in het veld. Dat was de geboorte van de Deense vlag, genaamd ´de Danneborg´. De Deense vlag is de oudste landvlag ter wereld en daar zin de Denen erg trots op. In de geschiedenis van de Denen zijn natuurlijk ook de Vikingers een enorm groot stuk historie. Je moet er wel naar op zoek, want het is niet vanzelfsprekend dat je stukjes historie over de Vikingers ziet. Wat dat betreft zijn de Denen net zo bescheiden als de Nederlanders. Zo hoor je nagenoeg niet dat zowel Zweden als Noorwegen als Duitsland ooit onder het bewind van Denemarken viel. Vandaag de dag vallen alleen Ijsland en Groenland nog onder Denemarken al hoewel deze 2 eilanden wel een eigen regering hebben. Wat dat in het geval van Groenland voor moet stellen kan ik me niet bedenken, in Halder wonen volgens mij meer mensen.
Na het doen van de inkopen in de plaatselijke Super de Boer zijn we maar eens even op het terras neer gestreken. Nou moet je je daar niets van voorstellen, je moet dan denken aan de lokale friettent die 4 stoelen en een gammele tafel buiten heeft gezet. Binnen kun je dan een flesje bier zonder glas halen, lang leve de Bourgondiërs.
Bij terugkomst nog even de binnenkant van mijn ogen bekeken en rond een uur of 7 gingen we de Que aan steken. Met wat voetballen en stoeien met de kids en natuurlijk een erg smakelijke maaltijd was het een fantastische avond, maar hij zou wel nog beter worden.
Na de afwas werd er op de Prion koffie gezet en we zouden in een klein aangelegd terrasje aan het Odense meer koffie drinken. Echt een idyllisch stekje, volledig uit de wind, 'met een fenomenaal uitzicht over het Odense meer. De koffie en de bijbehorende likeur smaakten ons prima, de muggen (jawel, het water is hier brak en dus zijn ze er weer) maakten het iets minder. Dus ik zeg tegen onze Daan ´let maar goed op , want om kwart over 9 komen er 4 bruinvissen langs´. ´Zal wel .....´ is het antwoord. Nou mag het half 10 zijn geweest, maar ineens spot ik op zo´n 100 meter afstand de vin van een bruinvis. Hij zwom richting de 30 meter brede havenmonding, dus daar liepen we snel naar toe. Daar kregen we een prachtig schouwspel van 2 bruinvissen, een moeder en een jong (kalf ?). ze gingen op hooguit 5 meter van ons vandaan en je kon het snuiven van lucht horen, geweldig, wat een snoepje op deze toch al fantastische dag.
Al rond een uur of 11 gingen we naar onze kooien, mijmerent over een geweldige dag. We hadden spannende, overweldigende, vermoeiende en smakelijke momenten gehad, stof genoeg om heerlijk over weg te kwijnen in je kooi.

Dag 21

De Kochanka zou om 3 uur in de ochtend richting Vejle vertrekken, een tocht van 42 mijl, dus ongeveer 8 uur varen. Als we dan om 3 uur zouden vertrekken hadden we een paar voordelen, we zouden de dag tegemoet varen, met zijn meestal prachtige zonsopkomst, we zouden om 11 uur al in Vejle zijn. Ja, het doet even pijn, maar daar ben je zo over heen. Vanuit Vejle kun je makkelijk naar Legoland, dat hadden we de kids beloofd en we zouden dus al om 13.00 uur in Legoland kunnen zijn. Echter toen ik om 2.30 uur wakker werd gepiept en naar buiten keek, was de volle maan die beloof was geheel bedekt achter de wolken. Gezien het smalle, ondiepe, onverlichtte kanaal over het Odense meer, leek me dit niet verstandig, maar even een uurtje uitstellen. Om 3.30 uur was de wereld inderdaad ineens heel anders, de schemer begon en wolken waren er wel, maar je kon nu dingen van elkaar onderscheiden in het donker. Ondanks dat de Prion waarschijnlijk niet mee zou gaan naar Vejle, zou ik de telefoon van Hans 2 keer over laten gaan, dan zouden ze afhankelijk van zin mee op kunnen varen. Dus begon onze riedel weer, water opzetten, tanden poetsen, wassen, PC aanzetten, GPS aanzetten, stuurautomaat klaarleggen en laatste peperkoek binnen handbereik leggen. Dat laatste is heerlijk als je ´s ochtends vroeg even je maag wil vullen zonder uitgebreid ontbijt te maken. Ontbijten doen we dan samen met de kids, vaak in de vorm van gebakken eieren met spek. Om de andere mensen in de haven niet wakker te maken, gooiden we de boot los in alle stilte. Pas toen we de box uit waren startte ik de motor en vaarden we weg. Op dat moment zagen we dat er toch leven aan boord van de Prion was, zij zouden dus mee opvaren, bestemming onbekend.
Langzaam vaarden we het ochtendgloren tegenmoet turend naar de onverlichtte boeien die de geul van 2 meter diep markeerden. Daar buiten liep de diepte direct terug naar zo´n 50 centimeter. Dus op de PC de kaartplotter goed in de gaten houden en met een sterk zoeklicht de boeien even aanlichten. Dan zag je de reflectoren even en dan vlug het zoeklicht weer uit om andere scheepvaart niet op een dwaalspoor te zetten. Het ging voortreffelijk en eenmaal bij de monding van het Odense meer hadden we zicht van het daglicht. Er kwam nog even een zeeschip binnenzetten door het smalle geulje, maar die konden we prima ontwijken zodat de schipper geen last van ons had.
Eenmaal weer op de Oostzee konden we het zeil hijsen. Er stond een prima windje die half in kwam. Ilona ging alvast de gemiste nachtrust inhalen en ik zette het grootzeil. In eerste instantie nog met de motor bij, maar al snel kwam de wind, de herrie makende motor ging uit en de genua werd uitgerold. Hoppa en we liepen tussen de 6,5 en 7 knopen door het water. De stuurautomaat kon het nog net allemaal verwerken, dus ik begon heerlijk in het boek ´tussen bank en schip´. De Kochanka liep fantastisch in een rustig zeetje met een dunne zonsopkomst. Heel de bemanning lag te tukken en ik genoot van zee, zonsopkomst, het zeilen, bakkie koffie en af en toe een sjekkie.
Het boek heb ik in een ruk uitgelezen uiteindelijk, het is mijn eerste boek deze vakantie (ben wel in een ander boek begonnen, maar dan was echt 100x niks). Het gaat over de Volvo Ocean race, over hoe de betrokkenheid van ABN Amro tot stand is gekomen en gehouden. Wat me diep heeft aangeraakt is de dood van Hans Horrevoets die vanuit het hart van de bemanning beschreven wordt. Koude rillingen kreeg ik hoe ze beschreven hoe Kees Horrevoets (de vader van Hans en enigzins bekend via Freek en Getruud) als eerbetoon voor Hans de ABN Amro 2 over de finishlijn mag sturen in Rotterdam. Prachtig dat Kees dat heeft mee mogen maken en dat hij de uitnodiging van het team aan heeft durven gaan. Voor iedereen die iets met de Volvo Ocean race of met wedstrijdzeilen (op zee) heeft, een absolute must om te lezen.
Toen we bij het eiland Abelo aankwamen bego de wind iets af te nemen en verschenen enkele andere boten op het water. Tot daar waren we niet een schip tegen gekomen, het was toen rond 7.30 uur. Ilona werd wakker en kwam mij aflossen. Na ff bijgeklets te hebben ging ik even liggen. Ilona gaf aan dat Hans zijn zeilen aan het aftuigen was, dus even contact gezocht met de Prion. Enkele jaren geleden ging dat via de marifoon, maar nu pakken we gewoon de GSM, wat een decadentie ! Hans en Wil hebben besloten om naar Odense te gaan, in Vejle is namelijk behalve een busstation niet veel te beleven. We wensen elkaar goede vaart en zien elkaar binnen enkele dagen weer.
Bij de giga snelheden die we voeren waren we alsnog om 10.30 uur in Vejle, dus omkleden, opfrissen, kids ontbijten en wegwezen: Op naar Legoland. Inderdaad kwamen we om 1 uur aan in Legoland, nog tot 9 uur om het park geheel te bezoeken. In de bus naar Billund, Legoland, zat een blinde vrouw, ze was dik, onverzorgt met vet haar en overal huidplekken van uitslag en korsten op haar huid. De vrouw stonk enorm en iedereen in de bus had haar wel op enig moment bekeken. Gedurende de hele reis zat ze te pulken aan de muizen van haar handen die helemaal open lagen en met korsten bedekt zaten. Eigenlijk een heel zielige vrouw. Wat doet zich nu voor, we komen bij Legoland aan en stappen uit de bus, de vrouw maakte geen aanstalte. Ik liep naar de andere halte om te kijken hoe laat we terug konden, alle andere passagiers die bij Legoland moesten zijn liepen direct door naar de ingang. Toen ik terugkwam riep de buschauffeur mij in het Deens. Hij vroeg mij of ik de blinde vrouw niet even naar de ingang kon escorteren, zij stond even verderop. Even probeerde ik er onderuit tekomen, maar al vrij meteen had ik ook zoiets van ´en hoe komt die vrouw er dan, je kunt zo iemand toch niet laten staan daar langs de weg´. Dus liep ik naar de, ja excuses maar het was echt zo, stinkende vrouw en legde mijn hand op haar schouder. Ze begon meteen in het Deens en ik gaf aan daar geen hout van te verstaan, dus over op het Engels. Ik had geen idee hoe je een blinde moet begeleiden, maar gelukkig nam zij het initiatief en pakte mij vast bij mijn elleboog. Jawel, met die hand die waaraan ze even daarvoor aan het pulken was. Ja en wat doe je op zo´n moment, kijken waar de camera staat, er iets van zeggen of gewoon tanen op elkaar en afzien. Dat laatste was mijn keus, al hoewel ik wel even naar een wit busje met donkere ramen heb gespeurd. Ilona stond iets verderop en kon het niet laten even te lachen. Ik heb de vrouw uiteindelijk keurig begeleid naar de infobalie van Legoland. Ze vertelde mij dat ze Legoland ging bezoeken al hoewel ik geen idee heb hoe zij dat gaat beleven. Bij de balie heeft een Legoland medewerkster de dankbare taak overgenomen. Toen we eenmaal kaartjes hadden gekocht en het park binnen kwamen heb ik de eerste de beste toilet opgezocht en mijn armen tot onder de oksel met zeep gewassen. Ik vond het prima de vrouw te helpen, maar het beeld van dat pulken bleef mij achtervolgen.
Legoland was natuurlijk een succes, de kids en wij genoten. Als je er in de buurt bent, ga er langs het is leuk om te zien. Het was wel erg druk, dus hadden we afgesproken om eerst alles te bekijken en pas rond 6 uur in attracties te aan, behalve attracties die niet druk zijn. Nou moet je weten dat onze kids dus helemaal niets geven om achtbanen en draaimolens die hard gaan. In Legoland vonden ze de bootjes waarin je zelf kon sturen het leukst, en dat is duf dat wil je niet weten. Maar prima, zolang zij er plezier in hebben is het ons best. Rond een uur of 8 hebben we de bus terug genomen en zijn we lekker te kooi gegaan. Ik was inmiddels bijna 20 uur wakker en had ongeveer 4 seconden nodig om in slaap te vallen, kunnen er ook 5 zijn geweest.

Dag 22

Vandaag eens lekker uitgeslapen, we werden pas om 10 uur wakker. Het was lekker weer en na het ontbijt begonnen we een beetje te lezen, reparatietjes uit te voeren, weer wat lezen, wat op de PC klooien en krabben vangen. Het werd een besluiteloze dag en dus een luier dag. Heerlijk gewoon. Vandaag dus niets noemenswaardig gedaan, geen voer voor een logboek dus.
's Avonds zijn we in het clubhuis gaan dineren. het zag er erg sjiek uit, met een goede kaart. Gelukkig was deze er ook in het Engels want wij komen niet verder dan smørrebrot, is brood met boter. Dus Ilona had wat tekenspullen meegenomen voor de kids, dan konden zij zich vermaken zonder het hele restaurant op zijn kop te zetten door tikkertje onder de tafels te spelen. Wij waren lekker aan het kletsen en de kids produceerden de ene na de andere tekening. Een wat ouder echtpaar zat naast onze tafel en zaten gezellig naast elkaar ons tafeltje te observeren. Toen zij klaar waren met het diner stond de vrouw op en liep naar onze tafel toe. Ze stopte de kids 30 kronen in de hand en legde in gebrekkig Engels uit dat ze vond dat de kids die verdiend hadden. Haar man en zijzelf was het opgevallen dat onze kids zo mooi zaten te tekenen en zich zo goed vermaakten zonder overlast te veroorzaken. Erg gaaf dus en de kids glunderden helemaal. Vlug hebben ze nog een fraaie tekening met Nederlandse vlag aan de aardige vrouw gegeven.

Dag 23

We besluiten om naar Middelfart te gaan, vertrek om 07.00 uur. Met de ochtenddauw nog op het dek vertrekken we uit de verder stille haven, het is prachtig weer en het zonnetje schijnt. Na een mijltje of wat gemotord te hebben kunnen we gaan zeilen, de kids slapen nog en merken niets van het rumoer aan dek. Heerlijk zeilen we de Vejle-fjord uit, prachtige oevers trekken aan ons voorbij. Alles op de wal is begroeit en er staan fantastische huizen op de oevers. Langzaam maar zeker zien we enkele andere bootjes op het water verschijnen. Eerst enkele vissers, daarna ook enkele zeilboten en her en der een kajak. Ik probeer nog een makreel te vangen, maar later die dag zal blijken dat me dat niet lukt.
Eenmaal in de aanloop van de klein Belt (ofwel Lille Baelt), om de kaap genaamd Tielde Naes hield het op met het zeilfestijn. Ondanks dat er een mooi windje stond en het zonnetje heerlijk scheen, begon de stroming door te staan en we wilden niet laat in de middag aankomen in Middelfahrt. Inmiddels waren Daan en Lotje ook wakker en we besloten de Volvo Penta bij te zetten.
Eenmaal aangekomen bij Snaevringen hadden we een dikke 2,5 knoop stroom tegen. Ik zocht dus de baai op aan de zijde van Snaevringen en zowaar daar stond een goede neerstroom (ofwel Eddy zoals de Engelsen dit phenomeen noemen). Ineens hadden we een halve knoop stroom mee. Boten die ons tegemoet voeren in de volle stroming schoten ons voorbij, maffe gewaarwording. Ik kroop helemaal tegen het strand en dat werkte prima, vervolgens het vaarwater weer helemaal over steken om in de Eddy aan de oever van Hannerup te worden meegevoerd.
Eenmaal bij de brug tussen Jutland en Funen gekomen lagen er een heleboel bootjes gewoon maar wat te drijven op de stroming. Ze lieten zich meevoeren en aan alle kanten staken hengels uit. Het bljikt dat de Lille Baelt hier enorm visrijk is. Waarschijnlijk omdat de stroming alle vis als in een soort trechter door het smalle kanaal perst. Ook zag je overal bruinvisvinnen boven water uitkomen. En natuurlijk de kwallen, met bosjes tegelijk dreven ze rond de boot, een echt kwallenbed zijn we overigens niet tegen gekomen. Ik zei nog tegen Ilona, 'Let op binnen 5 minuten heb ik een makreel', maar er gebeurde helemaal niets. Eenmaal in de haven van Middelfart aangekomen bleek dat de paravaan geheel bedekt was met zeewier, en dan vang je niets.
Het haventje van Middelfart had nog een vrije box en dus hadden we geluk. We lagen op een prima stekje dicht bij het centrum. Snel gingen we nog even naar de plaatselijke Aldi om wat vlees in te slaan. Morgen zou BBQ dag gaan worden ! Eenmaal in de kuip met een koud pilsje kwam er een rubberbootje de haven in varen. Joost en Wilna kwamen even gedag zeggen. Zij bleken in de andere haven te liggen.
's Middags zijn we nog even naar een, overigens schaarse, terrasje geweest. Daar kwamen we Hans en Wilna tegen en we besloten naar het jazz festival te gaan. Het zou een jazz festival zijn, maar de muziekbandjes speelden van allerlei genres door elkaar met af en toe een jazz nummer. Toch wel aardig.
's Avonds zijn Hans en ik nog even doorgezakt op het jazz festival. Het was erg gezellig en enigzins te diep in het glaasje gekeken liep ik terug naar onze boot en viel direct in slaap.

Dag 24

Om half negen gooiden we los in het haventje, het was schitterend weer en er stond een klein briesje. Het is heerlijk om 's ochtends als enige op het water te zijn en de omgeving was prachtig. Dus dreven we met vol tuig en zo'n 2 knopen lopend langs Middelfart, op naar het plaatsje Assens. Daar zou een prachtig ankerbaaitje zijn. Hans en Wilna zagen we ook vertrekken en zouden ook die richting op gaan. We hebben nog even wat diesel ingeslagen in de andere haven van Middelfart en toen moesten we helaas gaan motorren. De weinige wind die er stond, stond recht op de kop en dan zou ons tochtje wel erg lang duren. De kids wilde zwemmen en wij wilden zonnen, dus 2300 toeren en stuurautomaat erin.
Rond een uur of 2 kwamen we aan bij de ankerstek en het leek erop alsof het niet mogelijk was om het kleine kommetje in te varen. Na een keer te zijn vastgelopen schoven we langszaam het kommetje in. Er was een mooie paal vrij en daar gingen we aan liggen. Bootje oppompen, motortje eraan binden en zowaar, het ding startte direct. Ik ging met Lotje een BBQ plek zoeken en we vonden een heel mooi strandje met helder water en schoon zand, prima stekje dus. De kids hebben heerlijk gezwommen op het strandje en wij hebben wat geluierd. Het was er prachtig, een heel mooi baaitje, omzoom dmet een natuurgebied en een klein dorpje. Zo moest het zijn !!
Toen we eenmaal aan het BBQ-en waren kwam de Prion eraan varen. Ook zij stonden verbaasd van de invaart die er was, maar het lukte.
Na de BBQ nog lekker een borrel gedaan op de Prion en vroeg de kooi in, het was een perfecte dag.

Dag 25

Toen we opstonden, waarschuwde Wilna ons dat er enkele bruinvissen in het kommetje aan het zwemmen waren. Dat werd dus weer een mooie dag vandaag, wederom prachtig weer. In Nederland was het beestenweer hoorden we. We zouden naar Dyvig gaan, waar ook een prachtige ankerstek was. Met een stevige wind zeilden we met zo'n 7 knopen en een knikje in de schoot richting Dyvig. Aan het einde van de tocht ging de wind stevig door staan en het eerste rif ging erin. Het werd ook steeds drukker op het water, allemaal zeilboten kwamen ons tegemoet, terwijl wij met maar 5 schepen dezelfde richting op voeren. Eenmaal aangekomen bij het Als Fjord aangekomen giing de wind erg hard waaien en kwam nog eens recht op de kop te staan. Dus de motor aan voor het laatste mijltje en de zeilen naar beneden. We voeren een heel fraai fjord in, door een smal betont geultje kwamen we op een soort meer terecht. De kids wilden liever de haven in, dus dat deden we. Aan de kop van de steiger vonden we een prima ligplaatsje en direct trokken de kids de netjes en emmer uit de bakskist, er moesten krabben gevangen worden.
Later op de dag kwam de Prion ook binnen gevaren. Zij hadden de heftige wind vol ontvangen en met een rif erin hadden ze stevig gehotsenknotst op de Lille Baelt. Volgens het af en toe werkende windmetertje van de Prion hadden ze in vlagen van windkracht 8 gevaren, geen pretje dus. Zowaar was er nog een verscholen ligplaatsje op de kopsteiger.
De wandeling bracht ons bij het plaatselijk winkeltje, alwaar we weer BBQ vlees hadden ingeslagen. Hans en Wil deden dit ook en na de inkopen gingen we maar eens op het terras zitten, deze zijn sporadisch te vinden in Denemarken. Heerlijk nippend aan een koude Tuborg namen we de zeiltocht door, gezelligheid !!! 's Avonds hebben we een goede BBQ gehad op een van de aangelegde BBQ plekken. Dat is wel fantastisch moet ik zeggen. Iedere haven heeft wel een paar BBQ plekken, kompleet met terrastafel en prefab BBQ. Alleen kolen, vlees en drank zelf meenemen dus. De avond werd wederom afgesloten in de kuip onder miljoenen sterren, waaronder enkele vallende voorlopers van de meteorietenregen Pleiaden die 10-11 augustus altijd voorbij komt.

Dag 26

Rond 8.30 uur gingen we weer op pad, nog even verse broodjes kunnen halen in het winkeltje. Heerlijk om zo vroeg onder zeil dit baaitje uit te varen. Eerst de vele ge-ankerde boten ontwijken en wederom door het smalle geultje. Vervolgens op naar Sonderborg, volgens de boekjes een prachtige stad. We konden tot aan het Sonderborgfjord helemaal zeilen, wel een paar slagen moeten maken. Maar die slagen waren zo groot dat het niet vervelend was. Wederom kwamen langzaam steeds meer bootjes op het water, ons allemaal tegemoet varend. De bootjes waarmee we vertrokken waren, konden ons helaas niet bijhouden, dat blijft toch een bekend Sigma kwaaltje.... Het was overigens wederom prachtig zonnig weer en omdat we helemaal beschut voeren deden onze korte broeken en bikini's goede zaken. Bij de brug in Sonderborg had ik even een internetverbinding en ik kon net de mailtjes ophalen. Wat blijkt, een van de mailtjes is van zeilende vrienden van ons die we al zeker 15 jaar niet meer gezien of gesproken hebben. Dat is pas toeval, zij zijn zomaar op onze site terecht gekomen, erg leuk.
We hebben vandaag contact gehad met de transporteur die onze boten naar Nederland gaan vervoeren en die gaf aan vrijdag de boten te willen laden in Gelting-Mole. Dat houdt dus in dat ik woensdag onze auto op moet gaan halen in Nederland. Wij zouden dus door moeten varen naar Flensburg, want dat is een grote stad en daar is infomatie over de reis naar Nederland vast beter verkrijgbaar en het heeft een treinstation. Dus mochten we nog zo'n 20 mijl doorvaren naar Flensburg. Denemarken zat er voor ons op, we gingen terug naar Duitsland. Geen punt overigens, want het was prima bezeild weer.
Eenmaal in de Flensburger fjord gingen we voor de wind varen en toen was het op. Met een rompsnelheid van 2 knopen zouden we nog zeker 6 uur onderweg zijn, dat is geen doen, dus de Volvo Penta werd weer tot leven gebracht. Jammer genoeg moesten we deze mooie dag afsluiten met een hoop herrie, maar het schoot wel op. Rond een uur of 3 waren we in Flensburg.
We lagen fantastisch in het centrum van de stad, overal terrasjes en rumoer van de stad. De duitsers snappen het schijnbaar toch beter dan de Denen, al hoewel de mode ook wel drastische stappen achteruit was gegaan hier. De gemiddelde Duitser is slecht gekleed, heeft een snor of baard en is meestal te dik. Ja, generaliseren dat lukt nog steeds. Maar we lagen prima, de zon scheen, het kon niet op.
Vlug zijn we via het plaatselijk VVV naar het station gegaan, alwaar ik een treinkaartje kocht voor de trein naar Nederland, departure 05.00 uur. De reis zou 8,5 uur duren, ik zou dus rond 13.00 uur in Den Bosch zijn. 's Avonds nog heerlijk gegeten aan het water op een fraai terras en ik besloot maar vroeg naar de kooi te gaan. Lukte uiteraard niet en om 1 uur ging ik slapen.

Dag 27

Ik moest om 2 uur naar het toilet en daarna heb ik zegge en schrijven nog 1 uur geslapen. Om 4 uur stond ik op, zette snel een kop koffie en deed wat versnaperingen in mijn rugzakje. Het was nog steeds bloedheet in de boot en buiten overigens ook. In het holst van de nacht (of zo je wil, in de vroege ochtend) ging ik door het park naar het station, een kleine 20 minuten verderop. Het donkere park vond ik niets en ik was dan ook blij dat ik in de bewoonde wereld kwam. Overal waren al mensen bezig, sommige stom dronken, anderen op weg naar werk. De bakkertjes waren hun winkels aan het vullen met vers brood en af en toe rook je een vleugje verse koffie. Heerlijk, om door een donkere stad te wandelen die aan het ontwaken is. Om exact 05.03 vertrok de trein, met mij erin.
De eerste trajecten heb ik nog wat kunnen slapen en bij de 2e overstap kwam ik terecht in de bistro trein. Dat kwam goed uit, want het was toen 09.30 uur en ik had wel trek in koffie. Ik ben in Duitsland zo'n 4 keer overgestapt en iedere aansluiting klopte exact. Direct nadat ik in een nieuwe trein zat, kwam de conducteur mijn kaartje controleren en zo af en toe kwam een host langs met versnaperingen. Fantastisch geregeld die duitse BundesBahn. De 'ellende' begone in Nederland, Arnhem om precies te zijn. Daar was de trein precies 2 minuten te laat om mijn aansluiting te kunnen nemen, half uur wachten dus. Vervolgens stond de trein van Arnhem naar Den Bosch geregeld stil en zo kwam het dat ik pas een uur later in Den Bosch aan kwam. Gefeliciteerd NS, jullie hebben het beeld dat ik had van treinen wederom kunnen bevestigen. Eenmaal in Den Bosch gekomen, was mijn collega Arthur zo vriendelijk om mij even naar Empel te brengen. We kwamen even over het werk aan de praat maar Arthur kapte dat direct af, 'volgende week ben je de eerste die ik alles vertel' zei hij, Arthur snapt het!
Om kwart over 2 begon ik aan de terugreis. Ik kan jullie daar niets over vertellen, want deze was lang, saai, ging traag en ik heb deze dus niet erg bewust meegemaakt. Het was een noodzakelijk kwaad om deze prachtige reis mee te mogen maken. Overigens kan ik jullie nog wel vertellen dat ze in Duitsland de meest mooie plaatsnamen hebben, getuige bijgevoegde foto. Terug in Flensburg bleek dat Hans en Wilna met de bus van Gelting (waar ze naar toe gevaren zijn) naar Flensburg zijn gekomen en Hans stelde voor om onze auto mee terug te nemen. Dat scheelde hen een busrit en ons ook, immers anders zouden we de volgende dag de auto vanuit Gelting op moeten gaan halen in Flensburg. Prima geregeld zo.
Natuurlijk dronken we eerst nog een borrel in de kuip en deelden de belevenissen van de afgelopen 2 dagen. Toen Hans en Wilna met de kids vertrokken naar Gelting, hebben we nog even iets gegeten en toen ging het licht bij mij helemaal uit.

Dag 28

Om 7 uur opgestaan en weer eens ouderwets brood gaan halen. Heerlijk, bij zo'n Conditorei die ook koffie heeft. Op het busplein mijn kopje koffie gedronken en genoten van de mensen die in alle vroegte naar hun werk gaan. Heerlijk gevoel, het was net alsof ik weer in Frankrijk was. Dat blijft voor mij toch het land van de Bourgondiërs, het goede eten en de lekkere sfeer. Om half acht gooiden we uiteindelijk los in de haven. Het was wederom prachtig zonnig weer en er stond een prima briesje. Dus de zeiltjes omhoog en heerlijk genieten van ons laatste tochtje over de Oostzee.
Toen we eenmaal een kaap voorbij waren konden we zowaar spinnakeren en daar twijfelden we geen moment aan. De vakantie op de Oostzee begon zo met een mooi spinnaker rak en eindigde eveneens met een spinnakerrak. Beide met stralende zon en mooi helder water.
Dat was het weer, rond een uur of 11 kwamen we bij Gelting aan en gingen we de haven in. Dag Oostzee, tot ooit ! Doet altijd pijn om weer te moeten stoppen, al hoewel de Oostzee niet hetzelfde gevoel achterlaat als dat het geval is bij het aanlopen van Vlissingen, zie ons verhaal van vorig jaar. Gelting is een haven met alle faciliteiten, maar die in niemandsland lijkt te liggen. Geen leuk dorpje met een historie, geen verhalen over stoere zeelui die hier hun reis eindigden. Nee, Gelting heeft wat dat betreft helemaal niets te bieden.
We meerden af naast de Prion, waar al druk gepoetst werd. Het was bloedheet in de haven en er moest dus gezwommen worden. Tussen de bedrijven van poetsen, boot aftuigen, mast eraf halen door, sprong ik dus regelmatig in het water, de kwallen trotserend. Ook de kids vermaakten zich prima in de haven en zwommen er op los. Af en toe een ijzige gil door de haven schreeuwend als een van hen weer een kwal zag. De masten waren er zo af, dus een koud biertje, toen poetsen en maar weer een koud biertje, duikje nemen, radar eraf halen, koud biertje en zo kwamen wij de dag door. lekker op ons gemakje hebben we de boten afgetuigd, gepoetst en de spullen van boord geladen.
In de middag kwamen Ries en Rita die de bemanning van de Prion op kwam halen, dat was pas service ! Met z'n allen gingen we nog een keer dineren in het clubhuis van Gelting. Daar kon je prima eten en ze hadden er een heel gezellige gastvrouw. Regelmatig kwam zij met verrassende uitspraken het eten serveren. Zo moesten we eerst allemaal een bak sla opeten om de vette gerechten die daarna volgden te kompenseren. Rita had een grote makreel besteld en natuurlijk was dat veel te veel. Rita probeerde de eigenaar nog van een tip te voorzien en zei 'die können sie vielleicht noch in die suppe brauchen', waarop de eigenaar heel kordaat antwoordde 'es ist hier Holland nicht'. Hilariteit alom natuurlijk. Na delaatste stevige borrel in de kuip van de Prion gingen we veel te laat naar bed, morgen vertrekdag.

Dag 29

Toen we net aan het ontbijt begonnen, kwam de havenmeester ons roepen. De vrachtwagen was al gearriveert en hij wilde gaan laden. Een half uur vroeger dan afgesproken, dus op onze boten was het stressen. Nog vlug even de buiskap eraf halen, hier nog een touwtje, daar nog een strikje en op naar de kraan. De Prion kwam op het laaddek van de vrachtwagen te staan, de Kochanka er achter op een aanhanger. Het ging perfect. Ik zei nog tegen Hans dat ik blij was dat de Prion voor stond, dat scheelde een hoop vliegjes die tijdens de reis op de boeg van de Kochanka zouden gedood worden. Om 11 uur stonden de 2 zeilschepen keurig geladen en lagen de masten ook op de vrachtwagen.
Nog een kop koffie en we vertrokken richting Nederland. Onderweg zijn we nog even gestopt bij een plaatsje om een foto van de vrachtwagen combinatie te maken. Heel maf gezicht toen de combinatie met onze boten over een brug reed, zie foto. De verdere reis zal ik jullie besparen, ook deze was saai, lang, te langzaam en somber. Rond 6 uur waren we weer thuis, erg onwerkelijk. Lekker een frietje gehaald en Moepie op bezoek gehad. Om 9 uur vielen we om en kropen we ons eigen bedje weer in.

Dag 30

Al hoewel de vakantie afgelopen is, toch nog even deze dag beschreven. Om half acht kreeg ik een telefoontje dat de chauffeur voor de poort van Neptunus in Den Bosch stond met 'zwei schiffe'. Jos Kuenen en Ageeth Zoetekouw stonden al klaar om de boten weer in het nat te leggen. Dit ging verrassend snel en om half elf dreef alles weer en lagen de masten weer op de boten. Super dat de hijscie. dit voor ons wilde toen, wel gaven ze aan dat het tarief op een zaterdag buiten het hijsseizoen 500% bedraagde, maar nogmaals bedankt ! We zouden meteen de boten naar de Koornwaard varen en dat hebben we dan ook gedaan.
Hans kon helaas geen medepassagier vinden voor het omvaren van de boot, ik kreeg onze Daan zover dat hij me hielp. Dat doet Daan overigens prima, ondanks dat hij geen instructies krijgt als we met z'n allen varen, pikt hij schijnbaar toch dingen op. Zo houdt hij in de sluis keurig de boot af van de kademuur, probeert uit alle macht de meerlijn goed te beleggen op de kikker en kun je hem ook gerust even het roer in handen geven. Zou men dit bedoelen met de spreekwoordelijke paplepel en het ingieten...
Rond 1 uur vaarden we de Koornwaard weer binnen, uiteindelijk Oostzee - Koornwaard in 26 uur gedaan, dat doet geen speedboot ons na ! Aan het einde van de middag stond de mast er weer op en was de boot weer vaarklaar. Een prima concept dus dat wij iedereen kunnen aanraden.
Nou dat was onze vakantie 2007, een waar de wind onze grote vriend was ! Volgend jaar nieuwe doelen, nieuwe vaargebieden, nieuwe verhalen, wie weet .....!!!