Vakantie 2008

Hallo Allemaal,

Vanaf heden is hier ons reisverhaal van de vakantie 2008 te volgen. We gaan het het schip van Martin en Patricia terug brengen naar Nederland. We gaan inschepen op 19 juli ergens in Bretagne of de Vendee. We nemen de boot dan over van Martin en Patricia.

Het schip is een Piewiet 1200, genaamd Katse Kaai. Hierbij een foto vanuit de 15 m hoge mast van de Katse Kaai. Tot snel.

Dag 1 (zaterdag 19 juli 2008)

We vertrokken om 02.30 uur uit Gestel city met miezer regen, bewolking en kortom echt weer om te vertrekken. Lotje was zoals gewoonlijk klaar wakker en niet een haar op haar hoofd dacht eraan om in die auto te gaan slapen. Na een hoop gemier over wel en niet goed zitten, Daan die te veel plek in nam en drinken dat niet door kwam viel mevrouw in slaap. Rond de klok van 5 passeerden we de grens van Frankrijk en dat lieten we weten aan Hans en Wilna. Die bleken maar 10 minuten achter ons te zitten, dus tijd voor koffie. Op een of ander aftands wegrestaurant hebben we even met de Bouwentjes (onderweg naar GranVille) koffie genuttigd, was erg gezellig. We hebben elkaar fantastische vakanties gewenst en gingen weer 'en route'. Na een half uur trok ik het niet meer en Ilona voelde zich niet lekker, dus zijn we een half uur in slaap gevallen op een parkeerplaats, ideaal die Gameboy's.
Om 12.30 uur kwamen we met strak blauwe lucht aan in Sables d'Olonne.We reden naar het strand en daar zagen we de Katse Kaai onder volle spinnaker op zee varen, net te ver voor mooie plaatjes. Rond de klok van 14.00 uur werden we aan boord verwelkomt door 4 zoute, verbrandde en lachende vrienden. Vol verhalen over scooters, jeeps, dolfijnen, spinnakers, blauwe zeeen en prachtige plaatsjes werd het al snel te gezellig. Na een nachtje overgeslagen te hebben steeg het biertje direct naar mijn hoofd en ben maar even op de l'eau overgegaan. 's Avonds heerlijk gegeten met huitres uit de Vendee, wat een feest, vakantie 2008 is begonnen. Na het diner nog een overheerlijk kopje koffie op het terras en toen maar onder de wol gegaan in het hotelletje, het licht ging spontaan uit.

Dag 2

Om 9 uur werden we verwacht voor het ontbijt op de Katse Kaai. Tuur had heerlijke eitjes gebakken en het eetfestijn was alweer begonnen. Na een bak leut werd er volop gesjouwd, van de 407 naar de Katse Kaai en terug. Ondertussen kregen Ilona en ik een snelle cursus Katse Kaai zeilen, het meeste wisten we te onthouden, denk ik. Toen nog e, en mini cursusje 407 rijden, ik kon natuurlijk niet achterblijven, en de zoute, verbrandde en lachende koppen vertrokken richting Benodet. Daar stond de auto van Arthur en Lonneke. Daarna gingen ze nog even de auto van Hans en Wilna in GranVille ophalen, wat een reisdieren ... !
Wij zijn na het zwaaien Sables in gelopen. Met een watertaxi naar het stadje en lekker naar het strand. De kids natuurlijk direct in het water Daan kon zich gisterenavond al niet inhouden en heeft vervolgens de hele avond met een natte zwembroek rondgelopen.

Wij het terras op met een fles koude rose een verse baquette en Italiaanse ham, wat een feest. Sables een beetje verkend naa het zwemmen, is ook de moeite waard. Wel kent Sables een hoog toerisme gehalte, vele souvenir winkeltjes, die natuurlijk op zondag open zijn en die natuurlijk door onze dames allemaal bezocht moeten worden. Lotje begint het winkelen al aardig over te nemen, voor zover dat niet standaard in haar genen heeft gezeten. Iedere winkel moet geheel bezichtigd worden en overal hoor je weer 'dat hebben ze echt niet bij ons in Nederland', wat een klets.
Na een crepe vol met chocolade en chantilly (slagroom), zitten we nu geheel uitgeput in de Kaai. Morgen proberen we naar Ile de Yeu (ile de jeuk, op z'n Bosch) te gaan.

Dag 3

Het vakantieritme doet weer zijn intrede en om 06.15 uur ben ik klaar wakker. Ilona heeft er wat meer moeite mee met, de reis hier naar toe speelt haar nog parten. Maar tcoh besluiten we te vertrekken. Ff langs de havenmeester, shit zo'n 12m jacht is een stuk duurder dan onze Sigma, maar dan hedde wel wa.... Nog even een verse baquette gehaald en losgooien maar. Het eerste havenhoofd van deze trip passeren we weer, met aan weerzijde een prachtige phare, op naar Ile de Yeu.
Op zee staat nog net niet voldoende wind als we rond 7 uur het stadje achter ons laten, boven ons de laatste rafels van een dunne bewolking en het zonnetje doet goed haar best om er doorheen te prikken. Dat komt helemaal goed vandaag. Rond 8 uur steekt er een briesje op en al snel lopen we 6 - 7 knopen, 60 graden aan de wind en een schijnbare windsnelheid van zo'n 15 knopen. Niet slecht voor de eerste keer. Martin en Patricia hadden inderdaad gelijk, de eeste 2 schepen vliegen we voorbij, toch ook geen kleintjes overigens. De Piewiet (type schip) doet het fantastisch, het grootzeil trek je dankzij de gelagerd wagens zonder lier omhoog, genua-tje erbij en maar genieten. Alleen aan het rubberbootje achter de spiegel kunnen we niet wennen, dat gaan we in de haven anders doen. Het bootje staat zo'n beetje rechtop op de spiegel en daadoor zie je achter niets en veel vervelender, je zit continu in de schaduw van dat apparaat, dus reorganiseren.
Rond 12.30 uur komen we aan, het laatste stuk gemoterd, want de wind viel helemaal weg. En wat schets onze verbazing, de haven is helemaal leeg. We waren helemaal voorbereid op een dicht gebouwde haven, maar dat is niet het geval. Iedereen heeft hier waarschijnlijk het weekend doorgebracht en is weer onderweg. We meren af naast een Engelse Sigma 38, een heel klein beetje thuisgevoel geeft dat wel ....
Daan trekt er direct op uit om te gaan vissen. Van Martin mocht hij de hengel gebruiken, maar je hoeft er maar naar te kijken en het ding zit in de war, daar stoppen we dus maar even mee. Daan heeft een eigen hengel gekocht van zijn vakantie geld, goede investering !!! Op de steiger hangt ie dan de halve dag met zijn kop in de emmer en Lotje loopt ernaast te fladderen als een vlinder, een fantastisch span.
Het dorpje is helemaal gaaf, prachtige witte huisjes met blauwe luiken en rode dakpannen, jawel dit is zoals de Vendee behoort te zijn. Mensen zijn aardig en behulpzaam, zijn we wel in Frankrijk ? ' s Avonds heerlijke tagliatelle gegeten en nog een praatje gemaakt met beide buren, alle 2 Engelsen uit de Solent. De een gepensioneerd en al sinds mei onderweg. De ander wedstrijdzeiler die in een keer van de Scilly's naar hier is gevaren en dit rondje in 2 weken afraffeld. Maar beide genietend, zoute bruine koppen aan boord en enorm aardig.
We besluiten toch nog maar een dagje Ile de Yeu te doen, je kunt hier overal jeepjes e.d. huren, dus dat gaan we maar eens doen.

Dag 4

Jawel hoor, het is weer stralend weer en ik ga met Daan brood halen. Samen hebben we een kopje koffie gedronken op het terras en na overleg besluiten we geen fietsen te gaan huren, maar een jeep. Het wordt een blauwe, een of ander aftands gebakje zonder deuren en zonder kap, helemaal geweldig. Enthousiast gaat Daan het vertellen aan Lotje en Ilona. Vlug wordt er iets gegeten en met petjes op, schepnetjes, hengel en zwembroeken bij springen we als het A-team in ons jeepje. Het is net zo'n ding zoals uit de Suske en Wiske, vitamientje noemen ze dat wagentje geloof ik. Het rammelt en piept en de vering zou al jaren geleden vervangen moeten zijn, maar de wind door onze haren maken een helehoop goed, dit is echt lachen. We rijden langs zomaar wat vergezichten op het eiland en gaan uiteraard zwemmen op een van de vele prachtige stranden. Ik kom niet verder dan een keer dippen, maar onze kids blijven erin. Het water is ijskoud, dus hadden we de shorty's voor de kids meegenomen, maar dat had geen succes. Zonder zo'n half duikpak was het toch lekkerder.
En natuurlijk zat er ook weer leven op het strand, tegen de rotsen zagen ze hagedissen. Met het engelengeduld van onze Daan had hij er na een kwartier een gevangen, een flink exemplaar. Trost kwam hij het diertje laten zien aan ons en ik zei nog dat ze konden bijten. Jawel meneer had hem al aan zijn vinger hangen, het deed niet echt pijn zij hij ... huhuh ! Als lunch hebben we crepes op in een leuk tentje ergens midden op het eiland.
's middags waren we uitgeteld en zijn nog naar een ander strand geweest, daar ben ik in slaap gevallen, heerlijk. Na het dutje nog met het jeepje naar de super en bij de viswinkel heerlijke verse tongetjes gekocht. Ze waren geweldig.
Bij terugkomst bleek er een Nederlands schip naast ons te liggen, met ook een dochtertje van 9 jaar oud. Lotje werd dus meteen aan Annebelle gekoppeld en die 2 vonden elkaar meteen. Na onze tongetjes te hebben opgepeuzeld, werden we uitgenodigd voor de koffie bij het Nederlandse stel. Sander en Jose uit Zeist, hij had genoeg tekst en zij kwam er nooit tussen. Ze waren er met de boot van zijn stiefvader, de boot lag het hele jaar door in Nazal en zij mochten hem gebruiken ... goede deal. Sander bleef na de koffie maar whiskey schenken en hij ging steeds meer praten.
Het haventje van Ile d'Yeu was inmiddels helemaal volgebouwd en er zat net een klein gaatje om uit te komen. Naast Sander en Jose lag nog een Nederlands schip. Het waren 2 gepensioneerden die al vanaf mei onderweg waren. Dat deden ze ieder jaar. Sander (40 jaar oud) de prater meende dat hij deze mensen nog lessen kon geven over hoe je met een zeilboot om moest gaan. Dat was voor mij het moment waarop ik afnokte, we hadden inmiddels voldoende stoere verhalen aan elkaar verteld, dus ik was er wel klaar mee. het was inmiddels half 2.

Dag 5

Om 7.30 uur ging de welbekende telefoon wekker. Met een houten kop wekte ik Ilona, die evenals ik moeite had met wakker worden. Om 8 uur gooiden we los, Sander en Jose sliepen nog en dat hebben we maar zo gelaten. Met een dun zonnetje konden we heerlijk motorren naar ..... bestemming was nog niet bepaald. Na een uurtje ging het iets waaien en konden de zeilen omhoog worden getrokken, we liepen een knoop of 6-7 bij 15 knopen wind, de Kaai doet het goed. Zouden we nou naar Turballe gaan of toch naar Le Croisic. Turballe is iets kleiner en Le Croisic heeft een droog vallende haven. Nou weten wij niet om Martin en Patricia daar ervaring meet hebben met de Katse Kaai, maar wij zijn hier geen fan van. En om dat nou met hun schip uit te proberen, dat leek ons net iets te ver gaan. We doen al zoveel rare dingen met dat schip en dit zou wel eens dedruppel kunnen zijn. Maar bij Le Croisic kun je ook aan een mooring voor het stadje in een soort meertje waar voldoende water blijft staan. Het heet Le Poul. Uiteindelijk hebben we dat maar gedaan en daar hebben we geen spijt van.
We kwamen aan en het water was aan het opkomen. In Nederland en ook in Engeland komen bij vallend water meestal grote modderpoelen tevoorschijn. Hier niet een prachtig wit strand lag er onder de waterspiegel en toen we aankwamen was er nog net een restje van over. Dus vlug de dingy los gemaakt, de bbm er aan gezet en Ilona overgehaald dat die mooring echt wel van iemand anders is, maar dat die waarschijnlijk vandaag niet terug komt. Aan de meetse moorings die van iemand is die terug komt, ligt een dingy vast gemaakt. Anders komen ze namelijk nooit meer aan de wal. SOms heb je pech en hebben ze de dingy meegenomen achetr de boot hangend en in het ergste geval moet je dan verkassen.
Vandaag niet het geval, we gingen gewoon naar het strandje dat dus langzaam aan het overlopen was door de inkomende vloed. We hadden het strand voor onszelf, wat een feest. Natuurlijk ook 2 biertjes meegenomen en een zakje chips, hoe eenvoudig simpel en super kan het leven zijn. Daan, Lotje en ik gingen direct het water in, Ilona doet dit pas als de vissen van de hete water in de wind gaan staan. Wat erg gaaf was was dat er nog een soort strandbankje lag dat inmiddels een eiland vormde. Tussen de zijde van ons strand en het eilandje stond een meter of 20 heel snel stromend water. Dus Daan en ik moesten op dat eiland zien te komen. Dus een eind tegenstrooms gelopen en daar in het water gesprongen. Al snel dreven we no time naar het eilandje. We waren voor een weinig minuten koningen van het eiland. Het water kwam snel op en we moesten ook nog terug. Het eiland was echter zo klein dat we niet ver bovenstrooms konden komen. We moesten dus uit alle macht zwemmen om het strandje weer te halen, anders zouden we in le Poul terecht komen en zie dan maar eens weer aan de kant te komen. Het was een gaaf 'avontuur'.
Na ons zwemfestijn zijn we om gaan kleden, natuurlijk even een warme douche gehad op het achterdek, wat een luxe !!!. We zouden gaan wandelen naar de zoutvelden, alleen die hebben we nooit gehaald. De drang voor een ijsco en een tap pilsje was niet te weerstaan. In het prachtige stadje Le Croisic zaten allemaal restaurantjes langs de haven. Nou weten we inmiddels dat deze erg ingesteld zijn op het toerisme en vooral gebaat zijn bij zo veel mogelijk tafelbezettingen per avond. Sinds Ilona bij Coquille werkt krijgen ook wij steeds betere horeca-ogen, Ilona vooral dan he, en ik probeer het snel op te pakken. Dus in de zijstraatjes gezocht en een werkelijk fantastisch restaurantje gevonden. We hebben vooraf een schal met langoustines en oesters besteld, wat een feest. Lotje bood zelf aan om een stukje oester te proeven. Heel dapper deed ze dat ook, alleen na een minuttje zuur gezichtje, zei ze heel stil 'ik kan het niet doorslikken', dus werd er snel een ... nou ja de rest vul je maar in. De kids hebben weer mosselen op en Ilona ook. Ik heb een prachtig stuk zalm bereid met zout van de plaatselijke zoutvelden. Het was echt ongekend lekker en het heerlijk frisse roseetje uit de Loire streek (waar we zitten) was ook niet te versmaden. Echt weer een kadootje deze dag.
En passant hadden we sms contact met Ivo en Ria, die lagen op La Belle Ile, dat konden we zien liggen vana Le Croisic. Dus wij zouden morgen naar Le Croisic gaan. Ook Jos en Marianne sms-ten nog, ze hebben Schotland gehaald, kompleet met een zeehond in de haven .... kikkuh (tekst van Marianne).

Dag 6

Midden in de nacht ging het stromen en de boot lag flink te trekken aan de mooring, met als gevolg dat de lijn ging schavielen langs de potdeksel (rand van de boot). DIt gaf een enorme herriein de boot en we konden niet meer slapen. Meestal doe ik dan 5 minuten of het me niet stoort en dan ga ik er iets aan doen, deze keer ook zo. Dus fleece jack aan en proberen het probleem te herstellen. Een dik uur verder en nog steeds geen succes. We zouden rond 5 uur vertrekken om op tijd het dok in La Belle Ile in te kunnen. Echter de storm en een ontiegelijk harde regenbui deden ons besluiten onszelf nog een keer om te draaien.
Rond de klok van 8 werden we een prachtig blauwe lucht en windje 3 wakker, wat een vreemde wereld hier. Dus los gegooid, het was hoog water dus konden we de haven in om even een vers baguetje te gaan halen. Het was echt snikheet op zee en we zaten in zwembroek en bikini. Als we door zouden varen zouden we midden op de dag op La Belle Ile komen en dat was geen goed plan gezien de temperatuur. Het eiland is overcrowded met toeristen en in de driecte omgeving van de haven zijn geen mooie zwemplekjes. We zouden naar Ile de Houedic gaan, naast Ile de Houat. Na wat speurwerk op kaarten en foto's vonden we een soort van wereld baai waar we konden ankeren. Er lagen nog wat schepen en we vonden een mooie spot op voldoende water. De Katse Kaai heeft een geweldig anker met een stuk onmogelijk zwaar ketting, maar het werkt perfect. Ankertje uit, even half gaf achteruit en we lagen als een huis. Dus dingy te water gelaten, bbm erop en naar het strand. Op het eiland (zo groot als de binnenstad van Den Bosch) was een heel klein pittoresk dorpje, met een klein winkeltje, een paar kroegjes en een creperie. Dus maar weer een crepe gegeten, met een heerlijk koud pilsje. Overal om ons heen stonden hele grote stokrozen in allerlei kleuren, daar hebben we nu dus allemaal zaadjes van. Na een uurtje of wat gingen we weer terug naar de boot.
We hebben nog even gezwommen (nog geen vissen in de wind, dus Ilona zwom niet) en we gingen op pad naar La Belle Ile. In het begin konden we nog een beetje zeilen, maar de wind kakte steed meer in en kwam steeds meer recht van voren. En daar hadden we ff geen zin in. Toen we bij het eiland aankwamen kwam er direct een havenmeester naar ons toe gevaren. We zijn vol riep hij in het frans, maar misschien heb ik nog iets voor jullie. Op dat moment zagenwij een 14 m jacht in de haven losgooien en die vertrok, dat werd dan ook ons plaatsje. Naast een fransman met maar liefst 6 kinderen en een vrouw die wederom zwanger was. Met wat hulp van de havenmeester en zijn rubberboot lagen we prima voor de nacht. We gingen op zoek naar die andere zeenomaden: Ivo en Ria. En jawel lang zoeken hoefden we niet, als rasechte bourgondiers zaten ze op het eerste terras wat we tegen kwamen. Die hadden pas bruine zoute koppen, zij waren immers al vanaf juni op pad. Ivo had een soort van ouderschapsverlof voormensen waarvan de kinderen al van huis zijn, maar die het toch verdienen. Dit hadden we al veel eerder moeten doen, waren zo'n beetje de eerste woorden van Ria. Die 2 hadden echt genoten dat straalden ze helemaal uit, ze waren helemaal uitgeschakeld van Nederland met al zijn sores, gedoe, over georganiseer en dergelijke. Ivo en Ria deden gewoon waar ze zin in hadden, was dat varen dan werd het varen, was dat slapen of wandelen dan werd het slapen of wandelen. Niets moest, ze hoeven pas in oktober weer terug te zijn .... ja in oktober ! Heel even voelen we ons weer tobbers die in 4 weken dingen doen waar je eigenlijk veel meer tijd voor moet uit trekken. Maar dat was maar heel even hoor, want de fantastische verhalen van Ivo en Ria kwamen direct los. Geweldige dingen hebben ze gezien en meegemaakt en ja hoor ook Ria is helemaal verknocht aan de laptop met gedigitaliseerde zeekaarten, hoe is het mogelijk.
We hebben gezellig met zijn alle zitten eten op een terras, regelmatig kregen we smsm-jes van Jos en Marianne, die ondanks hun prachtige tocht, stiekum wel even aan dat terrasje hadden willen zitten ... denk ik. Op gegeven moment kwam er een smsm met de tekst die Marianne van Jos had moeten doorzenden: 'scheide nou mar mee uit', degene die Jos kennen weten waarschijnlijk direct welk gezicht daar bij stond, fantastische tekst ! Na een overheerlijke Irish koffie bij Ivo en Ria aan boord gingen we weer naar de Katse Kaai.

Dag 7

We zouden om 7 uur vetrekken net zoals de buurman met de 6 kinderen, ik had dat geinformeert toen ik naast hem afmeerde. Naast de Katse Kaai was echter nog een fransoos komen te liggen, maar die had niet geinformeerd over hoe laat wij zouden vertrekken. Je hebt schippers en mensen met een boot, zal ik maar zeggen. Dus klopte ik rond 6.45 uur op de kajuit. Na de 2e poging kwam er geluid uit de Dehler 37, een man stak zijn hoofd uit het luik en vroeg geirriteerd wat er aan de hand was, de tendens was daarmee gezet. Ik gaf hem aan dat zowel wij als onze buren wilden vetrekken, 'nou, als dat dan zo nodig moet, dan sta ik wel op' begreep ik uit zijn gemopper. Dus heel de familie werd opgetrommeld, moeders nog in peignoir en zoonlief in een of andere trainingsbroek. Wij lagen afgemeerd met de boeg aan een mooring (met alle drie de schepen dezelfde mooring) en met de kont aan de hoge kademuur van de havenpier. Er werd druk overleg gepleegd aan dek van de fransoos en uiteindelijk vroegen ze mij hoe ze dit moesten gaan doen. Toen dacht ik al dat worden weer Franse capriolen ! Ik legde madame uit dat ze ofwel voor aan de mooring los konden gooien, dan zou de boot even wegdrijven, konden wij eruit en zouden ze na onze acties met de motor in zijn vooruit weer bij de mooring terecht komen. Aan die Mooring lag overigens ook nog een veel groter schip, waaraan ze altijd op de traditionele manier konden afmeren. Andere optie was om achter los te gooien en aan de mooring vast te blijven, dan zouden wij achteruit ertussen door piepen. En natuurlijk konden ze ook gewoon helemaal losgooien en ons vrijspel geven, zodat ze gewoon opnieuw aan moesten leggen. Dat laatste, voor zowel ons als voor hem de makkelijkste, klonk de booteigenaar (want schipper ga ik hem niet noemen) maar lastig in de nog wakker wordende oren, dat was wel heel veel moeite zo vroeg op de dag. En los gooien van de mooring leek meneer ook maar niets, want ze zouden die mooring nooit meer te pakken krijgen, dus werd de lastigset optie gekozen. Tussen achtersteven en de kade zat welgeteld 3 meter speling, dus dan weet je het wel.
Ik had madame nog een keer door de procedure geholpen, lijn aan de mooring vast laten zitten, achter losgooien een klein klapje vooruit en ze zouden zo ruimte voor ons geven. Nadien klapje achteruit en de kademuur weer vastpakken, eventueel vanuit hun dingy. Het was haar allemaal duidelijk, madame vertaalde mijn Engels naar het Frans, voor de booteigenaar. Het spel ging beginnen, meneer bleef norsig en nukkig kijken en had zeker een kwartier aan voorbereiding nodig voor deze actie. Dingy op het dek tillen, waarvoor weet ik nog steeds niet, motor starten, zoonlief instrueren, nog een keer moeilijk kijken naar mij. Om de zaak nog even verder op te stoken, had ik natuurlijk al lang de motor van de Katse Kaai gestart, werkt altijd goed om wat extra vuur op te stoken. Uiteindelijk gooide meneer los, madame op de boeg, zoonlief de dingy op het dek vasthoudend, voor de wind die pas laat in de middag ging komen. Langzaam dreef de boot van ons weg, zodat ook ik losgooide van de andere buurman en langzaam achteruit manoevrerend tussen de kademuur en de Dehler door ging,veel ruimte was er niet, maar het opkomende tij zorgde voor in beetje stroming die gunstig was voor ons. INEENS een ijzige gil door heel de haven heen, er werd echt gekrijst alsof iemand met zijn laatste levensminuut was begonnen. Ik keek om me heen en zag wat er aan de hand was. Meneer de Dehler booteigenaar had de motor iets harder in zijn achteruit gezet en madame voorop had gemeende de lijn aan de mooring toch maar iets te laten vieren. 2 kompleet overbodige acties, want alles verliep vlekkeloos tot dan toe. Madame kon natuurlijk die 24 paardekrachten in die Dehler niet met haar poezelige handjes tegenhouden. De lijn begon te slippen in haar handen en ze ging als reactie harder knijpen, met als gevolg dat de lijn ging branden in haar handen. Alsof hun leven van die mooringlijn af hing, ging ze nog harder knijpen en ging de lijn nog harder branden, de zeker 20 meter lange lijn won de strijd en liet een krijsende madame achter met dikke blaren in haar handen. De booteigenaar wilde zijn vrouw helpen en in plaats van het in zijn vooruit zetten van de motor, liep meneer naar zijn vrouw toe, de motor werkend in zijn achteruit staand. Wat een drama, wat een ellende en alleen omdat meneer te nukkig was om mijn eerste advies in de wind te slaan.
Ondanks dat ik het heel zielig vond voor de madame, die overigens wel heel aardig was, konden we weinig betekenen. Ik was redelijk klaar met die eigenwijze kerel en vond dat hij zelf maar op de blaren van zijn madame moest gaan zitten.
Toen madame een beetje bedaard was, probeerden ze opnieuw aan te leggen, volgens mij deden ze dit wel 20 keer. Wij zelf gingen eerst even de haven in om verse baguette te scoren en toen we na een kwartier weer langs de onze oude ligplaats kwamen, zagen we de Dehler niet meer in het rijtje liggen. Ze waren de haven uitgevaren en lagen nu op zee te dobberen. In die positie hebben we ze zeker een uur kunnen zien, ik denk dat iedereen kompleet over de zeik was daar aan boord.
Half zeilend, half motorrend voeren we langs Ile de Croix. Om ons heen begon het overal donkerder te worden, maar wonder boven wonder dreven de buien ofwel voor ons langs ofwel gingen ze achter ons door. Pas tegen 3 uur in de middag begon het overal te miezeren. Ile de Glenan moesten we helaas bakboord laten liggen, met miezer heb je daar niets te zoeken. We zijn doorgevaren naar Sainte Martin, tegenover Benodet. Een fantastisch stekje vonden we daar, wederom een cadeautje. In de avond begon het op te klaren en werd het nog een heel aangename avond. Op een terrasje aan het water heerlijke crepes gegeten en daarna nog een borrel gedronken (Affligem) in het Cafe de la Caie. Dat was een tip van Ivo en Ria en ik moet zeggen, die was goud waard. Wat een super cafeetje was dat zeg. Direct aan het droogvallende haventje, uitzicht op zowel zee als Benodet, super bediening en heerlijke dranken. Dat alles onder het genot van de klanken van Bill Wyman, die op de andere oever een concert gaf. We besloten dat we dit nog een dag gingen meemaken.

Dag 8 ( zaterdag 26 juli 2008)

Week 1 zit er op, we hebben zo'n beetje 1/5 van de reis gehad. We doen bewust rustig aan, omdat het hier zo enorm gaaf is en het weer is prachtig. Vandaag was uitslapen het devies en dat hebben we gedaan. Heerlijk aangeklooit, water getankt, dieseltanks gevult, boot geschrobt, kajuit opgeruimd. Tegen een uur of 12 zijn we langs de buurtsuper gegaan, hebben daar wat drinken en eten ingeslagen en zijn langs de rotsen gaan wandelen. Was erg leuk, af en toe een rustje nemen, even zwemmen, even wat krabben vangen, even een hagedis spotten e.d. We zijn helemaal langs de rotsen gewandeld over een pad dat tussen zee en de achtertuinen van Sainte Martinners door liep. Wat een huizen, wat een tuinen, Bretagne op zijn best !!! Typerend voor de bouwstijl hier is huizen met witte gevel, veelal licht blauw getinte luiken en strak zwarte leien daken met de nokken vorozien van rode nokvorsten. Heel grappig contrast met de witte huisje met geheel rode daken uit de Vendee.
Na de wandeling neergestreken op het terrasje van Ivo en Ria en daar een heerlijk planke Spaansje tapas besteld. Overwegend Spaanse worstjes met stokbrood, 'nous Hollandais, sont weer avec beaucoup de plaisier dans le France' ! Nog even gezwommen achter de boot en natuurlijk gedoucht op het achterdek, zelf Ilona kwam even douchen ...??? Het water heeft ze niet aangeraakt hoor.
Rond een uurtje of 7 zijn we naar Kerodichet gegaan, een klein stukje lopen, dar zou iets te doen zijn, maar we konden niet helemaal uit de aanplakborden opmaken wat dat dan zou moeten zijn. Je kon er in ieder geval iets eten en er zou een optreden plaatsvinden. Op het terreintje aangekomen was het er gezellig druk. Je kon er inderdaad eten en er zou een optreden zijn van een of andere Bretonse zanggroep. Meemaken dur bij zijn. Ilona en ik hadden geen zin in de mosselen die je daar kon eten, dus Ilona stelde voor een pizza te gaan halen in het dorp en die dan daar op te eten. De kids wilden wel mosselen, dus kwamen de pizzas en kwamen de mosselen en zaten we met zijn vieren op een muurtje aan de monding van de rivier L'Odet, uitzicht op zee en met Bretonse zeeliederen. Het had een vrij hoog Den Bosch Maritiem gehalte, echt helemaal super. Iedereen daar liep in Bretonse kielen rond, wij waren onze sjaaltje jammergenoeg vergeten, daar was het ook geen weer voor. We hebben er geweldig genoten, wedrom een cadeautje. Op het terrasje natuurlijk nog een koffietje gedronken en na een potje Skipbo (kaartspelletje) met zijn vieren zijn we tegelijk gaan slapen.
Midden in de nacht, het zl een uur of 4 zijn geweest, ineens gerommel op de boot. Iemand haalde de luikjes uit de kajuitingang. Ilona werd als eerste wakker en riep, 'Daan, wat ben je aan het doen'. Maar Daan lag nog keurig in zijn bed, 'Jan, er komt hier iemand aan boord'. Ik schrok wakker en half duf, zonder doppen in zag ik een schim in de kajuitopening staan. Ik vloog uit mijn bed en riep iets als 'he, wat moet dat daar', niet eens in het Frans want het was meer een impulsieve reactie met mijn hart ergens heel hoog in mijn keel. De schim dook weg weer van de boot af. Ik liep snel op de kajuitopening af en keek in een flits of de laptop er nog stond (die stond namelijk het meest vooraan, indien het een diefstal zou betreffen). Op de steiger lag een half dronken gastje van een jaar of 20/25, die van schrik onder de zeereling door probeerde te vluchten en dat ging hem in zijn dronken toestand niet goed af. Hij verontschuldigde zich meteen, toen hij mij zag. Ik stond voor hem, alleen gekleed in mijn onderbroek, dus hij zal wel geschrokken zijn van al die spiermassa's van mij, want nu was het niet ik die schrok, maar die dronken Franse garcon. Er kwam zoiets uit als dat hij per ongeluk op de verkeerde boot was gekropen, hij moest een stukje verderop zijn. Beiden enigszins beduust dropen we samen af, ik naar mijn bed en hij op zoek naar een andere boot.
Ik heb dus geen oog meer dicht gedaan die nacht, want bij ieder geluid dat ik hoorde dacht ik daar is ie weer. Zelfs een kussen op mijn hoofd werkte hierbij niet goed genoeg.

Dag 9

Gisteren avond hadden we nog een stel Fransen aan boord. Een stelletje van rond de 35 vroegen mij wat voor een schip wij hadden. Ik probeerde nog uit te leggen dat de boot niet van ons was, maar zij begrepen het niet en ik vond het idee wel aardig. Dus heb ik me als kapitein-eigenaar heerlijk lopen pronken met de Katse Kaai. Een rondleiding binnen, het hondehok van de kids laten zien, waar het een enorme puinhoop was. Uitgelegd dat het schip van Nederlandse of Belgische makelijk was, ik weet er natuurlijk niets van, maar deed maar een beetje alsof en zij hadden er vrede mee.
Om 6 uur wilden we vertrekken naar Audierne, dat hadden we ook aan de Engelsen aangegeven die naast ons lagen. De Engelse schipper zei dat hij dat ook ging doen, dus zo ngezegd zo gedaan. Om kwart voor 6 werden de 5 Engelse mannen naast ons wakker en zonder iets te zeggen prepareerden zij de boot voor de zee. Na zeker 25 minuten zei de schipper tegen zijn crwe 'I think we are ready'. Wij zelf hebben altijd 5 minuten nodig voor een dergelijke actie, maar zij 5-en dus bijna een half uur. Om 6.15 uur voeren we Sainte Martin uit, wederom op de motor er stond geen zucht wind. Het was aangenaam van temperatuur en al snel zaten we heerlijk aan de koffie. Pietje de stuurautomaat deed zijn werk en wij waren an het genieten, de kids sliepen uiteraard nog heerlijk.
Al vrij snel kwam de baai van Audierne in zicht en daar begint de planktonrijke Iroisezee. En jawel hoor de eerste 6 dolfijnen dienden zich aan. Ilona begon pardoes weer de Flip Fluitketelshow af te steken, zie reisverslag 2006. Kids werden gewekt en fotocamera werd tevoorschijn gehaald. De dolfijnen waren heerlijk aan het zwemmen en hadden geen interesse in de Katse Kaai. We lieten de dolfijnen verder met rust en na wat gezwalk over de Atlantische Oceaan, voeren we onze koers verder.
Na een uurtje of wat zagen we weer dolfijnen, wat een feest. Ook Audierne begon aan de horizon te verschijnen. Audierne is een havenplaatsje wat nooit echt van de grond is gekomen. Een beetje een kneuterig karakter heeft het, met enkele barretjes en restaurantjes aan de haven. Deze haven bied eigenlijk alleen maar plaats aan lokale vissersbootjes, maar op de kopsteigers zijn enkele gastenplaatsen waar 2 meter water blijft staan. Het leuke van dit dorpje is dat bijna niemand er naar toe gaat. Wij waren dan ook een van de 5 gasten die dag. Het havenmeesterkantoor is niet een sopen op zaterdag en zondag en het liggeld was maar 18 euro. Dit is Bretagne op zijn best, heerlijk. We zijn lekker een stuk gaan lopen en daarna hebben we overheerlijke pizza's op aan boord, zogenaamde pizza's a emporter. Na het eten ben ik nog een kop koffie gaan drinken met de kids, zodat Ilona haar reuze spannende boek kon uitlezen. Na een hyper irritant potje Skipbo hebben we de kids op bed gelegd. Het kopje warme schokolademelk had de verkeerde, lees hyper reactie, uitwerking. Om 23.00 uur ging bij mij het licht uit, ik weet niet wat Ilona daarna nog heeft uitgespookt, want ik sliep al toen ze naar bed kwam.

Dag 10

Vandaag zouden we in ieder geval uit slapen. Audierne ligt namelijk een stukje een riviertje op, waar het met name bij de ingang heel ondiep is. Ik had uitgerekend dat we rond 9 uur zouden kunen vertrekken, dan zou er 2,5 meter water staan en dat moest voldoende zijn. Ik heb het nog even gecheckt bij de havenmeester en die kwam op hetzelfde, dus losgegooid om 9 uur. Het eerste stuk moest je 3 meter langs de kademuur van de vissers varen, dan recht naar de visafslag waar een speciaal bord stond om het te vinden. Vervolgens een bocht van 90 graden en naar de havenpieren, die je op 25 meter afstand parralel moest volgen. Je zag de bodem gewoon zo helder was het water.
Eenmaal op zee bleek het wederom motorren te zijn. We gingen naar Ile de Sein en dan zouden we wel verder zien. De Raz du Sein overgestoken en tussen de rotspartijen door naar Ile de Sein gevaren. Daar nog bijna een boei verkeerd gerond alvorens we de haven in kwamen. Deze haven is er een zonder steigers, je moet hier ankerren. Het was er druk (dat is op Ile de Sein meer dan 25 boten) en er was bijna geen ankerruimte. Anker toch maar uitgegooid en na het vasttrekken de dieptemeter gecheckt. SHit, we kwamen zo'n 30 cm te kort, da's niet goed. Op dat moment begon het enorm te regenen en het was niet zomaar een buitje. Ik zei tegen Ilona 'met slecht weer moet je varen, met mooi weer blijf je liggen, wat doen we hier ?'. Dus anker opgehaald en weer vertrokken, dan maar naar Camaret.
Rond 3 uur kwamen we aan in Camaret en het bleek ook hier niet echt druk te zijn. We lagen aan een kopsteiger, helemaal perfect. Voordeel van een kopsteiger is dat je dan altijd een perfect uitzicht blijft houden, wat ook nu weer het geval is. 's Avonds hebben we heerlijk een pan met gamba's en heul veul knoflook gegeten. Dat natuurlijk voorafgegaan door een kwart dozijn oesters de man. Wat een feest, stokbroodje erbij, glaasje koude Rose de Loire erbij.
Al pratende met de kids vraagt Ilona en passant aan Daan 'Weet je nog hoe deze boot heet ?'. Ja, zegt Daan 'De Krasse Kraai', wij hebben natuurlijk enorm moeten lachen en ik denk dat we hem erin houden. Daan begint overigens overal werk te zien en dat doet hij heel aarig. Met werk, bedoel ik dan meehelpen aanleggen, of aanbieden om een tas te dragen, of even het vuil weg te gaan gooien. Erg grappig om die verandering te zien.
Morgen proberen we naar 'L Aber Wrac'h te varen, daar zit onze favoriete pizza bakker. Daarbij is het een mooi tochtje, alleen begint de wind nuin de avond iets aan te trekken en morgen moeten we door het Chenal du Four. Dat is een van de veruchte Bretonse vaarwegen, tussen de rotsen door en met volle stroming tot wel 6 knopen per uur. ALternatief voor het Chenal du Four is het Chenal du Helle, de almanac geeft aan dat deze beter te doen is, maar de naam voorspelt niets goeds. We zien wel wat het gaat worden, nu eerst aan de koffie.

Dag 11

Vandaag waaide de stront van de dijk, zou Jos Grever zeggen. Dus besluiten we om lekker uitte slapen, te luieren en schoon schip te maken. We blijven dus liggen. Ik ga eerst een lekkere verse baquette halen en natuurlijk een overheerlijkeLavazza op een van de plaatselijke terassen. Ik bemachtig zowaar een AD-tje, wat een feest weer. Rond een uur of 2 gaan we lekker een stuk wandelen langs de kust. Een prachtig paadje leid ons naar een baai met een strandje waar zowaar 4 andere mensen op zijn. Wederom kraakhelder water, we zijn alleen zwemspullen en handdoeken vergeten, wat een sukkels ....
Na een uurtje of wat op het strandje te hebben gelegen, gingen we weer verder. Toch werd er inmiddels nog volop gezeild, misschien hadden we toch kunnen vertrekken. We lopen de kliffen verder af en komen langs een oude ruine van een Fransse dichter Pierre Roux. Zijn kasteel is staat boben op een rotspartij, met fantastisch uitzicht. Alleen de elemente hebben zijn weerslag gehad op het kasteel, van de 8 toren staan er nog maar 4, de rest van het gebouw is een grote puinhoop. Het staat er als een vervallen monument van Peirre Roux, uitkijkend over de Atlantische Oceaan. Verderop komen we nog een hele serie menkirs tegen in een heel aparte opstelling. Volgens de uitleg blijven ze precies 35 graden Oost en 35 graden West te staan, ik kan het nog steed niet helemaal volgen. De kids vertel ik natuurlijk dat we hier in het oude Gallie zitten, waar vroeger een heel klein dorpje weerstand tegen de romeinen bood, de rest van het verhaal is bekend .....
Na onze trip waren we hongerig en dorstig, dus op naar het terras. Het was ondanks de wind een prachtige dag, met volop zon. Uit de wind was het heerlijk. Op het terras een plaatselijk Bretons biertje besteld, en daarna over gegaan op een flesje rose. Ook het voorgerecht bestaande uit verse Huitres en Langoustines was geen lang leven beschoren. Een van de oesters zag er niet lekker uit, ik gaf dat aan aan de ober dat ik dacht dat deze oester niet goed was, jawel meneer deze is prima. Nou, hij kon de boom in, die ene oester zag er niet uit. Dus had er weer iemand een dikke fooi verdiend, NOT !
Morgen schijnt de wind nog niet af te zwakken, dus bereiden we ons nu maar voor op nog een dag Camaret. Het is een heerlijk plaatsje, maar ik mag er niet aan denken dat we hier 3 weken naar toe zouden moeten. Het zeenomaden gevoel trekt weer aan ons, 2 dagen is te lang, we moeten nieuwe kusten nieuwe plaatsjes ontdekken. En fin, we zien wel morgenochtend.
Inmiddels zijn er 2 Duitse zeiljachten naast ons komen liggen. Het ene schip komt vanuit L'Aber Wrac'h en is vanochtend om 11 uur vertrokken. De 3 mannenaan boord zijn helemaal kapot en een van de 3 moet direct na het aanleggen eerst even twee sigaretten roken op de steiger. Hij doet zijn verhaal en verteld dat het weerbericht aangaf dat het windkracht 5 zou worden. Ze hebben echter in windkracht 6-7 met vlagen tot 8 gezeten en zijn zo tegen stroming en windrichting door het Chenal du Four gegaan. Aan het einde van het Chenal bij Pointe Matthieu hadden ze golven van 4 meter recht op kop. Nou laat het 3 meter geweest zijn, dan nog is dat enorm. En dat is ze aan te zien. Wat zijn wij blij dat we niet vertrokken zijn, intuitie blijft toch het beste middel om te besluiten wel of niet op zee te gaan. Met een vette Ricard in de hand besluiten we dan ook om morgen nog een dagje Camaret eraan te plakken. De weergoden zijn ons even niet gunstig gezint, maar dat veranderd wel weel. Op dit moment waait het tot 17 knopen in de beschutte haven, dat is windkracht 4. Op zee is het dan zeker windkracht 6, want om ons heen fluit de wind en klapperen de vallen tegen de masten aan. Jawel het blijft een avontuur et zeenomaden bestaan, al is het tijdelijk, wij genieten er met zijn 4-en volop van.
De kids hebben we al meegegeven dat we blijven liggen, de dames gaan morgen shoppen en de heren gaan voor verse vis zorgen. Tijdens het intypen van dit verhaal siddert en schud de boot af en toe door de harde wind. dit terwijl we keurig beschut liggen.

Dag 12

's Ochtends worden we wakker en het lijkt nog steeds enorm hard te waaien. Echter bij nadere inspectie blijkt een Duitser, die gisterenavond naast ons is komen liggen, een windgenerator heeft. Dit is zo'n ding dat ook in de Flevopolders staat, alleen dan in het klein. En dat ding maakt een klere herrie, het lijkt alsof het buiten windkracht 10 is. De Duitser is overigens heel aardig, hij heeft 2 vrienden aan boord en spreekt Nederlands. Dat is geloof ik de eerste Duitser die ik Nederlands hoor spreken. Hij lijkt ook een beetje op prins Bernard, erg grappig.
We besluiten te vertrekken en we zien wel wat het gaat betekenen.Als we Camaret uitvaren blijken er zo'n 15 zeilboten al voor ons zijn vertrokken. Het waait best stevig en er staat nog een behoorlijke deining in de monding van de Baai van Brest. We hebben de genua van de Katse Kaai nog niet vervangen door de fok en dat betekend sleuren. Zodra we het uig hebben opgezet begint de Kaai te treinen als een gek. De eerste 3 schepen, die zo'n beetje net voor ons vertrokken zijn, laten we al snel achter ons. Het schip loopt dik 8 knopen, wat een geweld. Onze Sigma had al 3 keer gereefd moeten worden, maar de Kaai houdt zich prime en vertoond nog geen 15 graden helling. De Kochanka kan tot 30 graden helling, dan moet je echt gereefd hebben, voor ons een vreemde gewaarwording. Ook blijft het schip prima op de stuurautomaat lopen, nou dat is bij de Kochanka met 20 knopen ware wind halfscheeps wel anders, tegen die tijd heeft onze Pietje het al lang opgegeven en zit je met 2 handen aan het roer. Dat houdt je vervolgens 1 tot 2 uur vol en dan moet je wisselen. Op de Kaai ga je gewoon een boekje lezen en verslind je de ene na de andere toerzeiler.
Eenmaal bij Pointe Matthieu aangekomen gaat de wind nog harder doorzetten, we klokken uiteindelijk een maximum van 33,4 knopen schijnbare wind. De golfslag gaat echter liggen, het is dus met harde wind varen op de Grevelingen, alleen dan met 2,5 knopen stroming op je kont. Meerdere malen zien we de GPS op 10 knopen + staat. We denderen door het water en de ETA (Estimated Time od Arrivale) vliegt omlaag. Bij de Phare du Four, zitten er nog maar 3 schepen voor ons. We varen nog steed met vol tuig, zijn nog niet een keer uit het roer gelopen en hebben nog steeds maar 15 graden helling. We moeten nu langzaam de bocht om, onder Ile de Molene door richting l'Aber Wrac'h. Het Chenal du Four kruisen we af voor de wind, telkens weer een gecontroleerde gijp makend, het gaat prima. Dan bij Phare du Four komt die bocht echt, we lopen dan halve wind en et schip reageert er nauwelijk op. Behalve dan dat hij nog harder gaat lopen, 9,3 knopen op het log is de top. Eenmaal bij l'Aber Wrac'h aangekomen moeten we rivier de Aber op, Dan wordt het aan de wind en hebben we te veel zeil staan. Dan is een rolgenua heerlijk, even wat kracht zetten op de inhaallijn en weg is het ding. Met een beetje motor bij lopen we de rivier op.
Wat blijkt, de jachthaven is ver viervoudigd ! 2 Jaar geleden was dit nog een steiger met een zeilschool,nu ligt er een komplete marina. We leggen als eerste van de 15 schepen aan, ook eerste rang natuurlijk. De een na de ander komt binnenvaren en kijkt nog eens kritisch naar de groene Katse Kaai. Wat is dat voor een ding,, he ze hebben ook kinderen aan boord .... ???? !!!! Uiteindelijk hebben we de 30 zeemijl afstand in precies 4 uur afgelegd, 'What a schip !!!'
In l'Aber Wrac'h zijn we natuurlijk gaan eten in ons favoriete pizza restaurant, in de binnentuin. Maar het was toch anders, we misten iets. Misschien is het wel het gevoel dat je toen had en dat nu gewoon niet hetzelfde is. Een goochelaar doet ook nooit zijn truc 2 keer.
Na het eten ging onze Daan natuurlijk nog even vissen met zijn hengel. Er zaten veel mensen te vissen en ze vingen allemaal sardientjes. Daan had weer nieuw equipment gehad en ging er vol vertrouwen op los. Hij ving al snel een visje en bleef toen natuurlijk volhouden. Van de zeilschool kwamen een aantal Fransse jongetjes ook vissen en al snel spraken ze Daan aan. Die had zijn kapuchon (of hoe schrijf je dat) op zijn hoofd, verstond er niets van en reageerde dus niet. De Fransse jongetjes, allemaal net iets ouder dan Daan probeerden alle talen die ze kenden. Uiteindeljik vroeg er iemand 'Hollandais', waarop Daan een voorzichtig knikje gaf. Erg grappig om te zien gebeuren van een bescheiden afstandje.
Toen de wind ging liggen, gingen we naar onze kooien, morgen gaf het weerbericht aan dat het zou regenen en windkracht 4-5 uit het Zuid Oosten zou waaien. Prachtig vaarweer dus. P.s.: Let op de foto, de zonnebril van Jan schijnt weer helemaal in te zijn, helpt 'ie ook tegen de regen !!??

Dag 13

En jawel hoor, we worden met regen wakker. Het zou een bui worden die tot 5 uur in de middag zou duren. Dus lekker rustig aan opgestaan, brood gehaald, krantje erbij. Rond half 11 de buren gewaarschuwd dat we weg wilden en om 11 uur losgegooid. We zouden wel zien waar we uitkwamen, maar tijdens de regen zouden we doorvaren. Immers de kids vermaakten zich prima aan boord en het regenpak weerde de regen uitstekend. Met dit weer van cafe naar restaurant e.d. lopen is ook niets.
Het wa weer prachtig zeilweer. harde wind, dikke 5 met uitschieters naar 6-7, maar uit het Zuid Oosten, dus een vlakke zee. Helemaal geweldig. Om de stroming 'dood' te varen zijn we tussen enkele rotspartijen doorgegaan. Met die digitale kaarten werkt dat fantastisch. Martin en Patricia, we nemen geen risico's hoor, we pakken alleen de betonde vaarroutes tussen de rotsen door. Dat is geweldig, rondom je heen zie je rotsformaties en je vaart gewoon in 20 meter diep water er vlak langs. Daarbij stroomt het tussen die rotsformaties een stuk minder dan op zee en af en toe heb je zelf voordeel van een soort 'neer', waarbij je stroom mee hebt.
We zijn onder Ile de Batz doorgevaren, ook erg leuk om te doen. Daarna besloten dat we ofwel een mooring stekje bij Tregastel zouden doen, ofwel Ploumanac'h. Bij Tregastel aangekomen zagen we de masten van links naar rechts gaan, dat wordt du niks. Wij willen rustig liggen, dus even doorgevaren naar Ploumanac'h.
Daar lag een hele horde Nederlanders, de vereniging van Nederlandse Toerzeilers. Een gezellige ploeg met allemaal pubers aan boord. Het concept is wel iets, de pubers vermaken zich onderling, gaan daardoor nog met met pa en ma en iedereen is blij. De verplichtingen, die er zeker zijn als je op stap bent met zo'n 10 schepen, lijken mij wat minder. Wij beslissen vaak pas op zee, wat uiteindelijk de bestemming gaat worden. Ofwel we hebben geen zin ofwel, ofwel het wordt wat minder weer enz. Natuurlijk alles wordt gepland, haal je de volgende haven nog, staat er voldoende water, kun je de dag daarop bijtijds wegkomen en dergelijke. Dat is natuurlijk allemaal iets ander bij zo'n club. Maar de gezelligheid, elkaar ondersteunen, even kort overleg over bepaalde situaties, dat zijn dan wel weer de voordelen.

Bij het teruglopen na het fantastische diner, vraagt Daan waarom mensen kinderen 'nemen'. Hij vraagt zich af waarom kinderen handig zijn, 'je hebt er toch niets aan, kosten alleen maar geld', zegt ie te wijs. Ik probeer nog uit te leggen dat wij nu voor de kids zorgen en dat zij later voor ons gaan zorgen. Dan kom ik iedere week 100 euro bij jullie halen als zakgeld. 'Ja, dus mooi niet' zegt Lotje direct daarop. Later bij het aanleggen krijgen we nog een opmerking dat kinderen dus wel handig zijn om mee te helpen aan te leggen.

Dag 14

We zijn nu 2 weken onderweg. Als we wakker worden is het prachtig weer, alleen de stront waait weer van de dijk. In eerste denken we dat de zee wel weer vlak zal zijn, maar eenmaal op zee, merken we dat de wind iets Zuidelijker is gedraaid en er staat een stevige duining. Het tij gaat ons ook nog tegen staan na een uur varen en dus bouwt de zee zich nog wat meer op. Met een dikke 6 surfen we langs de Bretonse kust, we klokken een max. van 9,8 knopen op de teller. De Krasse Kraai houdt zich perfect en het sturen is een eitje, wat een verschil met onze Kochanka.
Na een uurtje of 5 meren we af in Lezardieux, de tocht is volgens het navigatieprogramma maar 27 mijl, alleen het log geeft aan dat we er 35 hebben gevaren, we hebben dus 8 mijl tegen de stroom in gevaren.
Lezardieux blijkt een ingeslapen Bretons stadje te zijn, volgens Lotje met te weinig winkeltjes. We luieren wat, we kopen heerlijke verse vis en ik maak paella. Het geheel aangevuld met verse calamari en verse gamba's. Als dessert hebben we een originele Fransse Flan. Een soort vanille puddinkje met caramelsaus, het smaakt naar mislukte creme brulee. Vroeger kregen we die dingen als dessert na de macaroni met Smack, wie kent dat nog. De smaak doet me aan vroeger denken en natuurlijk aan de oude Kochanka en de tochten die we daar mee maakten met de familie Aben.

Dag 15 (zaterdag 2 augustus)

Het zou vandaag hard gaan waaien, dus besluiten we niet ver te gaan varen. Om half acht (na de traditionele baquette haalactie, dit keer met Telegraafje) vertrekken we. We varen de Trieux rivier af, een rare gewaarwording. Hoge pilonen die gisteren boven het water uitstaken als bakens, zijn nu bijna geheel geslonken tot normaal boeiformaat. Het is nog heel rustig op het water en als af en toe de zon doorkomt is het aangenaam warm. Na een uurtje varen begint het te miezeren, we varen dan langs een van onze favoriete eilanden Ile de Brehat. Bij de moorings en ankerplekken is het erg druk zien we. We gaan de bocht om en lopen Paimpol aan.
Paimpol is een havenstadje met 2 bassins waarin jachthavens zijn gemaakt. De aanloop naar deze bassins valt helemaal droog en we hebben tot 11 uur om de sluis naar de bassins te nemen. Omdat het inmiddels afgaand tij is hebben we op gegeven moment 3 knopen stroom tegen, de Katse Kaai heeft het zwaar om ertegenin te komen. Ook hebben we de wind op de kop, dus van zeilen is geen sprake in het smalle geultje. We houden een half uur speling voordat de sluis stopt met schutten en we halen het net. Als we voor de sluis liggen zien we hoe snel het water wegvloeit, in 1 minuten loopt er 10 cm water weg. Het geultje wordt steeds smaller en met de wind op de kop ben ik blij als we op gegeven moment in de sluiskolk liggen. In de haven zijn lege plaatsen genoeg en we worden gedirigeerd naar een prachtige box.
Paimpol blijkt een prachtig stadje te zijn, met een heuse stoomtrein naar het nabij gelegen Pontrieux. Bij de dames begint het te kribelen en al snel stellen de heren voor, gaan jullie maar lekker samen shoppen. Dat is niet tegen dovemansoren gezegd en de 2 verdwijnen snel uit het zicht op zoek naar allerlei spul dat je echt niet kunt kopen in Nederland. Daan en ik vermaken ons aan boord met een spelletje en gaan op zoek naar wat visspullen. Die vinden we in een winkel geheten Le Dauphin. Als je ooit in Paimpol komt, moet je in die winkel zijn geweest. In 2 verdiepingen hebben ze zoveel spullen gestald dat je niet weet waar je moet kijken. Wel 10 man aan bedienend peroneel helpen je perfect, fantastisch. ALs je op de 2e verdieping iets koopt, dan wordt het item met een prijskaartje in een bootje gelegd dat als een soort kabelbaan naar de beneden gelegen kassa wordt gehesen. Kompleet met belletjes uitgerust zodat de kassajuf weet dat er iets onderweg is.
Terug bij de boot komen na ee tijdje ook de dames met allerlei verhalen terug over wat ze allemaal wel niet hebben hier. Van een stukje cultuur geen sprake vandaag, dat doen we morgen wel weer. Daan gaat vissen met stukje calamaris die gisteren niet opgegaan zijn. Hij vangt uiteindelijk 2 enorm dikke palingen, het is een gevecht ze uit het water en onthaakt te krijgen. Door ze op een krant te leggen stoppen ze met kronkelen, truukje heb ik nog ooit van mijn opa geleerd. De Franssen vinden palingen slangen en dus zul je ze hier nooit in een viswinkel of op een menukaart zien. Vandaar dat er zoveel enorm dikke palingen in de havens zit, heb ik jaren geleden ooit ontdekt. Onze Daan is de koning te rijk en vindt zichzelf dus de held van de dag met zijn 2 dikke glibberige palingen. Bij zijn eerste vangst duikt hij nog snel weg als het beest van de haak moet worden gehaald. Maar de 2e moet en zal meneer in zijn handen vasthouden en daarmoet natuurlijk een foto van gemaakt worden, zie het resultaat.

Dag 16

Vandaag blijven we liggen. We hebben nog even het stoute plan om vannacht naar Guernsey te varen, maar ze geven weer harde wind aan, met stoten tot 8 beaufort. Dus gaan we wat leuks doen, we gaan met de stoomtrein Pontrieux (brug aan de Trieux). De stoomtrein stamt uit 1908 en heeft diverse rijtuigen (horen we halverwege de reis). Wij zijn in het laatste treinstel gaan zitten, zodat je leuk achteruit kunt kijken op een soort veranda. Maar dit is de oudste met nog echt houten banken en we worden dus helemaal door elkaar geschud tijdens de reis. Dat doen we op de terugweg anders. Een prachtig ritje langs de Trieux rivier met mooie vergezichten. Helaas legt de stewardess alleen in het Frans uit wat we allemaal zien, het Engels doet ze erg beperkt. Als voorbeeld, we komen op gegeven moment langs een oude brug en de dame begint een heel verhaal in het Frans af te steken wat allemaal wel en niet mag als we over die brug rijden. In het Engels beperkt ze zich tot 'On the bridge please notice our safety rules'.
Halverwege stopt de trein bij een of ander huis in de bossen. Weblijken in de oudste en grootste bossen van Bretagne te zijn en het huis is een soort boswachterhuis van waaruit de dieren en het bos worden gecheckt. Ik vang nog iets op over cider en crepes en vul het geheel meteen in als wederom een commerciele stunt. De trein rijd over een half uur weer verder. Een korte afdaling brengt ons bij het huisje en als we zo'n beetje als eerste aan komen wandelen begint een doedelzakspeler en een fluitist een Bretons lied te spelen. Tevens staan er 2 dames klaar met prik voor de kids, appelcider voor de volwassenen en crepes aux sucre voor iedereen. Het geheel hoort bij de reis, wat een aangename verassing. Heel de trein loopt leeg en het levert een aardig tafereeltje op zo met iedereen aande cider en de crepes, een beetje knullig doet het aan. Maar wel erg leuk.
Eenmaal in Pontrieux aangekomen begint de commercie dan wel. Je kunt ofwel met paard en wagen naar het stadje worden gebracht (a raison van 5 euro de man) ofwel zelf een kwartier lopen. Zuinig als we zijn kiezen we voor het laatste. Pontrieux zelf is een grappig stadje met allerlei ateliers en fraaie huisjes met leuke houten geveltjes. Niet iets wat je gezien moet hebben, maar wel leuk voor een middagje. In heel Bretagne zie je huizen met luikjes ervoor en om die luikjes te vergrendelen als ze open staan, hebben ze een grappig soort vasthoudertjes ... gemaakt. Het lijken Bretonse ventjes, zie collage.
De terugreis van de trein zaten we in een nieuwer treinstel, met pluche zittingen. En dus ging bij mij het licht uit, ik werd 40 minuten later wakker in Paimpol. Daar regende het pijpenstelen. We hebben de avond dan ook doorgebracht met spelletjes en pizza's a emporter. Morgen gaan we naar de kanaaleilanden, we proberen Geurnsey of Alderney aan te lopen.

Dag 17

We vertrekken met het mooiste weer van de wereld naar Geurnsey. Eigenlijk willen we in een keer naar Cherbourgh, maar later op de dag gaan het tij ons tegenstaan. Om 10.30 uur gooien we los in Paimpol om naar 'Engeland' te varen. Halverwege als we Geurnsey al een tijdje zien liggen, kenterd de stroming en we lopen nog net 4,6 knopen over de grond. We hebben een bakstag windje en een prachtige zon. De stroming tegen wind geeft echter een vervelend zeetje en voor het eerst worden allebei de kids zeeziek. De afwasbak maakt overuren.
Zodra we eindelijk bij Geurnsey om de kaap gaan, wordt de zee minder en binnen 5 minuten lopen ze alweer te klooien met elkaar. Om 18.45 uur lopen we St. Peterport binnen, het is er overvol. We mogen wachten aan de waiting pontoons en om 21.15 worden we binnen geloodst in de Marina. De Nederlandse vereniging van toerzeilers blijkt er ook te liggen. Nog even de benen gestrekt op de wal en toen begon het helaas te regenen, dus vroeg naar bed gegaan.

Dag 18

Om 8 uur wordt ik wakker en ga even douchen om vervolgens vers brood te gaan halen in St. Peterport. Ze betalen daar met een eigen munteenheid en die had ik natuurlijk nog niet. Gelukkig vond ik nog enkele pondjes op de Katse Kaai en die hebben we dus maar geleend, Martin en Patricia bedankt nog daarvoor. Al meteen in de straten van St. Peterport merk je dat de wereld hier anders is. De dag begint net voor iedereen en bleke Engelsen sjiek gekleed lopen naar hun werk toe. De heren in pak, met de meest afschuwelijke stropdassen, de dames in matelpakjes, tenminste een soort Engelse variant daarvan die je bij ons al jaren niet meer ziet. Er loopt zelfs een vent rond met zijn stropdas punt in zijn broek gestoken, dat kan echt niet !!! Terrasjes zijn nog niet open, dus ik koop maar een kop koffie bij een soort Starbucks, waarom kennen wij dat niet in Den Bosch ?
We gooien los om 9.45 uur en al snel gaan de zeilen erop, het weer is weer hersteld en is prima. Een dun zonnetje en 15 knopen wind, wat wil je nog meer. Al snel lopen we meer dan 8 knopen over de grond en we besluiten de spinnaker maar eens te proberen. Deze is 110 m2 groot en dat zijn we niet gewend. Hij staat echter snel en feilloos en dan gaat de snelheid er pas echt in. Als een stoomtrein denderen we richting de beruchte Race of Alderney. Daar staat een enorme stroming en we klokken 13,4 knopen op de GPS. Al snel daarna zien we Cherbourgh aan de einder verschijnen. Uiteindelijk zeilen we een afstand van 43 mijl in 4,5 uur. Dat is niet slecht !
In Cherbourgh is het er gezellig druk, de beroemde Figaro zeilwedstrijd gaat aanstaande vrijdag van start en er is nu al feest. Overal staan standjes waar merkkleding verkocht wordt voor lage prijzen en informatie over alle sponsoren. In de haven liggen 45 Figaro Benetau's helemaal voorzien van sponsornamen. Op de achtergrond klinkt de muziek van een bandje, het is er gewoon gezellig.
We meren af en gaan direct de wal op, we hebben nu even lang genoeg op een boot gezeten. Het doel wordt het nautisch museum, Cite de la mer. Het is een heel groot museum over duiken en alles wat er mee te maken heeft, voor Cor en Ans een must ! Ook zijn er diverse prachtige aquaria, dus Daan en Lott gaan helemaal uit hun dak. Toppunt is de ontmantelde atoomonderzee duikboot, wat een ginatisch ding. Ik herinner me dat ik vroeger ooit een schaalmodel van zo'n ding in elkaar heb geplakt. We zijn wel eens in een oude russische onderzeeer geweest in Zeebrugge, maar dit Fransse ding uit 1967 is toch wel een stuk groter en luxer. Nou houdt dat nog niet echt over voor een schip waarop debemanning meer dan 6 maanden mee onder de wateroppervlakte verbleef, maar toch. Het ding heeft een fraaie kantine, enkele prachtige hutten en zelf een lounge gelegenheid voor de officiers. Ook is er een echte Eerste Hulp ruimte, kompleet met opertaietafel, ik mag er niet aan denken. De kids en wij genieten van al het moois dat er te zien is.
Als we uitgekeken zijn, blijken de winkels gesloten te zijn, wat een ramp .... ;-) Dus moeten we weer ergens gaan eten en dat vinden we een straf. We komen terecht op een heel leuk pleintje en zitten buiten op het terras. Ze hebben een beperkte kaart en de serveerster smeert mij een fondue aan, erg lekker zegt ze er bij. Nou en dat heb ik geweten, ik kreeg een pannetje met kaasfondue gemaakt van Camembert, creme frais en appel cider. Daarbij zat wat brood en een plankje diverse worst. Wat een genot, dat was echt helemaal geweldig, zelf Ilona (lust geen kaas) vond het lekker. Ook Daan en Lotje smulden gulzig uit het pannetje en op gegeven moment ging ieder frietje eerst door de Camembert.
Diep in de avond liepen we voldaan terug naar de boot voor wederom een potje Skipbo (Ageeth, dat is een kaartspelletje, net zoiets als Uno). Ook de Nintendo DS heeft een nieuw spelletje van Martin en Patricia. Het is een race spelletje en Daan vind dat we dat zeker iedere avond een keer of 3 moeten spelen. Ik raak er al aardig bedreven in en win zelfs af en toe van hem. Met als gevolg dat Daan dan de dag daarop stevig gaat oefenen tijdens het varen.

Dag 19

We vertrekken ergens in de vroege ochtend. Daan en ik hebben het plan om Ilona en Lotje maar te laten liggen en dat wij met zijn 2-en de boot wegvaren. Een waar 'Quality Time Moment'. We liggen ingeparkeerd tussen zowel voor als achter dubbel liggende schepen. Dus we moeten even handig de boot naar voor en naar achteren manoeuvren om er tussen uit te komen. Daan duwt heel handig de boot af en springt op het laatste moment op de boot. Als een ware dekjoekel ruimt hij vervolgens de stootwillen op, lijne opschieten lukt nog niet helemaal. Dus Daan neemt het roer van mij over en voelt zich meteen de koning te rijk achter het grote stuurwiel. Hij heeft het direct door, dat is dan wel weer het voordeel van de DS race spelletjes. Ik leg hem dan ook uit dat het precies hetzelfde is als in een auto. 'J', zegt ie, 'dat heb ik ook nog nooit gedaan'. Maar ik leg hem uit dat zijn racespelletje hetzelfde werkt en dat neemt ie over.
Al motorrent, er staat geen wind, varen we de haven uit. Ik zet lekker een kopje thee met een vers stukje baguette voor Ilona die net wakker ligt te worden. Dat bevalt haar wel. Zodra we Chebourgh uitlopen roept Daan ineens, 'Pap, ik zie een haai, of een dolfijn'. Ik geloof er natuurlijk niets van, maar er springt echt een dolfijn wel een meter het water uit, net voor de boot. Dus worden Ilona en Lotje meteen opgetrommeld om te kijken. Echt gaaf die dolfijn. Na een minuut of 10 verdwijnt hij uit ons zicht en geeft Daan het roer aan mij over.
Over de ondieptes schuiven we om de kaap bij Cherbourgh en komen rond een uur of 2 aan in St Vaast de la Hogue. Eigenlijk willen we verder varen, maar er wordt onweer voorspelt in de nacht en daar hebben we een broertje dood aan. Dus gaan we het uiterst gezellige stadje St Vaast verkennen. Ilona treft er een winkeltje volgeduwd met allerlei lekkernijen en we kopen er heerlijke lasagne (een echt Frans gerecht ... !!!???). 's Avonds nog een heerlijke Irish koffie er bij en de dag is weer helemaal af. We gaan vroeg naar bed, want morgen is het vroeg dag.

Dag 20

Om 5 uur in de ochtend gooien we los. Het is nog pikkedonker en alleen enkele vissers zijn wakker en ook bezig om te vertrekken. We proberen onze juiste koers te vinden, allerlei geankerde schepen en vertrekkende vissers ontwijkend. Ilona belsuit om lekker in de kuip met een dekbed te gaan liggen slapen en dat schijnt heerlijk te zijn. Om 7 uur trek ik het niet meer van de slaap en we wisselen even af. Ik ben meteen weg, dus ik kan jullie niets vertellen over de gebeurtenissen tussen 7 en 9 die dag. Rond een uurtje of 10 breekt het zonnetje door, de wind blijft echter weg, dus motorren we er lekker op los. In de middag is het echt heerlijk, er staat iets wind, dus we zetten de motor uit. Meteen probeer ik met de paravaan makrelen te vangen en ondanks dat we dik 5 knopen varen heb ik er na 5 minuten al een te pakken. Dus meteen springt Daan op, tuigt zijn hengel op en gaat mee vissen. Na een uur vissen heb ik 5 makrelen vermoord en zijn er 2 ontsnapt. Daan heeft er maar liefst 3 gevangen, zijn dag kan niet meer stuk. Ik SMS Martin en Patricia nog dat we de makrelen een waardige laatste rustplaats gaan geven in hun oventje. Later op de dag lukt dat nog ook.
Op zee besluit Ilona om pannenkoeken te gaan bakken. Dus wordt er een instant pak met meel te voorschijn gehaald, gekocht in Nederland. Ilona maakt het pak open en er blijkt Risotto in te zitten van een ander merk. Op dat moment valt het kwartje. We hebben namelijk al wat voorraad meegegeven aan Artur en Lonneke en die bestond deels uit Knorr pakken met de zogenaamde wereld gerechten, zoals Paella, Risotto, Kip Tandori, Kip Madras e.d. Een paar dagen geleden haddenw e lekkere verse vis gekocht en wilden we Paella maken. Toen we het daartoe bewuste Knorr pak openden met kruiden en rijst, bleek er Kip Madras in te zitten. Dus hebben we die avond Kip Madres met verse Gamab's op. Nu we dit pak pannekoekenmix openen, wordt dus duidelijk dat Artur, Lonneke, Martin en Patricia al onze voorraad pakken geopend hebben en de inhoud hebben verwisseld. We moeten enorm lachen en zijn meteen allerlei tegenacties aan het verzinnen. Dus Martin en Patricia ben gewaarschuwd... en Artur en Lonneke krijgen we ook nog wel een keer. 'Time for revenge'.
We zouden eigenlijk naar Ouistreham gaan varen, maar daar blijkt volgens de almanac niet veel te beleven zijn. Dus varen we iets langer door naar Deuaville. Als we zijn aangekomen en we gaan de buurt daar verkennen, blijkt het waar Parijs aan de zee te zijn. Mondainheid straalt overal vanaf, het is geweldig om te zien. Als die sjieke mensen, al die veel te dure auto's. Het heeft iets weg van Knokke, maar dan met hele mooie gebouwen, een beetje Victoriaanse bouwstijl. De terrasjes zijn overvol en ik snap niet helemaal waarom als ik 4,5 euro afreken voor een biertje. Maar het is zien en gezien worden hier, that's the Deauville style. De haven zelf stelt niets voor en het liggeld is lang niet waard voor hetgeen de haven te bieden heeft.
Na een middag geluierd te hebben, worden de markrelen aan een goed doel geschonken, onze magen namelijk. Ze zijn overheerlijk en verser is niet mogelijk, wat een feestje weer. s' Avonds zijn we weer het stadje ingegaan en we hebben een leuk rondje Trouville - Deauville gelopen. Met een pontje kun je van Deauville naar Trouville en je loopt via de brug weer terug. De 2 stadjes zijn een wereld van verschil, Trouville is wat gewoner, Deauville is het mondaine oord. Om 22.00 uur breek ik kompleet af en duik de kooi in.

Dag 21

De familie Bouwens ligt in Le Havre en we hebben afgesproken om samen naar Fecamp te varen. Alleen het is windkraht 6 en dat stellen we maar even uit. Na een wandeling in Deauville besluiten we ook naar Le Havre te varen. De Nederlandse schepen die naast ons liggen kijken ons vreemd aan. Gaan jullie met windkracht 6 de zee op, zien we enkele vragende ogen naar ons staren. Op zee blijkt het erg mee te vallen. Met 2 reven in het grootzeil en de fok op houdt de Katse Kaai zich prima. Soepeltjes loopt hij door de golven heen om af en toe met een siddering het hele schip te laten trillen als ik niet goed van een golf afstuur. Met een uurtje of 2 lopen we Le Havre binnen. Het tochtje beviel ons eigenlijk wel, dat schip is echt super. Ook de bemanning houdt zich prima, Daan en Lotje Nintendo-en er op los. Ilona en ik moeten enkele keren gijpen in de harde wind en dat gaat als een zonnetje. Even grootschoot aanhalen, afvallen, klapje in het grootzeil en schoot vieren, appeltje-eitje.
In de haven van Le Havre zien we de Prion van Hans en Wilna liggen en er is zowaar nog een box naast hen vrij. We varen nu al 3 weken met de Katse Kaai en zijn er eigenlijk best wel aan gewent. De laatste jaren hebben we veel met de Prion samen gevaren en hebben dat schip dus als referentie beeld helemaal in ons hoofd zitten. Als we de Katse Kaai afmeren naast de Prion, zien we pas hoe ver dat schip uitsteekt naast de Prion. Dit gevoel kennen we niet als we met onze Sigma afmeren naast de Prion. We beseffen eigenlijk nu pas hoeveel groter de Katse Kaai is.
Hans en Wilna komen uit de stad en ontvangen ons in Le Havre. Meteen worden alle leuke verhalen en ervaringen uitgewisseld, het is erg gezellig. De biertje vloeien rijkelijk en voor het eerst hebben we weer geloof in het feit dat onze voorraad wel eens eindig zou kunen zijn. Tot op heden slonk deze veel te traag. Nu gaan we eerst gezellig samen eten, wordt vervolgt.
Nou, zoals altijd met de Bouwentjes werd het weer veel te gezellig en slonk de voorraad drastisch. Dus veel te laat naar de kooi gegaan.

Dag 22 (zaterdag 9 augustus)

Om 07.15 sta ik op met een houten hoofd en ga de prachtige stad le Havre in op zoek naar brood. Deze havenstad is in de 2e wereldoorlog helemaal plat gebombardeerd en herbouwd. Ik vindt dat niet helemaal gelukt, veel beton, grote brede allee's en straten. Een hart heeft de stad niet echt. Maar ik vind er wel een Boulangerie en zowaar kan ik de Telegraaf van gisteren kopen. Terrasjes vind ik niet, dus ben ik snel weer terug aan boord. Hans en Wilna gooien rond 08.15 los en wij volgen een half uurtje later.
Eenmaal op zee blijkt de wind recht van achteren te komen. Bij de banken voor Le Havre geeft dit een rotgolf en de boot rolt van likns naar rechts. Het laatste biertje van gisteren had ik niet moeten nemen, enigzins brak sta ik te sturen en na een uurtje ben ik weer gewent aan de golfslag. We zetten grootzeil en genua (uitgeboomd) en lopen meer dan 7 knopen. Kaap Antifer en de olifant-rots bij Etretat komen snel in zicht. De Prion zien we aan de horizon op een mijl of 3 afstand en die lopen ook als een trein. Bij kaap Antifer staat ook een stevige deining en surfend van de golven af tikken we de 9,5 knopen aan op het log.
De kust hier is prachtig, witte krijtrotsen met af en toe een soort hap eruit, waar dan een Frans dorpje is gevestigd, heel gaaf om te zien. Rond 17.00 uur lopen we Le Havre binnen na een fantastische zeildag. Onderweg heb ik nog 3 vette makrelen gevangen. We liepen tijdens het vissen meer dan 5 knopen en ik dacht, dat gaat nooit lukken. Maar dat is dus wel gelukt en het blijken erg dikke exemplaren te zijn. Redelijk vakkundig worden ze ontdaan van hun kop en ingewanden, klaar voor consumptie.
Bij de borrel proberen Wilna en ik dat kaasfonduetje na te maken, bestaand uit appelcider, camembert en crema frais. En zowaar het lukt nog ook. We likken onze vingers er bij af, glaasje rose er bij en de dag is weer af. 's Avonds worden we uitgenodigd op de Prion voor een overheerlijke zuurkool met allerlei soorten worst. Na het eten nemen we nog een gezellig kopje koffie en gaan de kids op de Katse Kaai film kijken, iedereen heeft het naar zijn zin hier. Morgen gaat het hard waaien, dus we besluiten te blijven liggen.

Dag 23

Het is zondag dus 'gelukkig' zijn de winkels dicht in Dieppe. We staan lekker laat op en gaan na het ontbijt een stukje wandelen.Op het strand vinden we enkele prachtige stenen met gaten erin waar je kristallen kunt zien. Het waait stevig en op zee zien we een zeilbootje een verwoedde poging te doen om vooruit te komen. Na een half uur geeft hij op en draait terug de veilig beschutte haven in. Verder hebben wedie dag een beetje geluierd.
Van Ivo en Ria hebben we een tip gekregen van een goed restaurantje, nabij het kapelletje op de Oostoever. We wandelen langs een fraai pad naar boven en bezoeken het visserij kerkje. Hierin zijn overal plaquettes aan de muren bevestigd van vissers die op zee zijn omgekomen en dat zijn er nogal wat. Naast het kerkje bevind zich het restaurantje, het heet Voile d'Or en er hangt een bordje aan de gevel dat hij op zondagavonden gesloten is, wat een sof !!
Dus naar beneden gelopen en opzoek naar een nieuw onderkomen. Tijdens onze vorige bezoeken hebben we nooit echt een goed restaurant gevonden in Dieppe. Een van de pogingen die we ooit hebben gedaan was wel aardig, dus we besluiten die op te zoeken. Nou, we hebben nog nooit zo'n bagger gegeten, wat een slechte tent was dat. Er zat zand in de mosselen, de hamburgers van de kids waren verbrand, de friet was niet gaar en de creme brulee was te koud. Zelf de thee was bijna zo zwart als koffie, dus ook afgekeurd. Tot overmaat van ramp klopte de rekening niet. Het restaurantje bevond zich aan de haven en heette restaurant Marine ud Mer (of zoiets). Wij zijn er nu echt uit, voor iedereen die in Dieppe komt, ga er niet uit eten, want het is allemaal bagger. Insteek bij de uitbaters is om zo vaak als mogelijk de tafel vol te krijgen en naar kwaliteit is dus ver te zoeken. Het restaurant bij het visserijkerkje zou soelaas kunnen bieden.

Dag 24

Rond 11 uur vertrekken we, eerst even dieselen, waarbij ik presteer om de zowat de hele kuip onder de diesel te krijgen(Martin en Patricia, we hebben het inmiddels heel grondig gereinigd !). Eenmaal op zee kunnen we na een uur gaan zeilen. Het is heerlijk, het zonnetje komt af en toe door en langzaam schuift de laatste Normandische kust langs ons voorbij. We leggen aan op Boulogne, zo'n 53 mijl verderop. Het zeil feest is geen lang leven beschoren en na 4 uur zijn we weer volop aan het motorren, dat was jammer. Na een uurtje of 9 varen zijn we voor Boulogne. Na even marifooncontact gehad te hebben met de Prion, besluiten we door te varen naar Duinkerken. Het weer zou de volgende dag slechter worden en dan lig je met zuidwesten wind niet goed in Boulogne. Het stroompje om kaap Griz Nez begint mee te lopen en rond de klok van 21.00 uur varen we langs de kaap.
Al meteen zien we in de verte Calais liggen en ook Dover is tot en met de kaap bij Dungeness goed te zien. Overal om ons heen grote containerschepen en mammoettankers, de kastelen zoals we ze vaak noemen. Daarbij komen de ferries van Calais naar Dover en terug en je hebt genoeg redenen om heel goed uit te kijken. In de schemer steken we de vaarweg van de ferries over en daar gaan we precies tussen 4 ferries door, pas de problem dus. Na de rade van Calais pikken we de boeienrij van de vaargeul naar Duinkerken op. Duinkerken is de 2e grootste havenstad van Frankrijk en zo'n beetje alle bananen worden vanuit de Antillen naar Duinkerken verscheept. Tevens staat er een gigantisch grote fabriek langs de kust er is dus genoeg te zien. Het stinkt er echter als een beerput, die fabriek ruikt enorm.
Om 3 uur in de nacht leggen we uiteindelijk aan. Het is heel rustig in de haven en er zijn nauwelijks gasten, dus we kiezen een box naast elkaar. Nog een borrel en we gaan uitgeteld en voldaan van de trip naar de kooien. We hebben dan 94 mijl gevaren en 10 mijl kado gekregen van moeder natuur.

Dag 25

In het voormalig kapersnest Duinkerken is niet echt veel te beleven. Er is een havenmuseum met enkele schepen in het dok die je kunt bezoeken en dat hebben we gedaan. Erg leuk museum waarin de gehele geschiedenis van Duinkerken en zijn kapers wordt uitgelegd, zelfs in het Nederlands. Een van de kapers heeft ooit een transport graan van de Hollanders terug gekaapt bij Texel. Hij is daarvoor onderscheidden door de koning en wordt tot op de dag van vandaag ge-eerd, zijn naam is Jean Bart. EIgenlijk was dit een grote crimineel, maar in Frankrijk hebben ze daar lak aan. Later op de dag geeft Daan aan dat hij het maar raar vindt dat er een standbeeld voor die man is opgericht, 'wij plaatsen toch ook geen standbeeld voor Willem Holleder', zegt 'ie.
De meiden gaan shoppen en Daan en ik beklimmen de voormalige kerktoren. Daar hebben we een prachtig uitzicht en zien zelfs de Pass du Zuydcote liggen, waar stevige brekers in staan. 's Avonds gaan we met zijn allen eten in het clubhuis van de haven, dat was prima. Nog een afsluitende borrel in de kuip en rond 1 uur gingen we slapen.

Dag 26

Het wordt weer een dagje Duinkerken, joepie ! (not). Het waait nog steeds stevig en de waarschuwingen geven later op de dag windkracht 9 aan. Dat gaan we maar niet opzoeken. Vanavond gaan we wellicht een poging wagen, anders varen we morgenochtend ineens naar Vlissingen. We hebben lekker geluierd in Duinkerken en de kids zijn naar de Fransse versie van Wall-E geweest. Ze gaven aan dat ze het verhaal grotendeels hebben kunnen volgen. Toen we terug waren op de boot bleek het echt te stormen. Er stond windkracht 8 in de haven, op ze werd via de marifoon gewaarschuwd voor vlagen met windkracht 10. We controleerden de meerlijnen nogmaals en zijn lekker vroeg de kooi in gegaan.

Dag 27

Rond de klok van 10 vertrekken we naar Oostende. Op zee stond nog een deining en met een voordewinds koersje was dat geen pretje. De zon brak echter door en het werd heerlijk op zee. Rond een uur of 2 kwamen we in Oostende aan. Daar bleken drakenwedstrijden te zijn en Joop Doomernik was van de partij. Na de wedstrijd kwam Jopie even een borrel drinken en zijn verhaal over de wedstrijd doen, hij had niet veel klaar gemaakt, helaas. We gingen met een heerlijk zonnetje aan de borrel. Hans en ik hebben Belgische gatjes gehaald met een paar tongetjes. De kids gingen voor een frietje de stad in en wij aten overheerlijke tongetjes in de roomboter gebakken. Wat een kadootje was deze dag. Na die stormachtige dagen met veel bewolking en harde regenbuien was het echt feest. Veel te laat en met veel te veel rose gingen we de kooien in.

Dag 28

Om 10.30 uur hebben we losgegooid richting Vlissingen. Van de Prion bemanning hebben we op de steiger afscheid genomen, zijn zouden naar het Veerse meer gaan. Eenmaal op zee hadden we nog even marifooncontact met de Prion, zij hadden besloten toch maar direct naar de Oosterschelde te gaan via de Roompot. Dus op zee nog een keer goed gezwaaid. Al snel zagen we Vlissingen op de einder verschijnen, het werd weer tijd om afscheid te nemen van de zee.
Wij kwamen rond 2 uur in Vlissingen aan en het was maar goed dat we gereserveerd hadden, want de haven was vol. Lekker het fantastische stadje ingegaan en boodschappen gedaan. Daan en Lott moetsen natuurlijk weer de laatste krabben gaan vangen in hun favoriete visplek Vlissingen. Na het eten zagen we ineens Basje en Geertje lopen langs de kade. Dus meteen uitgenodigd voor een biertje, het werd weer erg gezellig.

Dag 29 (zaterdag 16 augustus)

De laatste dag op de Katse Kaai is aangebroken. We vertrekken om 11.30 uur, na de boot grondig gereinigd te hebben. We varen de Westerschelde op tussen de gigantisch grote zeeschepen door. Het is een prachtige dag en het zonnetje doet stevig zijn best. Door het kanaal bij Hansweert varen we naar Yerseke. Daar blijken de mosselfeesten en Martin belt me op om aan te geven dat er met de auto geen doorkomen aan is. UIteindelijk bereiken ze de parkeerplaats bij de haven, tussen alle standje door. Na een welkomstborrel ga ik even checken of de auto goed staat om in te laden. Wat blijkt, de auto staat op het evenemententerrein en is volledig ingebouwd door publiek. Op het terrein treden allerlei harmonie en fanfare orkesten op, een soort mini taptoe. En onze auto staat er midden tussenin. We kunnen dus niet eens weg en besluiten dan maar lekker te gaan eten op de wal. Pas rond 11 uur 's avonds is het evenement afgelopen en kunnen we weer bij de auto. We laden hem in, nemen afscheid van de Katse Kaai en haar originele bemanning en sluiten de vakantie 2008 af.
Het was een groot feest op de Katse Kaai, een heerlijk schip dat ons veilig en vol genot heeft terug gebracht naar de veilige haven van Yerseke. Voor ons de mogelijkheid om weer diep in Bretagne te mogen varen, voor Martin en Patricia eveneens. Heerlijk dat zij ons het vertrouwen hebben gegunt om hun schip terug te mogen brengen, bedankt daar voor. Hans, Wilna, Joost en Emma bedankt voor de gezellige week dat we mee opgevaren zijn met de Prion.

Het zit er helaas weer op, maandag weer aan de slag en dromen van nieuwe bestemmingen en avonturen. Het zeenomaden bestaan stoppen we weer tijdelijk in de kast en we gaan weer agenderen, plannen, vergaderen en meedoen aan tot in de puntjes geregelde Nederlandse samenleving. Ook wel weer lekker, maar toch anders als je 4 weken vrijheid hebt meegemaakt.
De reis was kortom fantastisch en zoals we vaak van de kids horen deze vakantie, wil ik eindigen met:

CHECK DIT !