Vakantie 2010

Hallo Allemaal,

Daar zijn we weer, opnieuw gaan we hier een verslag van onze vakantie achterlaten. Dit jaar weer een bijzondere reis, we laten onze boot wegbrengen met een vrachtwagen. Samen met Hans, Wilna en Emma van de Prion, gaan we weer op avontuur.

Wat vooraf ging !
De vakantie begint al vroeg in verband met alle voorbereidingen die we voor het transport moeten ondernemen. 2 weekenden voorfgaand aan de trip demonteren Hans en ik de masten. Voor de zekerheid en tegen de vervuiling draaien we er krimpfolie omheen. Beide boten liggen zo'n beetje winterklaar aan de steiger, een rare gewaarwording met 30 graden.
Het weekend voorafgaand aan de grote reis, varen we de boten naar Dinteloord. Op vrijdag breng ik eerst mijn auto naar Dintel, daar pakken Hans en ik de trein vanaf Roosendaal terug. Terug op station Den Bosch vinden we dat we ons eerste 'vakantie'-biertje hebben verdient.
Op zaterdag, iIn wederom prima weer varen we met onze nieuwe motoren richting Dinteoord. Eerst doen we een nachtje Strijensas, alwaar we heerlijk in het clubhuis hebben gegeten. Op zondag varen we lekker vroeg naar Dintel. Daar aangekomen prepareren we de boten, radar eraf, ale lijnen mooi opschieten, vallen verwijderen en uiteindelijk de gieken in de boot vastsjorren. We gaan er van uit dat we windkracht 6 op zee krijgen, pas dan is de boot transport gereed. De masten leggen we op de wal, helemaal in de krimpfolie ingepakt.

Op maandag rijd ik direct na werk naar DInteloord, de boten worden geladen. Een uurtje of twee na aankomst aldaar, staan de boten stijf en strak op de vrachtwagen. De Prion vant weer alle vliegen (staat voorop), Kochanka op de aanhanger. De masten steken zo'n 3 meter achter de aanhanger uit, geen probleem volgens de chauffeur. Om 20.00 uur vertrekt het transport naar Bretagne, een ritje van bijna 3 dagen. Op woensdag verwacht hij in Paimpol aan te komen. Best een beetje onwerkelijk blijven Hans en ik achter bij een lege kade, we pakken maar een biertje en duimen dat het goed komt.

Vrijdag 30 juli 2010, Paimpol

Donderdagavond komen Hans en Wilna langs om Emma af te zetten. Emma reist met ons mee naar Paimpol, Hans en Wilna vertrekken Zaterdag.
Rond de klok van 23.30 vertrekken we richting Bretagne. De reis gaat erg voorspoedig en om 08.30 rijden we Paimpol in. We zien de boten meteen liggen onder de kraan van Dauphin. Ze liggen er keurig bij en ik spreek meteen de werfpatron aan, rond 14.00 uur zal hij de masten op de boten hijsen.
Daan is helemaal hyper en rukt meteen zijn hele arsenaal aan hengels, emmers, waveboards, skeelers, kruisnetten e.d. uit de bakskist. Er moeten vissn worden gevangen en kraben. Helemaal hypr gaat hij een stukje wakeboarden. Nog steeds te hyper springt meneer na minuten veel te wild aan boord en ja hoor, het waveboard valt uit zijn handn in de haven. Weg waveboard ! De rest van de dag is hij bezig om het ding op de dreggen, maar het ut allemaal niet, het waveboard is bezig een nieuw onderkomen te gaan bieden voor alle krabben die Daan niet heeft kunnen vangen.
De masten woden keurig op de boten gehesen, 10 minuten werk. Vervolgens ben ik de hele middag bezig de mast van de Kochanka omhoog te zetten, rond 18.00 uur zit ik voldaan aan het eerste biertje, mission completed ! Mast 1 staat.
Ivo en Ria liggen in de haven met de Desafinado. Ivo en Ria stappen aan boord met de melding dat het Happy Hour is, ze hebben zelfs koud bier meegenomen. Na enkele biertjes, gaan we 's avonds eten op de kaai. Perfect diner, eerste huitres, lekker visje, prima wijntje, wat willen we nog meer.
Na het diner doen we nog een afzakkertje op de Desafinado. We komen nog bij een Engels stel aan boord. Ze hebben een motorboot, een Targa 42, zo'n snel ding. Our motor is 360 Horse Power zegt de Engelsman trots, ........ Each !, voegt hij nog toe. Het schip blijkt dik 30 knopen te lopen en de Engelsman vraagt zich af of dat langzame zeilen wel leuk is. Het stel wil graag een keer naar Nederland, maar ze hebben gehoord dat we daar geen creditcards accepteren, Engelse Bullshit, leg ik hem uit.
Uiteindelijk kruipen we veel te laat onze kooi in, morgen weer een klusdag.

Zaterdag 31 juli 2010, Paimpol

Als we wakker worden zwaaien we eerst de Desafinado uit. Ze vertrekken richting St. Quai Portrieux, langzaamaan weer richting Nederland. Overigens is Ria's arm weer redeljk aan het herstellen, maar ze gaan geen zwaar weer afwachten, dus langzaam schuiven ze richting Holland.
Na e koffie, beginnen we aan de mast van de Prion. Emma wil graag helpen, ze schijnt een enorme ervaring te hebben, vaart al 15 jaar mee. Toch vraagt ze mij hoe ik weet waar al die lijntjes voor zijn. Emma blijft zich verbazen, maar werkt stug door. Na en uurtje of wat staat ook de mast van de Prion.
Dan verplaatsen we de boten naar de Marina en zij we verlost van de stoffige kademuur. Als we net liggen zien we Hans en Wilna lopen. Ze zijn vanochtend met de Thalys vertrokken vanaf Rotterdam en stappen om 17.00 uur uit de taxi in Paimpol. Laatste stukje vanaf Guinamp naar Paimpol was de taxi toch sneller, aansluiting met de trein was slecht. We ontvangen hen met open armen en Hans bedankt mij wel honderd keer voor het plaaten van de mast. Ideaal, gewoon boot weg laten brengen en laten optuigen, geen centje pijn zo. Een te rijke oliebaron die een weekje gaat zeilen vanuit Cannes doet niet onder voor Hans.
Om 18.oo uur komt Arthur Bot aan oord, een vriendje van Daan dat een weekje (als wij het volhouden) mee mag varen Zijn moeder Mirjam heeft 2 uur moeten rijden, de familie staat zelf op de camping bij St. Malo. Arthur en Daan bouwen meteen de steiger vol met visnetten en hengels, daar heb je geen kind meer aan.
's Avonds lekker crepes gegeten en bijtijds naar bed gegaan.

Zondag 1 augustus 2010, Paimpol

We blijven nog een dagje liggen. Afrekenen bij de werf. We moeten van de patron € 118,= per boot afrekenen. Voor het hijsen van de masten en het liggen aan zijn kade rekent hij niets. We rondende bedragen af en geven de vrouw van de patron € 250,=. Vragend kijkt ze mij aa met de tekst 'Pourquoi', ik geen haar aan voor de goede service. Dit verteld ze stralend aan haar man de patron. Erg leu om beide werfeigenaren zo verrukt te zien reageren, zo hoort het !
Verder die dag klusjes gedaan, boilertje ingebouwd, masten na gekeken e.d. 's Avond een pizza gehaald, morgen gaat het beginnen.

Maandag 2 augustus 2010, Ile de Brehat

We vertrekken rond 10 uur uit Paimpol, op naar Ile de Brehat. Het weer is niet om naar huis te schrijven, bewolkt en net geen regen. Maar het is heerlijk van temperatuur. Arthur vindt het geweldig, hij stelt allerlei vragen, hoe hard gaan we, hoeveel PK heeft deze boot, hoe diep is het hier, gaan we nog zeilen enz. Daan en Arthur willen natuurlijk meteen paravanen om markrelen te vangen. Maar het optuigen duurt zo lang we zijn er al met een uurtje varen. Het is niet veel anders dan een normaal weekend, dan varen we ook hooguit een uurtje, naar het 3e gat in Kerkdriel. Echter nu komen we op de mooiste ankerplek uit die je je maar kunt voorstellen.
Er bijkt nog een mooring vrij en die nemen we maar samen, masten goed uit elkaar gelegd, zodat bij golfslag de zalingen elkaar niet kunnen raken. Na 5 minuten liggen, worden we al getrakteerd op een reeks grote golven, afkomstig van een van de Vendettes (rondvaartboten).
Lotje en Emma houden het niet meer uit, het blauwe water moet ontdekt worden. Ze trekken hun wetsuits aan en snorkelen er direct op los. Hans en ik blazen de rubberbootjes op en plaatsen de motortjes erop. Ons bootje blijkt lek te zijn (bodem laat over 15 cm los van de romp) en Hans zijn motortje geeft geen koelwater. Wat een tobbers zin we toch. Dus roeien en de ander hozen, zo komen we ook aan de wal.
In de middag klaart het op en we worden getrakteerd op een geheel blauwe lucht. Dat in met een super mooie omgeving, het is helemaal fantastisch ! We twijfelen even of de stek diep genoeg zl zijn, volgens de berekening moet er een halve meter water onder de kiel overblijven, dus we gaan naar de wal. Om 18.00 uur is het laag water, dus we zorgen dat we rond 17.00 uur terug zijn om alles nog eens te checken.
Het eiland blijkt een grote bloemen en plantenzee te zijn, Hans (in zijn vorig leven bloemist) wordt helemaal gek en fotografeert er rustig op los. Prachtige doorkijkjes en paden, we wandelen naar Le Bourg, het dorpje. Daar strijken we neer op het terras, alwaar we aan de cola gaan .... NOT ! Wilna en ik gaan wat inkpen doen om aan boord lekker te gaan snacken rond 17.00 uur. We kopen wat Camambert, Creme Fraise, Appelcidre, een lekker worste en wat olijfjes en Baguette. Aan boord maak ik er een fantastisch kaasfonduetje van en de rose vloeite rijkelijk. We zvoelen ons konigen van het eiland.
Arthur en Daan gaan zwemmen, maar al snel blijkt dat hij het te koud vindt. We leggen hem uit dat hij waarschijnlijk de tegeltjes van het zwembad mist, Arthur zwemt eineglijk nooit in natuurwater .... Ik spring er zelf ook nog even in en check de fuik die de jongen met een in Paimpol gevangen vis hebben uitgezet. Ze hopen met die fuik een kreeft te vangen, maar het wordt alleen krab. De ongen hebben overigens zelf de vis gedood en gevilt, onder groot gegil van Lott en Emma, awel het leven van een visser is keihard.
's Avonds zijn we lekker crepes gaan eten, het eiland was verlate, alle toeristen waren weer vertrokken. Na een lekker glas cognac op een terraas bij de haven zijn we aan bord gegaan. Daar werden we getrakteerd met een wolkenloze hemel, wel duizenden sterren en we hebben de eerste 5 vallende sterren gezien. Wat een super begin van de vakantie, dit nemen ze ons niet meer af.

Dinsdag 3 augustus 2010, Treguier

We worden wakker met redelijk weer, er staat zelfs een lekker windje. Na het ontbijt verlaten we deze schitterende ankerplek en gaan richting Treguier. Dat is een oud stadje aan de rivier de Treguier. Het is een afstandje van niets,, we moeten alleen helemaal om Ile de Brehat heen. Dus dwars tussen de rotsen door, al Dutch Sailend, schijven we de rivier op. Daar kunnen we zeilen en we tikken zowaar de 6,6 knopen aan op vol tuig. Onze Arthur wordt helaas zeeziek, een soort roze prutje laat hij achter voor de krabben en al het andere zeeleven. Na zijn voeractie knapt hij direct op en stelt weer allerlei moeilijke vragen.
Ineens roept Lotje, ik zie een dolfijn. Een grote spits toelopende rigvin komt boven water, vlak bij de boot. Het is een wit walvisachtige, een stuk groter dan een dolfijn. We weten nog steeds niet wat het precies is geweest. Na een paar zichtmomenten verdwijnt hij weer onder water.
De rivier op kunnen we nog een wedstrijdje varen met een andere zeilboot, uitslag voorspelbaar .... De rivier is prachtig, fraaie rotspartijen, mooie huizen en vergezichten. Je zult hier mogen wonen.
In het stadje blijkt morgen een feest te zijn, we besluiten dus lekker te blijven liggen. Het stadje is prachtig, mooie vakwerkligger huisjes, een mooi plein en een schitterende kathedraal . We liggen weer aan de cote dármor, de roze grantieten kust, werkelijk fantastisch. In het stadje kopen we de plaatselijke traiteur leeg. Daan en Arthur willen tong eten, een lekkerij die Arthur nog niet kent. Wij eten een soort gehaktbal met gebakken aardappeltjes en Lott een soort worstebroodje. De kapitein biedt aan om te koken en iedereen smult er hevig op los. Arthur heefteen nieuw lievelingseten, let op Mirjam, wel in de roomboter bakken !
's Avonds begint het te miezeren, dus de caramel taart (Kougan) laten we ingepakt, daar is het geen weer voor. Redelijk bijtijds kruipen we de kooien is.

Woensdag 4 augustus 2010, Treguier

Als we wakker worden is het weer prachtig. Ik zit al om 07.30 op het terras met een verse Telegraaf en een Exprosso double, vive la France! Het is vandaag markt en het stadje begint al langzaam tot leven te komen. Overal zijn ze kraampjes aan het opbouwen en alle fransozen begroeten elkaar met een welgemeende hand of kus. Super om te zien.
Na aankomst op de Kochanka, ligt iedereen nog te pitten. Maar al snel begint er leven te komen, meestl eerst Arthur, dan Daan en als laatste de meiden. Na het ontbijt, gaan de meiden de stad in. Arthur en Daan krijgen permissie om een uurtje of 2 op zoek te gaan naar visgerei, ze hebben kennelijk nog niet genoeg. Helemaal trots verlaten ze de boot. Ik ga lekker de boiler aansluiten en klus me de hele dag rot.
Op gegeven moment begint het te miezeren en later regent het zelfs, wat een .ut-weer. O ja, er staat ook nog een windkracht 7, we hebben dus zegge en schrijven 5 uur gevaren en liggen al verwaaid. Maar de boiler werkt, we hebben warm water aan boord. Lott komt helemaal gelukiig terug aan boord met een nieuwe trui, oorbellen, cadootje voor haar vriendinnen Lieke en Iris. Het wordt eten op de wal, ik heb een overheerllijke Galette met Coquilles en Champignons, Ilona heeft Moules a la Creme met Pommes. De kids eten Jambon avec frites, Lott (onze fijnproever) eet een heerlijk bord frites.
Daarna de stad in, naar het festival. Het is er super druk, iedereen is uitgelopen. Het eerste concert wat we zien is wel mooi gespeeld, maar niet de muzie die we verwachtten. Het bandje speelt op gegeven moment 'The Wild Rover' maar dan in het Frans. Later komt er een hele grote muziekkapel het plein opgelopen. Deze beginnen een Bretonse muziek te spelen, trommels en doedelzakfluiten. Echt gaaf om naar te luisteren, we bellen Marianne en Jos om hen mee te laten geieten, zonder tekst. Later krijg ik een sms dat ze er enorm van genoten hebben.
Aan boord nemen we nog een lekkere whiskey en moe maar voldaan gaan we slapen.

Donderdag 5 augustus 2010, Ploumanac'h

Met een ietwat houten kop wordt ik wakker. Wilna heeft al brood gehaald en voor ons ook 2 baguetttes meegenomen. Rond de klok van 10 uur vertrekken we richting Ploumana'ch. Op zee staat nog een dikke 4 a 5 en de zee klots nog gruwelijk. De eerste 2 uur zijn prachtig, daarna vindt Arthur het weer nodig om de vissen te gaan voeren. Meteen daarna is hij er weer bij en praat weer voluit. De tocht is knobbelig, gelukkig zijn we er na 4 uurtje al. Zeilen zat er niet aan, we moesten recht tegen de wind in helaas.
Plouchmana'ch is fantastisch om binnen te varen. Rond afgesleten roze granieten rotsen waar je tussendoor moet manoevreren. Op de wal een vuurtorentje en een roze kasteeltje, we kijken wederom onze ogen uit. Het water is kraakhelder en je ziet zo de roze rotsen onder water zitten. We meren onze boten af aan enkele grote witte ballen die midden in de havenkom liggen. Steigers hebben ze hier niet, wel een havenmeester dit jaar. Dit hebben we nog niet eerder moge meemaken hier. Hij begroet ons en helpt onze lijnen op de witte billen te plaatsen. Nu ligt iedereen te luieren en de kids zijn de accu aan het leegmaken met de DVD speler. Zo meteen naar de wal e een lekker restaurantje zoeken.
Het diner was prima, niets speciaals, maar gewoon goed. Tijdens het eten kregen we het over het platte Bosch, allerlei uitspraken van Lonneke werden erbij gehaald, veel gelachen dus. Wilna was van mening dat ze best ABN sprak en voorl bij patienten vaak moest lachen om teksten als 'wa zeet uwes doktur ?' Direct daarop zei ze tegen Emma Vergit oewe friet nie !', waarop wij natuurijk in een deuk liggen. Die tekst komt vanaf heden regelmatig terug bij het gebruiken van een Bosch woord. Bij terugkomst gingen we met het bootje retour, nog steeds lekt ie als een gek. Iedereen kreeg natte voeten, maar verder geen probleem. Nadien nog een whiskeytje in de kuip genuttigd.

Vrijdag 6 augustus 2010, Trebeurden

's-Ochtends zijn we heerlijk gaan wandelen langs de kust, naar Tresgastouer (of zoiets). Prachtig tussen de roze granieten blokken door. De jongetjes gedroegen zich weer als 2 wilde honden en sprongen op iedere rots en klauterden er lustig op los, totdat ze iets moe werden. De wandeling van net geen 5 km was fantastisch en we hadden wel een biertje verdiend op het terras, hij smaakte voortreffelijk. Vervolgens zijn we met de bus terug gereden nar PLoumanac'h.
Rond 3 uur gingen we de zee op, deze was best ruw en het werd geen fijn tochtje richting Trebeurden. Het duurde gelukkig maar een uurtje of 3. Arthur heeft deze trip geen vissen gevoerd en daar was hij best trots op, en terecht ! In Trebeurden vonden we 2 vrije boxen en we liggen er prima. De wind wakkert aan en het was best koud. Verder die dag niet veel gedaan en bijtijds naar bed gegaan.

Zaterdag 7 augustus 2010, Trebeurden

Het weer is prima voor een wandeling. 's ochtends allerlei klusjes gedaan en in de middag vertrokken we naar de super. Arthur en Daan bleven aan boord om te vissen. Een prachtige wandeling met een enorm stijl pad, het waren net de Alpen. De dames gingen boodschappen doen en Hans en ik kochten een biertje en zaten als 2 oude mannetjes op een bankje te ouwe betten met een biertje in de hand.
's-Avonds kwamen Mirjam en Jeroen hun zoon ophalen. Ze hadden de hele familie bij, Gwen en Frederique. De boot was meteen vol met Botjes .... en het werd veel te gezellig. Rond 24.00 uur vertrok Arthur en zijn familie, hij had het geweldig nar zijn zin gehad en ook wij hebben van Arthur genoten, Bon Voyage !

Zondag 8 augustus 2010, Morlaix

Arthur komt nog een keer met zijn moeder langs, want hij is zijn duikbril vergeten. Arthur en Daan beginnen meteen weer te vissen. Wel handig is dat Mirjam ons even naar de benzinepomp rijd om onze dieselcans te vullen, scheelt een hoop gesjouw. Rond 14.00 uur gaan we vertrekken naar Morlaix.
Trebeurden heeft een beweegbare drempel, zodat bij laagwater de haven niet volledig leegloopt. Zodra de drempel naar beneden is, springt het stooplicht op groen. Vervolgen staat er 1,6 meter water en moet je nog een half uurtje wachten voordat er meer dan 2 meter water boven de drempel staat. Dit staat allemaal keurig in de Reeds Nautical Almanac. We zien op gegeven moment het stoplicht op groen springen. Een Engelse Sigma 38 OOD gooit meteen zijn trossen los en begint richting de drempel te varen. En ja hoor, meneer staat met een grote klap in een keer stil, wat een sukkel ! De Sigma is ruim 2 meter diep en hij kon er dus nog lang niet overheen. Een half uur later vertrekken wij, zonder problemen overigens, richting Morlaix. De zon schijnt, het waait nauwelijks en de stroom staat tegen, genieten van onze Yanmar's dus.
Om in Morlaix te komen moeten we een rivier opvaren. De zon staat al de hele dag te schijnen en we varen heerlijk in het zonnetje de rivier op. Een of ander volgeladen franse RIB komt vlak achter ons varen en we vragen ons af wat die lui moeten. Uiteindelijk komen ze naast ons varen, heel dicht op de kont van de Kochanka, een vrouwtje vraagt waar we vandaag komen, 'Pays Bay' antwoord ik haar. Spontaan begint alle bemanning van de RIB in de handen te klappen, ze vinden het een prestatie dat we hier zijn gekomen. Mijn Frans is niet dusdanig dat ik hen uit kan leggen dat we met een vrachtwagen gebracht zijn en ik laat het moment maar het moment, iedereen blij ! 'Mooi zonnetje' kan de vrouw zeggen in het Nederlands met een stralende lac op haar gezicht en na een welgemeend 'bon voyage' vaart de RIB snel van ons weg. We vervolgen de rivier, die steeds smaller wordt. Echt super gaaf, overal boeitjes en staakjes en her en der steken gevaarlijke rotspunte boven water uit. Na een uurtje of zo op de rivier komen we bij het sluisje van Morlaix aan. En ja hoor, deze gaat net open als wij aankomen, HALLO sluiswachter van sluis Engelen: 'Zo hoort het'! De havenmeester begroet ons en wijst ons 2 prachtige boxen aan.
De stad heeft 2 geweldige bruggen die de aan weerszijden gelegen bergflanken verbindt. Een voor de treinen en voetgangers en een voor de auto's. De treinbrug blijkt in 1906 in gebruik te zijn genomen en heeft iets weg van een romeins aquaduct. De stad Morlaix is verassend, heel veel vakwerkhuisjes, vaak stammend uit de 16e eeuw. Alleen de burgemeester van Morlaix heeft nooit gezien hoe mooi zijn stad eigenlijk is. Ale pleinen en pleintjes zijn volgeparkeerd met auto's, de oude haven is grotendeels gedempt en aan weerszijden van de haven is een drukke weg gemaakt. Zonde zonde zonde, want deze stad heeft in potentie heel veel te bieden, alleen het wordt nu nog niet voor een kwart ingezet. 's Avonds mken we een mooie wndeling door het stadje en drinken nog een borrel op een van de pitoreske terrasjes aan een volgeparkeerd pleintje.

Maanndag 9 augustus 2010, Morlaix

De stad Morlaix ontwaakt al vroeg en overal is het herrie. We ontbijten en na het ntbijt zijn de dames niet meer te houden. Er moet geshopt worden en ze halen Daan over om mee te gaan. DIe heeft nog wat euro's en die branden in zijn zakken, dus meneer is wel te porren. Emma, Wilna, Ilona, Lott en Daan gaan shoppen. Beide kapiteins hebben andere plannen, diverse klusjes e.d. Ik ga de olie verversen, de motor heeft nu net 40 uur grdraid en dat betekend even vertroetelen. Alles wordt natuurlijk een bende, olie met een pompje eruit pompen, pompje lekt natuurlijk een beetje, olie valt op de grond, doekje valt ook op de grond. Maar na een half uur is de klus geklaart en zitten het oliefilter, de vuile doekjes en de afvalolie in een keurige olie opvangbak.
Hans en ik besluiten de dames achterna te gaan, we wandelen samen over de geweldige brug. De kuiten worden weer eens goed gesmeerd, want het is stijl op! Onderweg slut Daan aan bij ons, want hij dacht dat wij wel naar een terrasje zouden gaan. En natuurlijk vonen we die al snel. Uiteindelijk sloten ook de dames zich weer aan bij ons en hebben we daar heerlijk op het terras zitten lunchen met z'n allen. Ilona had in de stad een mooie klok gezien voor in onze keuken, ze had deze maar gekocht. Het ding zit in een doos van zeker 80 * 80 cm in omvang, dus ik vroeg me af hoe we dat ding kwijt konden. Toen Hans en ik terugwandelden hebben we nog bedacht de klo in de mast te hangen, de dames moesten overigens nog verder winkelen. Verder lekker aan boord gegeten en geborreld. Hans en ik hadden de whiskey weer gevonden, niet slim ....

Dinsdag 10 augustus 2010, Treguier

We besluiten in een keer terug te gaan varen naar Treguier. Een flinke tocht en we krijgen het niet voor elkaar zonder stroom tegen te krijgen. Het is weer niet echt een zeildag, we motorsailen tot Ploumanac'h. Dan hebben we nog maar 2,5 knoop snelheid, de rest gaat verloren aan een sterke tegenstroming. Ik baal ervan en stel voor om in de monding van Ploumanac'h te gaan ankeren en een paar uurtjes af te wachten en te lunchen. Dat blijkt echter na een poging helemaal niet te kunnen en we besluten toch maar weer op te tuigen en verder te gaan.
Bij het invaren van Ploumanac'h zag ik dat een vissertje handig gebruik maakte van de 'neer' die er vlak bij de wal stond. Dus ik bedacht me om vlak langs de rosten te gaan en zo ook die neer op te pakken. De motor ging uit en zowaar, dit werkte. De Prion, die iets eerder dan wij weg was, stoven wij met een noodgang voorbij, Prion in de volle tegenstroming, wij met een lichte stroming mee in de 'neer'. Dus Hans kwam ook snel in de 'neer' varen. Toen werd de tocht toch nog erg leuk. Ik had snel wat waypoint tussen de rotsformaties geplaatst en we hopten van waypoint naar waypoint. Overal staken scherpe rotsen boven water, het was erg leuk. Eenmaal bij de rivier Treguier aangekomen zat het zeifestijn erop. De rivier op was recht tegen de wind in, dus de Yanmar's aan en gas erop.
Eenmaal in Treguier begon het te miezeren, dat is in ons geval altijd in Treguier! We zijn die avond niet meer in het stadje geweest. Wel konden Hans en ik het iet weerstaan om in de regen op het terras van het clubhuis nog een biertje en een veel te dure whiskey te nuttigen.

Woensdag 11 augustus 2010, Guernsey

Om 03.00 uurging de wekker, echt waar ! We wilden naar Guernsey en om stroming mee te krijgen was dit de beste optie. Om 03.45 uur vertrokken we dan, de stikdonkere rivier op met alleen her en der een verlicht tonnetje. Je zag werkelijk geen hand voor je ogen. De rivier heeft zware boompartijen, het was bewolkt en dus geen maanlicht te zien. Daarbij voeren we van de verlilcting van het stadje weg, dus stikdonker. Hans had een zaklamp, dus Prion ging voorop. Nou werkelijk, ze hadden mij net zo goed een computerspelletje op een laptop kunnen laten doen, want ik zag niets. Dus alleen maar turen naar het heklicht van dde Prion, waarvan je op gegeven moment niet meer zag of hij een halve mij van ons weg was, of dat we op 10 meter er vanaf zaten. Tevens turen op het computerscherm met de Maxsea navigatie, dat gaf wel een helder b eeld. Ik was echter als de dood dat we op een onverlichte mooring of vissersboei zouden varen. Dat zou 'touw' in de schroef betekenen. Je moet weten dat de rivier op dat moment dik 1,5 tot 2 knopen stroom tegen gaf. Ik vertelde later tegen Hans dat als wij alleen waren geweest, dan hadden wij dit nooit gedaan. Wilna was de verstandigste, die ging gewoon binnen verder tukken, Emma had wachtdienst, een hele ervaring vond ze ! Aan het einde van de rivier bevinden zich een 3-tal passages om op zee te komen. Er zijn er 2 van onverlicht (zonder verlichtte boeien dus) en de andere is zo'n 4 mijl omvaren. Dan maar een onverlichtt besluiten we, op onze PC's zien we perfect waar we zitten. Het begint net iets te schemeren aan de horizon als we de passage bereiken. De passage is ongeveer 50 meter breed met aan weerszijden scherpe rotsmassa's. Een kleine 100 meter voor de passage gaat de Prion stil liggen. Op het scherm van Hans is een grote 'rode' vlek verschenen, die de ondiepte aanduid. Aangezien het bootje met je eigen positie ook rood is bij Hans, ziet hij zichzelf dus niet meer varen op de kaart. Hij roept of wij nog iets zien en ik verander vlug het bootje op de kaart in een blauwe kleur. Ilona binnen op het scherm ik buiten in de nacht. We kruipen met 3 knopen langzaam en voorzichtig door de passage, gelukt een hele opluchting.
Meteen na de passage pakt de stroming ons op richting Geurnsey. Helaas kunnen we pas na een uurtje of 3 zeilen en dan gaat de motor af. We kunnen helemaal tot Guernsey zeilen, helemal geweldig! Na een tripje van zo'n 9 uur, meren we om 12.30 uur af aan de wachtsteiger in Guernsey, we mogen pas om 18.00 ur de Marina in. DIt als gevolg van de waterhoogte die ook daar dan pas voldoende is boven de drempel. We luimeren ie dag wat aan boord en om 16.00 uur maken Hans, Emma, Lott en ik nog een tripje naar et VVV. Morgen blijven we liggen en we kijken wat we allemaal kunnen gaan ondernemen.
OM 18.00 uur begint het gedoe om een ligplaats. Er liggen zo'n 40 schepen te wachten en de havenmeesters komen een voor een iedereen ophalen. Dit wordt ingedeeld aan de hand van de diepgang die ieder schip heeft. Dus eerst de kkleinere schepen, later de grote. Wij lagen echter als eerste schepen aan de wachtsteiger en na een half uur begint ook ons bloed te kruipen waar het niet gaan kan. Inmiddels zijn als zo'n 20 schepen ons voorgegaan en de havenmeesters beginnen aan de 35+ voeters. Hallo, wij lagen hier als eerste, wanneer mogen wij ? De havenmeester, een jong broekie roept dat we niet zo moeten zeuren, anders mogen we er helemaal niet in. Hij geeft ons toc toestemming om de haven in te varen. Enigszins teleurgesteld door deze ontvangst meren we af aan aparte steigers.
's Avods gaan we uit eten met z'n allen. Een geweldig restaurant, echter het duurt veel te lang voor ons eten komt. Ik vroeg aan de juffrouw of ze kindermenuutjes hadden, maar dat hadden ze niet. LAter bleek dat z wel een kids-menu kaarthadden en toen ik de juffouw om uitleg vroeg, gaf ze als antwoord dat ze onze kinderen te groot vondt voor een kids-menu. Wat een trut eerste klas, maar ik kon er verder niets mee. Zonder fooi maar afgerekend en naar boord.

Donderdag 12 augustus 2010, Geurnsey

We zijn fietsen gaan huren en een prachtige rondrit over het eiland gaan maken. Na zo'n 500 meter in St. Peterport bergop, gaf Ilona het op. Veel te steil, vond ze. We ruilden van fiets en toen bleek dat haar fiets in een te zware versnellig stond. Na bijstelling ging het prima. We fietsten naar een fraai zichtpunt waar je de Franse kust, Alderney, Sark, Herm en Jerey zag liggen, geweldig. Vervolgens bergop, bergaf naar een prachtig baaitje (Bay Moulin Huet). Renoir blijkt dit baaitje voor een 15-tal van zijn schilderijen als achtergrond te hebben gebruikt. We hebben daar gelucht en fietsten verder naar het volgende baaitje (Bay Petit Port). Dat was iets drukker en de kids moesten en zouden zwemmen. Na veel gedoe ging Daan in zijn onderbroek en Lott in haar onderbroek met een veels te groot hemdje van Ilona als ovenstuk, het water in. Hier was het echt goed toeven en ik verweet mezelf dat we gisteren niet in zo'n baaitje zijn gaan wachten op voldoende water om de Marina in te kunnen varen. Volgende keer beter !

Vrijdag 13 augustus 2010, Cherbourgh

Jawel op vrijdag de 13e gaan wij met springtij en windkracht 4-5 door de Race of Alderney. Prion heeft dit niet eerder gedaan, en ondaks dat wij gekscherend iedere keer zeggen dat het eerder aankomen oid ligt aan de ervaring, zijn ook wij maar een keer eerder door de race gegaan. En niet eens met onze boot, maar met die van Martin en Patricia Visser, zie reisverslag 2008. Toen gingen we 3,4 knopen op vol tuig en spinaker door de race. Nu zijn we net op zee, nog i de Little Russel bij Guernsey of wij varen al met gereefd grootzeil en de genua deels ingerold. Toch hebben we nog prima gang en het is heerlijk zeilweer. De Race komt steeds dichter in de buurt en we worden toch ietwat nerveus. Is dit wel slim, kan dit wel nu we een aan de windse koers hebben? We zijn echter niet de enige, oom os heen liggen zo'n 10 andere zeilschepen. We kruipen zo hoog als we kunnen varen tegen Alderney aan. Dan hebben we een beetje de luwte van het eiland. Echter nabij de kop van het eiland zie ik de gevaarlijke brekers al taan, dus koers verleggen en richting Frankrijk. Het valt allemaal reuze mee lijkt, we krijgen zelfs steeds meer stroming mee. Op halftij varen we door de Race met ruim 8 knopen stroom mee, omdraaien is geen optie meer. We klokken 14,5 knopen op de gps, een record voor ons. De Race valt echt mee, niets aan de hand.
Totdat we door de Race zin en richting Cherbourgh varen. De Raz du la Hageu. Kuilen en rare golven komen ons tegemoet, hotsenknotsen zouden Ivo en Ria zeggen. Wat een gedoe, nog steeds lopen we ruim 12 knopen en het zeil heeft geen druk meer en egint dus vrolijk mee te klapperen. Dus genua inrollen en de inmiddels vertrouwde Yanmar aangeslingerd. Vervlgens gaat het prima, het zonnentje begint te branden en na 4,5 uur lopen we Cherbourgh binnen. Wederom een recordtijd, 43 mijl in 4,5 uur. De Prion zijn we kwijtgeraakt en zij ons ook, bij binnenkomst ligt Prion nog een tijdje op ons te wachten, echter het blijkt een aner schip te zijn.
We eten 's-avonds in het clubhuis, prima, wel iets te duur voor Franse begrippen. Moe maar zeer voldaan kruipen we onze kooien in. Morgen St. Vaast het oesterparadijs !

Zaterdag 14 augustus 2010, St. Vaast la Hougue

Orageux locale, stond er op het Franse weerbericht, plaatselijk regenbuien. Maar het komt met bakken uit de lucht, prima vaarweer dus .... Rond 09.30 willen we naar de Dieselpomp varen en wil ik nog de grote genua wisselen voor een kleinere. Deze kleine genu ligt in het vooronder. En daar blijkt een blikje cola open te zin gegaan, het hele zeil zit onder de cola. Fantastisch ! eerst dus een uitgebreidde schoonmaakbeurt. Ook blijkt er toch wat water te staan in de dranken dagvoorraad kast. Alle blikjes zitten onder een combinatie van water met een restantje olie (nog van de vorige motor ?) Dus ook die eerst maar afwassen. Pas om 10.00 uur varen we naar het pompstation om f te tanken. We gieten er 45 liter diesel in. De motor blijkt dus zo'n 1,7 l/uur te verbruiken, voor de niet varenden: Dan ben je ongeveer 10 km verder !
Rond 10.30 uur verlaten we de haven van Cherbourgh, op naar het oesterparadijs. Eerst moeten we door de Raz du Barfleur, een grote ondiepte met rotsen nabij Barfleur. Hier staat een hele grote vuurtoren op de kaap en die blijf je continu in het vizier houden, uiteindelijk vaar je er best dicht langs. Met ruim 6 knopen stroming mee schietene we door de Raz, golven komen van alle kanten, het is net een kermisattractie. Op gegeven moment hebben we een golf half de kuip in, later blijft dat de Prion een breker over heeft gehad die onder de buiskap door kwam en het hele voordek onder water hielp. Spannend dus, maar wel oncomfortabel, de Race van Alderney is en peuleschil vergeleken met deze Raz du Barfleur. Hierbij staan we dus in de stromende regen, wat kan Frankrijk toch mooi zijn.
We arriveren rond de klok van 13.00 uur in St. Vaast. Ivo en Ria blijken een uurtje of wat voor ons te zijn vertrokken, ik probeer ze nog op de marifoon te bereiken, echter dt lukt niet. We nemen maar een borrel, dat hebben we wel verdiend. In de middag gaat de regen liggen en wordt het zelfs heel aangenaam met een dun zonnetje. Hans en Wilna eten aan boord, wij gaan uit eten in het oester walhalla. We vinden een tentje (net uit de toeristische loop) genaamd Le Chasse Maree, op de raam staat een aanbevelingssticker van Michelin. De aardige patron vraagt of we een 20 minuten later terug willen komen en dat doen we graag. Heti s een super leuk tentje met allemaal vlaggen van andere zeilverenigingen aan de wanden. Het bestek en de borden zijn zelfs gaaf en de bediening is er top. Helaas geen kindermenuu, maar daar verzinnen we zelf wel iets op.
We hebben daar dus super gegeten, echt een aanrader eerste klas. De oesters waren groot en overheerlijk enenals de visgerechten die we kregen. Ik bedacht dat ik nog een Neptunusvlaggetje had ligge en deze wilde ik wel schenken aan de patron. Dus vlug aan boord, vlaggetje zoeken, naam boot erop geplaatst en weer terug. De patron reageerde verguld, 'Oh la la, un magnifique cadeaux', zei hij. Hij nam de vlag aan en liep direct naar de bar. Daar kregen we een lekker fles witte wijn als tegenprestatie. Hij gaf ons aan dat we deze maar aan boord moesten nuttigen. Wat een leuke reactie. We gaven de patron een hand en gingen terug aan boord, een super avond was het.
Hans, Wilna en Emaa waren naar het muziek festival geweest ineen grote tent. Daar waren velen aan het dansen, erg serieus en een hele avond volhoudend. Het was een soort Keltische muziek, gebracht door een band uit Louisiana. Ilona en ik zijn nog wel even gaan kijken, maar de avond was al te lang bezig om og een kaartje te kopen.

Zondag 15 augustus 2010, Quistreham

We blijven een dagje liggen en gaan heerljik wandelen en luieren. In de ochtend regent het en we lopen met regenpakken en paraplu's naar de Vauban toren. Dar hebben de Sauveteurs de Mer een open dag geregeld. Doordat het regent zijn we er bijna helemaal alleen. Wel indrukwekkend zo'n fort, er staat zelfs nog een kompleet geschut uit de 2e wereldoorlog. In het tentje naast het fort drinken we een kop koffie en eten een crepe, volgens ons zijn wij de eerste en enige klanten vandaag. De miezer houdt eindelijk op als we weer terug lopen naar de haven, gelukkig, want we zijn er wel klaar mee.
In de haven overleggen Hans en ik even over de strategie, het lijkt toch beter om vandaag nog naar Quistreham te varen. Morgen geeft het weerbericht wat onbestendig weer af, dus besluiten we rond 16.00 uur los te gooien. We hebben de stroming mee als we vertrekken en het zeilt als een oorlogsschip. Het eerste rif gaat er al snel uit en we lopen prima, met een ietwat achterlijke wind. Dan begint na 2 uur de stroming te kenteren en lopen we nog maar 4 tot 4,5 knopen over de grond. Een watertoren aan de Normandische kust blijft maar in het zicht. De wind valt weg en we zetten de motor bij. Zo varen we de nacht in, het schiet niet op, duurt te lang. Daarbij trekt de wind weer aan, echter in het donker de kust aanlopen met een genua in het zicht is niet prettig, dus genua wordt ingerold. In het pikkedonker ontwijken we enkele onverlichtte boeien die op de kaart staan aangegeven. Dan worden we getrakteerd op erg fraai vuurwerk. Op wel 4 plaatsen aan de kust begint rond 23.00 uur groots vuurwerk, zal wel een of andere feestdag zijn.
Om 24.00 uur varen we de haven van Quistreham binnen en tuigen we af. Ruim 9 uur hebben we gevaren over 45 mijl. Eergisteren deden we in de Race of Alderney nog 4,5 uur over dezelfde afstand. We meren af in de jachthaven en na een borrel in de kuip, gaan we lekker slapen.

Maandag 16 augustus 2010, Caen

De Desafinado ligt in de haven, dus ik ga vlug even een kop koffie drinken en ff bijkletsen bij Ivo en Ria. Ik heb maar 20 minuten want we moeten op tijd voor de Pegasus brug liggen om naar Caen te kunnen. In sneltreinvaart praten we elkaar bij en wensen elkaar goede reis.
Het kanaal van Caen biedt ons al een eerste glimp op van de D-day taferelen. Een replica van de Pegasus die een belangrijke rol speelde in de eerste uren van de landing, zien we als eerste. Op de hoek een cafeetje waar alle oud-strijders elkaar jaarlijks treffen. Het is een soort bedevaartsoort geworden. Ook een Scherman tank staat op de wal geplaatst.
In Caen gaan de dames shoppen en de heren gaan een auto huren om de D-day memorials af te rijden. Hans, Daan en huren een Twingo en rijden richting Arromaches, alwaar de restanten van de kunstmatige Mulberry haven is te zien. Een jaar of wat geleden hebben we hier een middagje geankerd. Het landschap is indrukwekkend, wat een leuke plaatsjes komen we doorheen. Allemaal met een enorm verleden en die heerlijke Franse sfeer uitademend. Velden vol met opgerolde hooistapels wisselen zich af met velden vol met zonnebloemen. Het weer is overigens weer prachtig en lijkt patroon in te zitten, een dag slecht, een dag mooi !
In Arromaches gaan we naar het Musee de Debarquement, hetgeen een overzicht biedt van hoe de Mulberry haven is gebouwd en welke rol deze heeft gespeeld tijdens de invasie. Het was essentieel om een haven te hebben om alle manschappen, goederen, munitie, brandstof, voertuigen e.d. aan wa te krijgen. Churchill had bedacht om een kunstmatige haven aan te leggen, waar grote schepen gelost konden worden. Al in 1943 zijn de geallieerden begonnen met voorbereidingen en productie van de haven. Er zouden er 2 moeten komen. De haven was in 6 dagen operationeel en heeft zo'n 3 maanden gefunctioneerd naar behoren (Toen waren de havens van Cherbourgh en Le Havre in handen van de geallieerden). De 2e Mulberry haven ging helaas in een strom voortijdig ten onder en is nooit operationeel geworden.
We zijn ook naar een diorama film geweest. Daarin werd het verhaal 'de prijs van vrede' getoond een meesterstuk. Toekomst en verleden gingen in elkaar over en de film was enorm indrukwekkend. Ook het geluid was heel bijzonder. Vol respect voor wat zich hier heeft afgespeeld, verlaten we de filmzaal. zelfs Daan is geraakt. Vervolgens wordt je meteen weer in het heden geslingerd en staat er zo'n duf toeristentreintje voor je neus. Ik hoop maar dat iedereen die hier komt, deze plaats verlaat met hetzelfde respect zoals wij dat ondervinden.
Het uitzicht is fantastisch op dee plek, je overziet de hele haven. Beneden staat een kind te vliegeren en de vlieger komt nog niet halverwege de falaise. Ik leg Daan nog een keer uit dat het heel bijzonder is dat dat jochie op die plek kan vliegeren. Dankzij inzet van mannen en vrouwen, wonend aan de andere kant van de wereld, die Europa zijn gaan bevrijden. Volgens mij is het kwartje op dat moment ook bij Daan gevallen.
Bij terugkomst blijken de dames ook een prachtige dag gehad te hebben. Vol trots laten ze alle nieuwe snuisterijen en kledingstukken zien, hoezo contrast als je net de D-day experience hebt ondervonden. Het houdt mij nog wel even bezig !
We gaan uiteindelijk die dag eten in de Korte Putstraat (zo noemen Ivo en Ria dit straatje in Caen). We treffen een geweldig Italiaans restaurant en we eten buiten op het terras. Het eten en de wijn is super en iedereen geniet met volle teugen. Moe maar zeer voldaan sluiten we de dag in de kuip af met de welbekende borrel, het einde van een bijzondere dag !

Dinsdag 17 augustus 2010, Le Havre

Na een mooie dag, wederom een regenachtige dag, het begint standaard te worden. Ilona en Wilna gaan nog even met de Twingo de plaatselijke Intermarchee leeg plunderen. Deze winkel is zo groot dat Ilona moet bellen naar WIlna om te vragen war ze zich ergens in de winkel bevindt. Vol lekkernij komen de dames terug. We gaan nog even de stad verkennen en genieten van een overheerlijke lunch bij Mc Donalds.
Na overleg van alle mogeljikheden die we hebben besluiten we naar Le Havre te varen. Dan zouden we 's-ochtends door kunnen varen naar Fecamp. In amper 3 uur zeilen we de 20 mijl op zee naar Le Havre. Met vol grootzeil en genua uitgeboomd stuur ik me te pletter om de golven die van achter komen. Regelmatig klokken we 7.8 knopen op het log en een keer zelfs 8 knopen, surfend van een golf af.
In de haven blijkt de Desafinado te liggen en al snel zitten we met een volle Kochanka gezellig te borrelen en de vakantieverhalen uit te wisselen. Als iedereen van boord stapt blijkt de hele tafel vol te staan met lege bierblikjes, daaruit kun je de mate van gezelligheid vaak van afmeten.

Woensdag 18 augustus 2010, Fecamp

Om 04.45 uur klopt Hans op de boot. We zouden om 05.00 uur vertrekken naar Fecamp, echter de 'stront' waait van de dijk. We besluiten om maar te blijven liggen. Uiteindelijk wordt ik pas om 10.00 uur wakker. Vandaag gaan we later naar Fecamp. Rond een uurtje of 11.30 besluiten we toch te vertrekken. We kunnen alles zeilen en het gaat heerlijk. Het wordt zelfs bakini-weer ! Op zee wordt door Daan nog een markreel gevangen, die hij zelf niet wil slachten. Dus ik doe het zelf, onder zware kritiek van Lott: 'moordenaars, dat visje wi gewoon zwemmen'. Op gegeven moment roept ze vanuit de kajuit 'gooi dat visje terug in de zee', maar het visje is al gevilt en ligt in de puts te wachten op de vispan. Lott vergeet gelukkig het voorval snel, maar we moeten er vortaan wel wat omzichtiger mee omgaan.
We komen rond een uur of 14.30 uur aan in de haven. De Desafinado heeft ons niet in kunnen halen en komt iets later binnen. Tijdens het happy hour stellen we voor om gezamenlijk paella te gaan maken. Wij kopen de vis en we gaan bakken bij Ivo en Ria, mooie deal toch. De heren gaan bij de plaatelijke visboer de ingredienten kopen en na een biertje op het terras gaan we ons feestmaal bereiden. Ivo en ik ontpoppen zich tot ware cutters, Hans bakt en braad er op los. Na een uurtje of wat zitten we met z'n allen in de kajuit op de Desafinado te genieten van overheerlijke paella. Er wordt afgesloten met Irish Coffee. Het was een geweldige dag met mooi weer en veel gezelligheid.

Donderdag 19 augustus 2010, Valery en Caux

's-Ochtends gaan Hans en ik een stuk wandelen, de falaises op. Het uitzicht is er geweldig, het is super warm en we maken een stevige klim. Ik weet dat er een oude bunnker is op de falaises, waar je nog in kunt. Heel bijzonder. Hans en ik snaaien nog een pannekoek en een biertje boven op de falaise. Ook brengen we traditiegetrouw een bezoekje aan het kerkje op de top, de Chapelle du Salut. Vroeger bliezen de zeeganger 3x op hun hoorn en vroegen bij het voorbijgaan van het kapelletje om 'belle mer et bon vents'.
We gaan naar Valery en Caux en de spinnaker wordt klaargelegd en we vetrekken om 14.30 uur. Wij steken iets verder de zee op, zodat we later de spi op kunnen zetten. Het komt er echter niet van en hoe later op de dag, des te meer de wind van voren gaat komen. Het weer blijft echter fantastisch, het is zelfs warm op zee. Wij kunnen net de paak bij Valery halen en komen zeilend aan. Onderweg nog een fantastische zeilwedstrijd gehad met een soort Rush met hele mooie zwarte gebakken zeiltjes. We konden hem net de loef af steken, liepen iets hoger.
In Vlery en Caux is helemaal niets te doen, het is er opvallend rustig. Na iets te lang gewacht te moeten hebben voor de brug varen we een lege gastensteiger tegemoet. Het wordt direct weer happy hour aan boord van de Prion.
De voorraadkast is leeg en we gaan lekker een frietje halen op de wal. Ook in het stadje is niets te doen, wat een deceptie, de vorige keer van Valery zo leuk. Ook een wandeling aan de boulevard voegt niets toe. Ivo, Hans en ik kopen nog een biertje in de plaatselijke bar en redelij bijtijds gaan we de kooien in, morgen weer een dag.

Vrijdag 20 augustus 2010, Dieppe

Ivo en Ria blijven nog een dagje liggen, wij vertrekken net voor 11.00 uur richting Dieppe. Het is eindelijk spinnaker weer en hij gaat er meteen op. Het weer is prima, volop zon en heerlijk weer. Voor de wind enigzins reachend gaan we als de brandweer, volop genieten ! Dit is zeilen zoals zeilen behoord te zijn. Op het laatst lopen we nog een Swan 42 in, hij zonder spi, wij met.
In Dieppe is de haven ook al leeg, we zijn echt de laatste dit jaar. Zoals vorig jaar gaan we heerlijke fruit de mer samenstellen en we krijgen wederom een prachtige schaal mee. Op HET terras van Dieppe lopen we na een kwartier wachten op de ober weg. Juist op dat moment komt de kauwgom knauwende ober aangelopen en kijkt ons vreemd aan. Ja jongen, als het te gemakkelijk gaat, lopen mensen vanzelf weg, ik haal mijn schouders op en loop stoicijns door. We vinden een ander terras en als ik aan de ober vraag of hij iets te snacken heeft, zegt hij dat hij Kakatoe mee zal nemen. We weten niet wat hij bedoeld, het blijkt een schaaltje nootjes te zijn. De kids zijn zwemmen en wij zitten met 4-en heerlijk op het terras, genieten !
's- Avonds in de kuip de overheerlijke Fruit de Mer gegeten, wat een feest, wijntje erbij, super. Zelfs Lott zit mee te genieten en probeert wederom een oester (die direct weer de zee in wordt gespuugd), maar ze heeft het wel geprobeerd. Na een zeurkannonade van de kids lopen we uiteindeljk toch nog even naar de kermis. De kids vinden het prchtig, maar wij zien alleen maar lousche figuren, veel te jonge moedertje en kids met oorbellen en prachtig gestileerde matjes. Om 23.30 uur gaat de family naar bedje toe.

Zaterdag 21 augustus 2010, Boulogne

Om 05.30 uur vertreken we, Daan en ik staan op, eten een wafeltje en drinken koffie en thee. We varen in het ochtendgloren de zee op, die kompleet glad is. We gaan naar Boulogne een tochtje van 53 mijl. Na een uurtje trekt Daan het niet meer en ik kan zowaar de genua uitrollen. Het gaat iets harder waaien en de zee begint zich iets op te bouwen. Achter de boot verschijnt nog een dolfijn, echter die is meteen weer weg. Als Ilona wakker wordt rond een uur of 8, kunnen we net zeilen. De motor blijft wel bij staan. Ook ik mag een uurtje liggen en als ik vertrek met prchtig weer, wordt ik wakker met een geheel bewolkte hemel. De spinnaker kan er op en de motor gaat uit. Het is een beetje achterlijke wind en ik stuur me te pletter. We gaan wel hard en het schiet goed op. Als we Boulogne zien liggen, moeten we gijpen. Omdat de wind best hard waait levert het een fraaie chinese gijp op. De spi helemaal om de voorstag, gelukkig heb ik hem direct weer los. Om 14.30 uur leggen we aan in Boulogne. Het laatste uur was echt klote ! De golven bouwden zich op, de spi moest er af en we bleven maar rollen op de golven. Net voor Boulogne was het helemaal kermis en stonden we op zijn kop. Als we binnen zijn, zijn we echt blij dat het er op zit, vlug vergeten dat laatste uurtje.
Een uurtje na ons vaart een clubje van 3 Nederlandse schepen binnen. De eerste is een hele mooie grijze Dehler 36, de kapiteinse is trots dat zij als eerste binnen zijn van de 3 schepen. De andere 2 schepen blijken een X 412 en een Dehler 42 te zij. Ik vraag me af hoe zij dit klaar hebben gespeeld, geen idee. Het zijn hele aardige mensen en we vertellen hen van ons avontuur met de trailer.
Naast ons ligt een Halberg Rassy, de Pietertje 2. We zijn hen al eerder tegen gekomen en we raken gezellig aan de praat. Als ik later op hun site kijk, zie ik dat ze echte zeenomaden zijn, vol trots vertellen ze over hun reizen naar de Scilly's. Ondanks dat wij geen Engeland gangers zijn, enthousiasmeren zij ons wel, wie weet wat de toekomst ons brengt.
We eten heerlijke tagliatelli, klaargemaakt door Lott. Hans en ik drinken nog een borrel in het clubhuis. Weer geen vlaggetje van Neptunus te ontdekken, Viking hangt er wel .... In de bar zitten een aantal dames en heren die veel te veel drank op hebben. Er wordt op de tafel gedanst door de uitbaatster, wat een tentje is dit zeg. We missen Huubke en Lonneke, die hadden hier wel raad mee geweten.

Zondag 22 augustus 2010, Boulogne

Een hele kolonie vertrekt om 09.00 uur. Het is heerljk zeilweer, alleen is het een beetje hei-ig. Ook wordt er regen verwacht, maar niets weerhoudt ons om te vertrekken. Voor ons varen zo'n 10-tal boten en achter ons ookk nog een aantal. Met vol tuig varen we Boulogne uit. De 3 Nederlandse schepen iggen net voor ons. Tijd om de spi te hijsen en we vliegen vooruit. Bij Cap Blanc Nez zien we een zwarte donkere wolk aankomen, het trekt dicht en ik zet voor de zekerheid de radar stand-by. We hebben al een paar schepen ingehaald echter de grijze dehler 36 hebben we nog net niet te pakken, wij op spi, zij zonder spi. Dan moeten we Cap Blanc Nez om en moeten we eigenlijk gijpen. Met de zwarte wolk in het vizier belsuiten we de spi erf te halen en de Dehler loopt weer weg van ons. Dan trekt het helmaal dicht, zicht nog een mijl en we mogen de aanloopgeul van Calais oversteken. Op de AIS zien we precies alle grote schepen varen.
Ik ontvang een sms van mijn moeder dat ze op een ferry zit en dat ze bijna niets zien. Ik bel haar op en ze verteld dat ze op een P&O ferry zit van DOver naar Calais, dat kan haast niet. Op gegeven moment zie ik dat haar Ferry ons achterop loopt. Eenmaal bij Calais is het weer iets beter geworden en de spi gaat er weer op. Op dat moment loopt de Ferry van mijn moeder Calais binnen en ze ziet ons nog net varen, dt krijg je niet van tevoren bedacht, echt gaaf !
Met de spi op beginnen we weer te treinen, alleen achter ons vaart er nog een met spi, maar al snel verdwijnt deze uit beeld. De 3 Nederlanders halen we een voor een in, de grijze Dehler als laatste zo'n 3 mijl voor Duinkerken. Als ze ook naar Duinkerken gaan, besluiten we ze alle 3 op te vangen, we genieten tot en met. Eenmaal bij Duinkerken hebben we alle schepen ingehaald, er vaart niets meer voor ons, super zo'n Sigma ! Helemaal voldaan varen we Duinkerken binnen, oderweg zien we nog net 2 bruinvissen.
In Duinkerken stapt Willem aan boord van de Prion. Willem is het kersverse vriendje van Emma, erg gaaf dat hij aan boord kon komen. Zo heeft Hans ook eindelijk zij langverwachtte spinnakermaatje. De spi ligt als klaar vor morgen.
's-Avonds gaan we heerlijk eten in het clubhuis met zijn achten. De kaart is nieuw en erg goed, het is weer als van ouds ! We eindigen met een overheerlijke Irish Coffe en een veel te hoge rekening, maar het was wel goed.

Maandag 23 augustus 2010, Duinkerken

Als ik wakker wordt regent het en de wind is aangetrokken. Ik luister het weerbericht van Oostende radio uit en deze waarschuwt voor windkracht 9 later op de dag. Dus blijven we maar liggen, het is niet anders. Het weer is prima op de wind na, hopelijk kunnen we later wel vertrekken, want de voorspellingen zijn niet best, we zien wel.
Het is dus bij een dagje Duinkerken gebleven. Heerijk gewandeld door de stad. De kids zijn naar de frane Shrek 4 film geweest, snappen volgens mij nog niet veel van het verhaal. Maar ze vonden het prima. Het is echt gaan stormen vandaag een dikke 8 waaide er. We hadden dus eigenlijk gisteren door moeten varen naar Vlissingen, dom achteraf.
Morgen zijn de voorspellingen iets beter, maar zien is geloven.

Wordt vervolgt